“Ik kwam geen enkele helling meer over en alles deed pijn” – Tudor-renner schetst meedogenloze realiteit van de Ronde van Vlaanderen

Terwijl de spotlights tijdens de Ronde van Vlaanderen 2026 op Tadej Pogacar, Mathieu van der Poel en Remco Evenepoel gericht waren, bleven veel plaatsen in de top-10 van een Monument achter de koplopers nog open. In die strijd bevond zich ook Tudor-renner Rick Pluimers, die succesvol meeschoof met de sleutelgroep op de Molenberg. Maar De Ronde toonde zich vorig weekend allerminst mild voor de 25-jarige.

De Nederlander van Tudor Pro Cycling hield lang stand tussen de besten en kwam de Molenberg in goede positie boven. Maar, zoals zo vaak in deze koers, sloeg de slijtage uiteindelijk genadeloos toe.

Na de finish, zichtbaar leeggereden, kon Pluimers niet verbergen wat hij had moeten doorstaan om Oudenaarde te halen: “Eerlijk, ik wil hier gewoon blijven liggen. Ik wil niet meer opstaan. Ik denk dat ik alles goed heb gedaan, maar op een gegeven moment kon ik gewoon niet meer,” vertelde hij aan NOS.

Hij wees het moment aan waarop het lichaam stop zei, ondanks dat hij lange tijd met de favorieten meereed: “Ik kwam niet meer over de hellingen en alles deed pijn. Het was een echte odyssee om de finish te halen, en ik weet eerlijk gezegd niet hoe het gelukt is. Ik ging niet meer vooruit en alles deed pijn. Zelfs met rugwind moest ik de groep laten gaan, dus ik hoopte alleen nog dat ik overeind kon blijven. Na 220 kilometer was het op, en vanaf daar was het overleven.”

Zodra de beslissende sectoren begonnen, werd de koers een pure uithoudingsproef. Pluimers eindigde als 66e, bijna negen minuten na de winnaar, na een tweede koershelft die hij kort samenvatte: “Vanaf de Kwaremont was het loutere loutering. Zonde.”

Het lijden was niet alleen fysiek. Er waren ook angstige momenten nadat ploeggenoot Matteo Trentin uitviel met een gebroken sleutelbeen: “Matteo reed nog goed, maar toen ging hij onderuit. Bovenal hoop ik dat het goed met hem gaat, maar nu kan ik het niet verwerken. Op een gegeven moment begon ik sterretjes te zien.”

Na een van de zwaarste koersen van de kalender is herstel de enige prioriteit. Pluimers schetste zelf een eenvoudig plan voor de volgende dag: “Ik hoop dat ik kan slapen, en dan nog wat slapen. Ik word wakker, zet koffie, eet een goed broodje en breng de hele dag op de bank door om alles terug te kijken.”

Zijn relaas geeft een stem aan een vaak onzichtbare realiteit: de renner die niet om de winst koerst, maar wel een even harde strijd voert tegen de fysieke grens in een van de zwaarste wedstrijden ter wereld.