“Ik probeerde alles… ik ging echt kapot” – Opnieuw pech voor Wout van Aert: Belg komt 150 meter te kort in Dwars door Vlaanderen

Wout van Aert stond op een haar na weer eens op de hoogste trede van het podium, maar zag de zege in de laatste meters van Dwars door Vlaanderen 2026 alsnog uit zijn handen glippen.

Na een koers die vroeg ontplofte en nooit tot rust kwam, forceerde de Belg de beslissing op de Eikenberg. Met een lange aanval leek hij even zijn drie jaar durende wacht op een grote voorjaarszege te beëindigen. Maar Filippo Ganna timede perfect, dichtte in de slotkilometer het gat op de eenzame leider en snelde er in Waregem nog overheen naar de winst.

Voor Van Aert voelde het pijnlijk vertrouwd. “Ik heb alles geprobeerd en ging echt kapot,” zei hij na de finish. “Het was mooi geweest als de streep 150 meter eerder lag, maar dit is koers.”

“Het is natuurlijk frustrerend als je zó dichtbij bent,” vervolgde hij. “Je gelooft een uur lang dat je de koers kan winnen, en dan glipt het in de laatste tien seconden door je vingers.”

Vanaf het begin lag het tempo onverbiddelijk hoog. De vroege aanvallen stapelden zich op, zonder dat er rust kwam, tot halverwege de openingsfase eindelijk een sterke kopgroep wegreed. Voorin zaten onder meer Christophe Laporte, Mads Pedersen, Florian Vermeersch en Tobias Lund Andresen. Grote ploegen als Alpecin en INEOS moesten in de achtervolging.

Valpartijen en materiaalpech zorgden voor extra onrust. Dylan Teuns en Jenno Berckmoes moesten vroeg opgeven na een incident, terwijl Wout van Aert in de eerste kilometers van fiets moest wisselen voordat hij terugkeerde in het peloton.

In de heuvelzone smolt de voorsprong van de kopgroep onder druk van het peloton, met INEOS als een van de ploegen die het tempo bepaalde. Herhaalde versnellingen over onder meer de Knokteberg en de Hotond dunden het veld uit en effenden het pad voor een selectieve finale.

Het beslissende moment kwam op de Eikenberg, waar Van Aert fel versnelde en de koers meteen op de kant zette. Slechts een handvol renners kon reageren. Romain Grégoire en Niklas Larsen wisten aanvankelijk te volgen terwijl de Belg doordrukte.

“Ik voelde het tempo wegvallen en wist dat ik alleen moest gaan,” legde Van Aert uit. “Na de Eikenberg kwam ik met goeie compagnons vooraan, maar ik besefte dat ik zelf het verschil moest maken. Toen ik Niklas op zo’n tien kilometer van de streep loste, was er geen weg terug. Ik probeerde op mijn inspanning te focussen en niet om te kijken, maar uiteindelijk was de koers 150 meter te lang.”

Wat volgde was een toegewijde solo, aangewakkerd door luidruchtige steun langs de weg, waar het Vlaamse publiek naar een langverwachte thuiszege snakte. Maar achteraan viel de jacht nooit helemaal stil. Vooral Ganna trok door, verhoogde herhaaldelijk het tempo en voorkwam dat de voorsprong stabiliseerde.

Ondanks dat de marge even richting 40 seconden ging, kalfde Van Aerts voorsprong in de laatste 20 kilometer snel af toen de achtervolgende groepen zich hergroepeerden.

In de laatste 10 kilometer werd de koers bloedspannend. Larsen moest passen, waardoor Van Aert alleen overbleef tegen een aanstormende groep. De voorsprong schommelde tussen 10 en 20 seconden, met de Italiaanse krachtpatser Ganna als motor van de jacht.

Van Aert bleef uit de bochten versnellen en over de laatste kasseistroken duwen, maar de inspanning eiste zijn tol. “Ik dacht dat het genoeg zou zijn,” gaf hij toe. “Ik wilde niet omkijken, maar na de laatste bocht zag ik een wiel naast me. Ik geloofde erin tot ik een wiel naast me zag.”

Dat wiel was van Ganna, die in de slotmeters voorbij stormde en de zege pakte, terwijl Van Aert opnieuw met de tweede plaats genoegen moest nemen. “Ik wist al dat ik goede benen had. Ik kwam hier om te winnen, dat lukte niet, maar ik ben wel blij met mijn vorm.”

Het was opnieuw een wrange wending in een koers die hem vaker ontglipte. Een jaar na een tactische nederlaag in de meerderheid nam Van Aert ditmaal zelf de verantwoordelijkheid, om toch nog in zicht van de meet te worden gegrepen. “Het was een mooie koers, die vroeg openging,” zei hij. “Er waren momenten dat het stilviel en renners terugkeerden, maar na de Eikenberg heb ik een sterke finale gereden.”

Sterk, maar net niet genoeg. Nu verschuift de focus snel naar het volgende doel. “Nu probeer ik die laatste frisheid te vinden en te bouwen richting zondag. Ik ben er klaar voor, laat maar komen.”