“Ik geloof niet dat het helemaal schoon is” – Oscar Onley noemt blind vertrouwen in een schoon peloton “naïef” en jaagt bij INEOS op Pogacar en Vingegaard

Oscar Onley probeert niemand te choqueren. Hij beweert niet dat het wielrennen verrot is. Maar hij is ook niet van plan te doen alsof alles perfect is.

“Ik geloof niet dat het volledig schoon is,” zei hij in gesprek met BBC Radio Scotland. In één rustige zin vatte hij de balans samen waarmee hij nu leeft als rondekopman in het tijdperk-Pogacar en -Vingegaard.

Hij weet hoeveel er wordt getest. Hij weet hoe strikt renners worden gemonitord. Maar hij vindt het ook “naïef” om te veronderstellen dat het verleden volledig is uitgewist. Het is realisme, geen beschuldiging. En het komt precies op het moment dat hij probeert te klimmen van “bijna” naar “goed genoeg” aan de top van de sport.

“Ik geloof dat de sport de afgelopen 10 tot 15 jaar een lange weg heeft afgelegd,” zei Onley. “Ik geloof ook niet dat het volledig schoon is. Ik vind het vrij naïef om te denken dat het overal ter wereld schoon is, maar ik denk dat het in een betere staat is dan voordat ik begon met wielrennen.”

Hij sprak openlijk over de schaal van het testen dat hij ondergaat. “Ik weet hoe vaak we getest worden en hoe vaak ik persoonlijk ook word getest door het jaar heen en tijdens de Tour,” zei hij.

Het systeem is in zijn ogen serieus. Maar niet magisch. “Het is niet iets waar ik veel over nadenk. Ik kan alleen koersen tegen wie er naast me staat. Ik rijd niet rond met de gedachte: ‘deze jongen heeft misschien een voordeel op mij’. Dat is niet echt het denkkader dat ik of veel andere renners hebben. Je moet je focussen op jezelf en erop vertrouwen dat iedereen zich aan het reglement houdt. Met de richtlijnen die we hebben, is valsspelen tegenwoordig heel moeilijk.”

Die mix van vertrouwen en twijfel weerspiegelt zijn positie in het peloton. Hij vindt dat hij erbij hoort. Hij gelooft niet dat hij er al is.

Afgelopen zomer werd Onley vierde in de Tour de France, waarmee hij het beste resultaat van een Schotse renner evenaarde. Maar zelfs die doorbraak overtuigde hem niet dat de top dichtbij is. “Ik voel me nog steeds heel ver weg,” zei hij. “Tot de voorste twee is er een grote kloof met de rest van ons.”

Die twee zijn Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard, de renners die zijn beste seizoen evenzeer tot een bewijs van afstand maakten als van belofte. Pogacar eindigde meer dan 12 minuten voor hem. Vingegaard had acht minuten voorsprong.

Onley finishte net iets meer dan een minuut achter de derde plaats. Dicht genoeg om te dromen. Ver genoeg om te weten dat het geen toeval is dat zomaar werkelijkheid wordt.

De ommekeer kwam snel. Een jaar eerder arriveerde hij in de Tour met heel andere doelen. “Ik ging gewoon voor ritresultaten, wat betekende dat ik op bepaalde dagen ging zitten en het iets rustiger aan deed,” zei hij. “Dat was met de wetenschap dat ik niet in de positie was om voor een top-5 in het klassement te vechten.”

Daarna kantelde alles. “Het voelt echt alsof het vrij snel kwam in de laatste paar maanden voor de Tour,” zei hij. “Alles viel op zijn plek en ik kreeg daardoor veel meer vertrouwen in mezelf.”

Dat vertrouwen is niet luidruchtig. Het is afgewogen. “In de komende paar jaar is een podium zeker mogelijk als de dingen mijn kant op vallen,” zei hij.

Hij beperkt die ambitie niet tot juli. “Er zijn ook nog twee andere grote rondes in Italië en Spanje, waar de concurrentie soms net iets minder diep is,” zei hij. “Als het de goede kant op valt, waarom zou ik dan niet kunnen proberen er een te winnen?”

Het is geen afwijzing van de Tour. Het is een erkenning van de realiteit. Een grote ronde winnen is zeldzaam. Er één winnen in het tijdperk van Pogacar en Vingegaard is nog zeldzamer.

Onley loopt niet weg voor die uitdaging. Maar hij doet ook niet alsof er maar één weg naar de top is.

Dat denken bepaalt de volgende fase van zijn loopbaan. Hij verkast naar INEOS om geloof om te zetten in structuur en potentie in resultaten. Hij vertelde hoe hij opkijkt naar renners die elk jaar één doel konden kiezen en daar alles omheen bouwden. Koersen naast renners als Geraint Thomas liet hem zien hoe langetermijnfocus eruitziet in het peloton.

Nu probeert hij dat voor zichzelf te bouwen. Niet door te doen alsof de sport perfect is. Niet door te doen alsof de kloof klein is. Maar door beide te accepteren, en toch te werken.