“Ik ben ervan overtuigd dat als Pellizzari niet met Evenepoel had gekoerst, hij hem had aangevallen” – Giro-winnaar ziet groot potentieel in het Italiaanse talent van Red Bull

Het vroege 2026-verhaal van Red Bull - BORA - hansgrohe leek van buitenaf simpel: Remco Evenepoel komt, wint meteen, en het Tour de France-project krijgt razendsnel gewicht. Wat de Volta a Comunitat Valenciana vanuit de koerskaravaan liet zien, is echter dat de nieuwe structuur mogelijk een tweede, stillere troef ontwikkelt.

Stefano Garzelli, de Giro d’Italia-winnaar van 2000 die nu in Valencia woont, was betrokken bij de organisatie en zag de sleutelpassages van dichtbij. Gevraagd naar zijn grootste conclusies, begon hij niet over Evenepoel. “Ik zeg Giulio Pellizzari. Goed, goed, ik ben blij,” zei Garzelli tegen Bici.Pro. “Als iemand zo tegen de stroom in gaat, is dat prachtig.”

Die reactie telt, omdat Pellizzari’s 2026 intern al is neergezet als een seizoen van bevestiging en verantwoordelijkheid. Na zijn doorbraak in 2024 en 2025 wordt nu verwacht dat hij deel uitmaakt van Red Bulls Grote Ronde-diepte in plaats van enkel een naam voor de toekomst te zijn. De Giro d’Italia staat daarin centraal, en Pellizzari heeft die openlijk aangewezen als zijn hoofddoel.

Tegen Marca zei hij eerder deze winter: “De Giro d’Italia is mijn grote doel, en ook mijn favoriete koers.”

Garzelli’s enthousiasme was niet gebaseerd op vage beloften. Hij wees op concrete, kostbare acties die je snel mist als je alleen de uitslagen leest. “Eerste etappe, ik zat in de wagen,” legde hij uit. “Twintig renners blijven over, een rechte lijn van 15 kilometer, hij gaat alleen, met tegenwind vol in het gezicht. Ze pakken hem op 1.500 meter van de streep, daarna winst voor Girmay.”

Zo’n move garandeert geen uitslag, maar toont wel vertrouwen en intentie, en verklaart ook waarom Red Bull Pellizzari inschat als een renner die verantwoordelijkheid kan nemen in harde koersen.

Het grotere moment kwam echter in etappe vier, toen Red Bull de finale echt naar zijn hand zette. Garzelli’s beschrijving van de ploegorde is het detail dat je twee keer doet kijken.

“In de vierde etappe, zo’n 30 kilometer voor de finish, was de Red Bull-trein Pellizzari, Vlasov en Evenepoel, in die volgorde,” zei hij. “Hij begon 15 kilometer te beuken over vlakke wegen en korte hellingen, en hij reed bijna iedereen aan flarden, zelfs Vlasov. Zes renners bleven over.”

Hier telt de bredere context. Evenepoel is de kopman, maar Red Bulls plan voor 2026 is gebouwd op breedte en flexibiliteit. Als iemand als Pellizzari op dat moment vóór de gevestigde GC-motor van de ploeg rijdt, is dat geen versiering. Dat is vertrouwen.

Garzelli leverde vervolgens de zin die de week groter maakte dan een louter dienende rol. “Ik ben ervan overtuigd dat als Pellizzari niet met Evenepoel in koers was geweest, hij het met hem had uitgevochten,” zei hij.

Dat is geen seizoensvoorspelling. Het is een inschatting van het huidige niveau, en met de Giro in aantocht is de betekenis evident.

Pellizzari’s eigen woorden eerder deze winter sluiten naadloos aan bij Garzelli’s lezing. Hij is duidelijk dat hij liever dicht bij kampioenen zit dan ver van hen, en hij schetst zijn ontwikkeling binnen de ploeg als leren door te koersen.

“Vorig jaar heb ik veel naast Roglic gekoerst, en ik heb veel van hem geleerd,” vertelde hij aan Marca, om eraan toe te voegen: “Voor mij is het een eer om met zulke kampioenen te rijden.”

Garzelli’s waarnemingen uit Valencia leggen in feite bewijs boven op die woorden. Pellizzari rijdt niet alleen naast leiders als Evenepoel, hij vormt de koers vóór hem.

Garzelli merkte ook op dat Evenepoel dit zelf onderkende. Hij zei dat Remco onder de indruk was van Pellizzari’s werk, en dat hij hem daarna complimenteerde en bedankte.

Garzelli negeerde Evenepoels eigen week niet. Hij sprak van “geweldige conditie, grote motivatie en vooral grote kalmte”, en wees er zelfs op hoe benaderbaar Evenepoel direct na de finish oogde.

Maar voor Red Bulls langere seizoen is de opkomende dynamiek binnen de ploeg het interessantere punt dat Garzelli zag.

“Van buitenaf zie je grote harmonie,” zei hij, waarna hij toevoegde dat Pellizzari vaak degene was die Evenepoel aanzette tot aanvallen en bijna de renner was die hem moest intomen.

Dat valt op omdat het past bij de bredere verwachting rond Red Bull dit seizoen. Deze ploeg draait niet om één stem. Ze draait om meerdere leiders, meerdere kalenders en een cultuur waarin sterke renners worden aangemoedigd om actief te koersen in plaats van af te wachten.

Voor Pellizzari hoefde Valencia geen kopresultaat op te leveren om nut te hebben. Als Garzelli’s oordeel klopt, biedt het iets wellicht waardevollers: bewijs dat zijn niveau nu al dicht genoeg in de buurt komt om mee te draaien met de grootste motor van de ploeg wanneer de koers beslist wordt.

En met de Giro d’Italia als uitgesproken doel is dat precies het signaal dat Red Bull graag wilde zien.