Jay Vine over zege in Tour Down Under met gebroken pols en botsing met kangoeroe: “Alleen in Australië, toch?”

Jay Vine is zijn seizoen 2026 vrijwel perfect begonnen, met winst in het Australisch kampioenschap tijdrijden en vlak daarna in de Tour Down Under. Het was een bewogen editie, met een ritzege, een ingekorte rit en een botsing met een kangoeroe, waarna hij de koers uitreed met een gebroken pols.

“Vroeg in het seizoen de nationale tijdrittitel pakken, daar ben ik enorm trots op. De tijdrit is zo’n pure discipline – geen tactiek, geen verstoppen, alleen jij tegen de klok. Het groene en gouden pak aantrekken op eigen wegen betekende veel voor me. Het gaf me enorme vertrouwen richting Tour Down Under en bevestigde dat het winterwerk loonde,” schreef Vine in een column voor The National News.

De Australiër nam na dit blok trainingen en wedstrijden even rust, noodzakelijk omdat hij herstelt van een polsbreuk. Hij stond op de startlijst voor de UAE Tour samen met Isaac del Toro, maar die deelname is nog onzeker. Zijn vorm in Australië was hoe dan ook het resultaat van een sterke winter.

“Die winterbasis hebben we gelegd op ons kamp in Spanje, en dat was enorm voor ons als groep. Het gaat niet alleen om kilometers, maar om ritme opbouwen, vertrouwen kweken en begrijpen hoe iedereen rijdt,” legt hij uit. “Lange klimmen, zware trainingsblokken en ’s avonds samen zitten om doelen en koersen door te spreken, daar smeed je echt een team. Je zag het in Australië. Iedereen kende zijn rol en voerde die perfect uit.”

“De week in de Tour Down Under zinkt nog steeds in. Adelaide is nooit een makkelijke plek om te koersen, de hitte is meedogenloos, het koersgedrag agressief en iedereen komt na de winter in topvorm aan. Met de eindzege weggaan en het gevoel hebben dat we de koers echt controleerden, is ongelooflijk bevredigend.”

De wedstrijd begon nog beter dan UAE had kunnen dromen, met Vine en Jhonatan Narváez die in de finale naar Uraidla duidelijk boven de rest uitstaken en bijna een minuut pakten op de concurrentie.

“Vanaf de eerste aankomst bergop wist ik dat de benen er waren, maar belangrijker: de ploeg was volledig afgestemd. Als vorm, teamwork en timing samenkomen, krijg je een heel bijzondere week. Winnen met deze ploeg betekent altijd veel, maar het in Australië doen tilt het naar een hoger niveau. Ik ben opgegroeid met het kijken naar Tour Down Under op tv, dromend om er ooit deel van uit te maken.”

Na zijn aanval op de Corkscrew viel alles op zijn plaats, en het grootste vraagstuk leek of de ploeg Narváez’ ambities zou temperen om geen bonificaties te pakken en zo de leiderstrui van Vine af te snoepen. Narváez kwam echter in de tweede koershelft ten val en moest opgeven.

“Het plan was nooit om af te wachten; we wilden het vanaf de voet hard maken en de koers openbreken. Toen we die klim vol aansneden, wist ik dat dit een van de bepalende momenten van de week zou worden.”

“Het werk van de jongens die dag was ongelooflijk. Adam [Yates] reed zichzelf volledig leeg op de onderste stroken en zette een moordend tempo dat de groep uiteensloeg. Toen Jhony [Narvaez] en ik gingen, heeft de rest zich volledig gegeven om de koers achter ons dicht te houden.”

De bizarre wattages boden ook perspectief voor de rest van het seizoen. “Een nieuw record op de Corkscrew is gaaf, maar het belangrijkste was hoe perfect het teamwork werd uitgevoerd. Die etappe gebeurt niet zonder dat elke renner voor honderd procent instapt.”

Met de opgaves van Narváez, Vegard Stake Laengen en later ook Mikkel Bjerg, allemaal na valpartijen, kende de wedstrijd een verre van ideale finale. En alsof het lot ermee speelde, ging Vine ook onderuit, maar hij kon verder ondanks een gebroken pols na een aanrijding met een kangoeroe op de slotdag.

“Toen kwam een van de meest surrealistische momenten uit mijn carrière. Alleen in Australië, toch? Het ene moment is alles rustig, het volgende moment staat er een kangoeroe pal voor me en glij ik over het asfalt,” herinnert hij zich. “Je gaat meteen in schadebeperking: checken of er niets gebroken is, of de fiets nog werkt. Daarna meteen in achtervolgingsmodus.”

Zijn steun was op dat moment uitgedund, maar in Stirling werd de koers gered. “De jongens waren geweldig. Terugvallen, me op kop nemen, me rustig houden. Zonder hen verlies ik die dag waarschijnlijk de trui. Dat moment vatte samen waar dit team voor staat en het bezegelde onze zege.”