“Het is niet ideaal, maar zeker niet onmogelijk” - coach van Tom Pidcock legt ongebruikelijke aanloop naar Milaan-Sanremo uit

Voor Tom Pidcock volgt de aanloop naar Milano–Sanremo niet het gebruikelijke draaiboek. Waar veel renners die mikken op het eerste Monument van het seizoen traditioneel via Tirreno–Adriatico of Parijs–Nice komen, kiest de Brit dit voorjaar voor een andere opbouw. Die keuze past in een bredere benadering bij Q36.5 Pro Cycling Team, waar programma’s steeds meer rond specifieke doelen worden gebouwd in plaats van op hardnekkige pelotongewoonten.

“Veel renners doen het nog steeds zo, maar als je telkens hetzelfde blijft doen of simpelweg anderen volgt, is dat niet per se goed,” legde Kurt Bogaerts uit aan Wielerflits. “Tom vindt het niet erg om elk jaar dezelfde koersen te rijden, maar dat geldt vooral voor de Monumenten. Rond die wedstrijden kijken we waar het mogelijk is iets anders te proberen.”

Na zijn zevende plaats in Strade Bianche, waar materiaalpech zijn kansen op een herhaling van de tweede plek van vorig jaar torpedeerde, richt Pidcock de blik nu op Milano–Sanremo.

De positie van die koers op de kalender is volgens Bogaerts ook een van de redenen achter het afwijkende programma. “Tirreno start kort na Strade Bianche, en combineren met Parijs–Nice is nog lastiger,” zei hij. “Na zo’n zware koers zie je altijd wat ontlading bij renners. Dat gevoel neem je mee de eerstvolgende etappekoers in.”

“Het is onmogelijk om na een koers als Strade volledig fris aan een volgende wedstrijd te beginnen,” voegde Bogaerts toe. “Je voelt het in de benen, en dat maakt de eerste kansen al lastiger.”

In plaats van Tirreno–Adriatico rijdt Pidcock de Volta a Catalunya, die twee dagen na Milano–Sanremo begint.

Dat schema oogt op het eerste gezicht even veeleisend, maar Bogaerts ziet een wezenlijk verschil tussen beide koersen. “Dat klopt, maar naar mijn mening is Milano–Sanremo minder zwaar dan Strade Bianche,” zei hij. “Strade is ongeveer 200 kilometer volle bak, terwijl Sanremo langer is maar een compacter slot kent. Het is niet ideaal, maar zeker niet onmogelijk.”

De Catalaanse etappekoers past ook in de bredere opbouw van Pidcocks seizoen. Na zijn podiumplek in de Vuelta a España vorig jaar reiken de ambities van de Brit steeds verder dan eendagswerk, en langere beklimmingen zullen dit jaar naar verwachting een grotere rol spelen.

“Met het oog op zijn ambities in de Tour de France is Catalunya een koers met veel langere beklimmingen,” zei Bogaerts. “Het is niet dat we specifiek willen zien waar hij in het hooggebergte staat, maar het is een goede oefening om het klimmen te onderhouden. Het is niet echt een doel op zich, eerder iets dat past bij wat volgt.”

Die volgende fase draait om de Ardennenklassiekers: Amstel Gold Race, La Flèche Wallonne en Luik–Bastenaken–Luik.

Pidcocks explosieve klimvermogen maakt die koersen al langer tot logische doelen, en Bogaerts denkt dat de extra klimarbeid in Catalunya dat wapen nog verder kan aanscherpen.

“Tom heeft die explosiviteit al. Zijn vijfminutenwaarden zijn erg goed,” zei hij. “Maar Catalunya rijden kan je ook sterker maken tussen de klimmetjes door. Klassiekers gaan steeds eerder open. Als je beter klimt, raak je minder snel vermoeid en houd je je punch veel makkelijker vast.”

Voor Pidcock oogt de route naar Milano–Sanremo op papier misschien onconventioneel. Maar binnen zijn ploeg is de overtuiging eenvoudig: voorbereiding hoeft de tradities van het peloton niet te volgen om het juiste resultaat op te leveren.