DISCUSSIE | Tirreno–Adriatico & Parijs–Nice – Vingegaard houdt stand tegen INEOS, na Red Bull de ijzeren man Van der Poel, Del Toro & Pellizzari strijden om seconden voor de gele trui

Mathieu van der Poel won etappe 4 van Tirreno–Adriatico na het overleven van de schifting op de steile muren richting Tortoreto en sloot af met een machtige sprint in een uitgedunde favorietengroep, terwijl Jonas Vingegaard met een dominante solo de vijfde etappe van Parijs-Nice won en zijn voorsprong in het algemeen klassement vergrootte.

Etappe 4 van Tirreno-Adriatico werd een van de meest agressieve dagen van de koers, met aanhoudende aanvallen in de regen voorafgaand aan het beslissende moment op de bijzonder steile klim naar Tortoreto.

Een vroege kopgroep van twaalf renners kleurde de 207 kilometer vanaf Tagliacozzo, met onder anderen Tibor Del Grosso, Ivan Garcia Cortina, Liam Slock, Laurenz Rex, Dries De Bondt en Jonas Abrahamsen die een voorsprong pakten. De marge bedroeg nooit meer dan drie minuten, terwijl UAE Team Emirates het peloton controleerde om leider Isaac del Toro te beschermen.

De kopgroep verloor samenhang in het glooiende middenstuk van de etappe, en de laatste overlever, Jakub Otruba, werd kort voor de beslissende klim naar Tortoreto gegrepen, waar de strijd om de etappe echt losbarstte.

Team Visma | Lease a Bike schroefde het tempo aan kop van het peloton drastisch op. Na werk van Timo Kielich zette Matteo Jorgenson een strak tempo op de eerste hellingsmeters, waarmee hij de groep meteen reduceerde tot een kleine selectie kanshebbers. Mathieu van der Poel, Wout van Aert, Filippo Ganna, Primož Roglič en Ben Healy bleven voorin, terwijl meerdere grote namen losten naarmate het tempo toenam.

Leider Isaac del Toro viel vervolgens aan op het steilste deel van de klim, waardoor Van der Poel meteen moest reageren en Van Aert eveneens kon volgen. De schifting liet alleen de sterksten over, met een compacte groep boven op de top.

Ook na de klim bleef de koers onrustig. Giulio Pellizzari probeerde te verrassen in de afdaling, Jorgenson plaatste nog een versnelling, maar Del Toro counterde telkens. Andrea Vendrame en Jan Christen keerden later terug aan kop, wat leidde tot een tactisch steekspel in een uitgedunde favorietengroep.

Binnen de laatste kilometer opende Christen vroeg de sprint, gevolgd door een versnelling van Ganna, maar geen van beide sloeg een gat. Van Aert trok kort door voordat Mathieu van der Poel zijn sprint op het perfecte moment lanceerde en overtuigend won na een van de meest selectieve finales van deze editie.

De uitslag bevestigt Van der Poels sterke seizoensstart, terwijl Giulio Pellizzari met zijn tweede plaats op de etappe de leiderstrui overnam.

In Parijs-Nice leverde Jonas Vingegaard tot dusver de meest dominante inspanning van de wedstrijd, met een lange aanval richting de finish van etappe 5 en een duidelijke solozege.

De Deen demarreerde op de steile Côte de Saint-Jean-de-Muzols, zo’n twintig kilometer voor de streep, kort nadat de favorietengroep de laatste overblijvers van de vlucht van de dag had gegrepen. Victor Campenaerts, die daarbij zat, liet zich uitzakken om zijn kopman te helpen vóór de beslissende versnelling.

Zodra Vingegaard aanviel, reageerde Lenny Martinez direct en probeerde mee te gaan, maar hij verloor snel terrein. De klassementsleider kwam solo boven en bouwde zijn voorsprong op de achtervolgers verder uit in de afdaling.

Achter Vingegaard viel de koers uiteen in meerdere achtervolgende groepen. Kevin Vauquelin, Valentin Paret-Peintre, Harold Tejada en Georg Steinhauser probeerden de jacht te organiseren, terwijl Daniel Felipe Martinez later werd ingelopen door een tweede groep naarmate de verschillen opliepen.

Op de slotklim naar Côte de Saint-Barthélemy-le-Plain vergrootte Vingegaard zijn marge opnieuw en pakte hij ook punten voor het bergklassement. Daarachter aarzelden zijn rivalen en vielen zij elkaar aan in plaats van samen te werken, waardoor de drager van het geel zijn voorsprong verder kon uitbouwen.

Valentin Paret-Peintre reed in de slotkilometers uiteindelijk weg uit de achtervolgende groep om de tweede plaats veilig te stellen, terwijl de strijd daarachter slechts om de ereplaatsen ging.

Met de koers volledig onder controle ging Vingegaard de laatste kilometers in met een grote voorspring en finishte hij meer dan een minuut voor zijn dichtste belager, terwijl de groep daarachter ruim twee minuten later binnenkwam.

De indrukwekkende zege leverde hem niet alleen de etappe op, maar verstevigde ook zijn greep op het algemeen klassement van Parijs–Nice.

Bij Paris–Nice liet Visma opnieuw zien hoe je maximaal profiteert van de waarde van Jonas Vingegaard. Werd hij gisteren in onafschuwelijke regen, wind en kou nog onder druk gezet door de armada van Red Bull – BORA – hansgrohe, om vervolgens met een aanval in de slotkilometer de etappe te winnen, dan was het scenario vandaag anders, maar de ontknoping voelde opvallend gelijk.

Dit keer waren de tegenstanders anders, maar de uitkomst identiek. Vingegaard versnelde opnieuw op de zwaarste klim van de dag, precies toen INEOS Grenadiers tempo maakte, een duidelijk teken dat zij iets voorbereidden. Visma had geen numerieke overmacht, maar wel de sterkste renner van de koers.

De Deen oogt in uitstekende vorm, vertoonde geen spoor van vermoeidheid na de inspanning van gisteren en heeft met een solo van 20 kilometer vermoedelijk al één hand op de eindzege gelegd richting de finale van zondag.

In Italië, bij Tirreno–Adriatico, kwam de etappe vroeg tot leven dankzij de kopgroep, al wist iedereen dat die waarschijnlijk het einde niet zou halen. Movistar Team had drie renners mee voorin, en ik moet zeggen dat deze versie van de Spaanse ploeg bevalt, heel anders dan wat we de afgelopen jaren zagen.

Richting de finish liep de temperatuur echt op, met een sterke groep die de laatste kilometer indook en reële winstkansen had. En velen probeerden het. Van Jan Christen, tot Filippo Ganna, tot zelfs een voorzichtige versnelling van Wout van Aert, iedereen had zijn moment.

Maar die lancering van bijna 300 meter door Mathieu van der Poel was van een andere orde. Ongelooflijke power, pure explosiviteit, zo’n move die kippenvel bezorgt.

En bijna onopgemerkt glipte Giulio Pellizzari in de laatste meters mee en pakte de leiderstrui af van Isaac del Toro, door tegen al die kleppers naar de tweede plaats te sprinten.

Het wordt boeiend om te zien hoe de koers zich nu ontvouwt, met Red Bull – BORA – hansgrohe die het geel moet verdedigen in een uiterst krap klassement dat zeer waarschijnlijk op seconden beslist wordt.

Een spectaculaire wielerdag bij Tirreno–Adriatico bewees opnieuw dat extreme parcoursmoeilijkheid niet nodig is om spanning te brengen.

Jakub Otruba kleurde de koers vanuit de vlucht en gaf zo een welkome impuls aan Caja Rural, een ploeg die tot nu toe grotendeels onzichtbaar was en moeite heeft om te schitteren in de WorldTour-koersen waarvoor ze is uitgenodigd.

In de finale was het opnieuw een strategische misrekening van Wout van Aert die Mathieu van der Poel perfect uitbuitte. De Nederlander had vermoedelijk hoe dan ook gewonnen, want hij oogt momenteel sterker dan zijn oude rivaal, maar doordat Van Aert in de slotkilometer demarrages counterde, legde hij de zege na het indrukwekkende werk van Matteo Jorgenson feitelijk voor hem klaar.

Wat betreft het algemeen klassement maakte UAE een grote fout door op twee paarden te wedden. Isaac del Toro probeerde Jan Christen in de slotfase te ondersteunen en verspeelde kostbare energie door enkele aanvallen voor zijn ploeggenoot te pareren. Giulio Pellizzari profiteerde daar perfect van, pakte de bonificaties en de maglia azzurra.

Bij Paris–Nice kregen we de Vingegaard-show. Niet onverwacht, maar eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat de etappe zo zou verlopen. Het was een dag die het een vlucht gunde en de kopgroep was bijzonder sterk, dus dat er in het peloton genoeg macht en bereidheid was om terug te halen, verraste al.

Maar zodra het peloton de klimmen aanging, werd duidelijk dat Visma de koers voor de leider wilde splijten. Logisch: minder renners om mee te vechten voor positie, minder crashrisico’s in de rest van de rit, het is altijd veiliger om alleen te rijden (noem het de Mathieu van der Poel-veldrittactiek).

Hij was klimmend duidelijk superieur, wat met dit deelnemersveld geen verrassing is, maar de klimmen waren niet lang, dus de verschillen die hij sloeg zijn het vermelden waard – zijn niveau is zeer hoog. De tactiek was ook hard koersen van ver, in de stijl van de huidige ‘aliens’, wennen aan klimuitdagingen van een uur in plaats van louter defensief rijden terwijl hij weet dat hij het AK in handen heeft.

De kloof is nu ruim 3 minuten en de verschillen bij Paris–Nice zijn misschien wel de grootste in de moderne geschiedenis na nog maar vijf etappes… Bij Tirreno–Adriatico is de situatie totaal anders. Opnieuw een spannende etappe, ideaal voor een vlucht, maar met een peloton dat de hele dag aan onwaarschijnlijke snelheden reed.

Het kwam aan op de slotklim en een tactische vlakke finale, het spannendste scenario. Visma speelde het aanvankelijk briljant, perfecte positionering, op papier Van Aerts zwakste punt… Het tempo lag hoog genoeg om aanvallen te smoren en de overrompelende Matteo Jorgenson liet opnieuw zien waar hij in uitblinkt.

Jorgenson deed het echt perfect: aanvallen op het vlakke stuk, de gaten dichtrijden waar nodig, en Van Aert bleef aan het wiel van Mathieu van der Poel hangen in plaats van elke prik te beantwoorden. Daarom verbaasde het me dat de druk de Belg in de slotkilometer parten speelde.

Ik mag Van Aert en waardeer zijn underdogpositie tegenover Van der Poel en Tadej Pogacar, maar zijn nederlaag was vandaag volledig zijn eigen fout en niet te vergoelijken – een tactische misser van formaat. Ik ging uit van winst voor Vendrame of Van der Poel in de sprint, maar uiteindelijk had slechts één snelle man nog de benen om echt te sprinten.

Ganna vergooide zijn kansen met die late aanval, al was die te begrijpen. Vendrame had geen benen; hij volgde Ganna perfect maar kon daarna niet meer sprinten. Wout van Aert leek God op de radio te hebben, kreeg door dat het pad naar de hemel in het wiel van Jan Christen lag, dichtte diens aanval zonder enige plicht daartoe, en zette daarna ook Ganna weer vast.

Prima als je met drie bent, niet met vijftien. Hij sprintte uiteindelijk niet eens meer, omdat hij twee keer onnodig gaten had dichtgereden.

Van der Poel zette zijn sprint ook opvallend vroeg aan. Dat leek niet ideaal, maar het gat dat hij meteen sloeg en vasthield tot op de streep vertelde iets anders: hij had de benen, ongeacht het koersverloop.

Daarachter kwam Isaac del Toro veel te vroeg in de wind en verbrandde zijn benen, terwijl de renners die in de laatste 100 meter vanachter kwamen dubbel zo snel waren. Daarom oogde Giulio Pellizzari, geen sprinter, in de laatste meters alsof hij vloog en pakte hij met een sprong nog 6 bonificatieseconden, goed voor de leiding in de koers.

Op papier was Del Toro de duidelijk snellere sprinter, maar plots wisselt het klassement van koploper. Twee seconden is niets, maar de Italiaan staat nu ervoor en moet ineens verdedigen.

De vijfde etappe van Parijs–Nice 2026 gold vooraf als een van de zwaarste dagen van deze editie.

Het traject, iets meer dan 200 kilometer tussen Cormoranche-sur-Saône en Colombier-le-Vieux, bevatte meerdere beklimmingen en flink wat hoogtemeters. Dat maakte het waarschijnlijk dat de klassementsrenners de koers zouden openbreken.

De etappe stond ook in het teken van wat een dag eerder gebeurde. De Spanjaard Juan Ayuso, na de openingsritten leider, stapte na een val in de regen tijdens etappe vier uit de koers.

Medisch onderzoek sloot zware blessures uit, maar zijn opgave wijzigde wel de dynamiek van de wedstrijd. Wat het koersverloop betreft, werd de dag gekenmerkt door de lengte en door terrein dat in de finale steeds zwaarder werd.

Na de start in Cormoranche-sur-Saône volgden vele kilometers met vluchtpogingen, terwijl het peloton de voorsprongen controleerde tot de beslissing naderde. De reeks beklimmingen in de laatste veertig kilometer, met Sécheras, Saint-Jean-de-Muzols en Saint-Barthélemy-le-Plain, dreef het tempo op en dunde de groep favorieten geleidelijk uit.

In dat decor toonde Visma | Lease a Bike zich actief op kop. Met de koers herleid tot een kleinere groep demarreerde Jonas Vingegaard op zo’n twintig kilometer van de finish op een klim in het slot.

Zijn versnelling sloeg een gat met de andere favorieten, die op dat moment geen georganiseerde achtervolging op poten kregen. Vanaf daar hield de Deen zijn voorsprong vast tot in Colombier-le-Vieux, waar de streep licht oplopend lag.

Die zet verstevigde uiteindelijk zijn positie aan de kop van de wedstrijd en vergrootte zijn leiding in het algemeen klassement, met nog meerdere etappes te gaan.