“Ik zat niet ver van Jonas Vingegaard, maar er werd meer naar elkaar gekeken dan echt gereden” – Kevin Vauquelin baalt van gebrek aan samenwerking in Parijs-Nice

Kevin Vauquelin uitte zijn frustratie nadat een sleutelpassage door de vingers glipte tijdens de jongste etappe van Parijs-Nice. De Fransman onthulde dat aarzeling in het groepje een mogelijk beslissende move in koers de das omdeed.

De renner van INEOS Grenadiers was actief in een snelle, agressieve etappe waarin de wedstrijd vroeg ontplofte. Het hoge tempo en constante demarrages zorgden voor het soort chaos waarop Vauquelin en zijn ploeg hadden gehoopt. Zo konden ze krachten sparen en zich tegelijk positioneren voor de beslissende beklimmingen later in de etappe.

“Het ging vanaf de start heel hard, wat ons eigenlijk goed uitkwam,” legde Vauquelin na afloop uit aan Cycling Pro Net. “We wilden een levendige koers met veel beweging, en dat stelde ons in staat zelf niet te veel energie te verspillen.”

Het plan werkte lange tijd. Met ploeggenoot Joshua Tarling voorop konden Vauquelin en zijn team de cruciale klim in sterke positie aansnijden, zonder elke tegenaanval zelf te hoeven pareren.

Dat effende het pad voor een beslissend moment toen de favorieten uiteen begonnen te vallen. “Ik zat op een gegeven moment niet ver van Jonas Vingegaard,” zei Vauquelin.

In plaats van door te trekken om de move te consolideren, stokte het echter in het groepje. “Renners keken vooral naar elkaar in plaats van echt te rijden.”

Die aarzeling gaf de achtervolgers de kans terug te keren, waardoor een potentieel koersbepalende aanval werd geneutraliseerd.

Toen de hergroepeerde renners opnieuw begonnen te demarreren, werd de dynamiek nog ingewikkelder. “Helaas kwam de groep met Steinhauser en Martinez terug, wat ons niet echt hielp,” aldus Vauquelin.

Tegelijkertijd zorgden herhaalde versnellingen van Lenny Martinez voor meer explosiviteit, maar niet voor een stabiele kopgroep. “Lenny was erg sterk en viel meerdere keren aan,” legde hij uit. “Ik denk dat dat misschien niet het beste was, want het leverde veel schokgolven op en hielp de renners die niet werkten.”

Volgens Vauquelin speelden die herhaalde prikken eerder de passieve renners in het kaart dan degenen die een harde schifting wilden forceren.

Ondanks de frustratie over de gemiste kans zag Vauquelin na opnieuw een veeleisende koersdag toch de positieve punten in zijn optreden.

Slechts één dag na een andere zware etappe kroop de vermoeidheid onvermijdelijk dichterbij richting de finale. “De benen waren niet slecht,” zei hij. “Natuurlijk voelde ik op het einde dat ik gisteren al een grote dag had gehad.”

Toch vindt de Fransman dat zijn vorm hem stevig tussen de sterkste renners van het peloton plaatst. “Ik ben nog steeds tevreden met mijn benen. Ik denk dat ik in deze koers echt tot de sterkere renners hoor.”

Met nog meerdere etappes te gaan hoopt Vauquelin dat zich nieuwe kansen aandienen om die vorm in een resultaat om te zetten. “We hebben nog een paar etappes, dus het doel is blijven verbeteren en proberen het nog beter te doen.”