“Het was Paulines eigen keuze. Ze steunde mij onvoorwaardelijk” – Pauline Ferrand-Prévot koerste in Roubaix om aan de zijde van Vos te zijn na het overlijden van haar vader

Paris-Roubaix Femmes bood weer het vertrouwde schouwspel van taaiheid en chaos, maar deze editie droeg extra emotionele lading. Pauline Ferrand-Prévot stond aan de start met een doel dat verder ging dan de sport: Marianne Vos steunen na het recente overlijden van haar vader, Henk.

De Française maakte die intentie voor de start duidelijk. “Toen ik hoorde dat Henk was overleden, heb ik meteen het team gebeld en gezegd dat ik Roubaix voor Marianne wilde rijden. Om haar te steunen en te helpen in deze moeilijke periode,” zei ze tegen domestique. Haar motivatie was diep persoonlijk: “Ik wist dat het haar droom was om te winnen en ik wilde dat ze voor haar vader zou winnen.”

De band van Ferrand-Prévot met de familie Vos gaat jaren terug, wat haar gebaar extra betekenis gaf. “Ik heb warme herinneringen aan de familie Vos. Toen ik prof werd bij Rabobank was ik 18 en bracht ik de hele winter door in een camper met de familie Vos. Henk reed met de camper, haar moeder maakte bolognese… Ik heb zóveel mooie herinneringen aan hen.”

Voor haar werd de koers ook een moment van afscheid. “Vandaag was ook een manier om gedag te zeggen en hem te bedanken. Daarom wilde ik dat Marianne zou winnen. Het is niet gelukt, maar we gaven alles en ik denk dat hij trots zou zijn.”

Op de weg kreeg de koers vorm na Mons-en-Pévèle, toen Ferrand-Prévot een sleutelversnelling plaatste. Vos, Koch en Blanka Vas sloten vooraan aan en vormden de groep die uiteindelijk om de zege zou strijden. Vas moest later passen, waarna een strijd met drie richting Roubaix overbleef.

Ondanks haar minderheid bleef Koch koel en tactisch scherp. Ze voelde vroeg dat de koers in haar voordeel kantelde. “Voor de kasseistroken was het echt oorlog, maar als ploeg zaten we altijd goed gepositioneerd en uit de problemen. Op de kasseien reed ik constant bij de eerste tien,” legde ze uit aan cyclingnews.

De situatie vooraan speelde haar perfect in de kaart. “We wilden de koers hard maken. We kwamen eigenlijk in het perfecte groepje terecht. Het is altijd lastig als er twee rensters van dezelfde ploeg mee zijn, maar aan de andere kant was het ook een voordeel omdat ik niet meer hoefde te rijden.”

In het iconische Vélodrome van Roubaix draaide alles om timing en overgebleven inhoud. Vos, bekend om haar sprint, probeerde over Koch heen te komen, maar de Duitse vond op het beslissende moment nog een extra versnelling.

“Ik voelde haar komen, maar gelukkig kon ik nog een beetje versnellen,” zei Koch in haar nabeschouwing. Nog in verwerking van de uitslag voegde ze toe: “Het is amper te bevatten. Ik heb ervan gedroomd en er echt op gehoopt dat het zou lukken, maar Roubaix is een koers waar alles kan gebeuren. Dat het uiteindelijk lukt is een droom.”

Vos was intussen open over haar beperkingen na een emotioneel en fysiek veeleisende periode. “Ik ben teleurgesteld dat ik het niet kon afmaken voor het team,” gaf ze toe. “Het was een zware periode, maar ik heb geprobeerd zo fit mogelijk te blijven. Fysiek was het niet ideaal, maar ik ben heel blij dat ik hier kon starten. De steun van het team gaf me vandaag extra motivatie.”

In de laatste meters wist ze dat er iets ontbrak. “In de sprint voelde ik dat ik tekortkwam en niet de snelheid had om Koch te kloppen. Je kunt de sprint altijd anders indelen, maar ik weet niet of het beter was geweest. Ik kon gewoon niet hard genoeg gaan.”

De tactische keuze om krachten te sparen voor de sprint pakte uiteindelijk net niet uit. “Het was een bewuste beslissing om niet over te nemen, om de benen te sparen voor de sprint. Maar uiteindelijk was het nog steeds niet genoeg,” legde Vos uit.

Ze benadrukte ook de toewijding van Ferrand-Prévot en het ploegbelang achter de inspanning. “Dat was Paulines eigen beslissing. Ze ging echt all-in voor mij. Ik ben haar heel dankbaar voor haar inzet en hulp. Dat is een extra reden waarom ik me een beetje schuldig voel tegenover het team en tegenover haar. Maar zij was de eerste die zei dat we trots moesten zijn op wat we deden, dus ik probeer het ook zo te zien.”

Terugkijkend op de sprint reflecteerde Vos op de kleine marges en de rol van ervaring. “Misschien hadden we achteraf dingen anders moeten doen, maar ik ben hier ook wel eens te vroeg aan mijn sprint begonnen. Elk jaar leer je bij,” zei ze. “Natuurlijk is het geen normale sprint. Het is na een zware koers, na die kasseistroken. Het is gewoon degene met de beste benen die overblijft. Dat was ik vandaag niet.”

In de nederlaag was ze er snel bij om de winnares eer te bewijzen. “Het is ook goed om te erkennen hoe sterk zij was. Dat heeft ze vandaag zelf ontdekt, denk ik,” zei Vos. “Ze viel zelf aan op het laatste oplopende stuk, ze reed Pauline daar eraf, en maakte het fenomenaal af. We hebben vandaag een fantastische renster Parijs-Roubaix zien winnen.”

Op een meedogenloze dag in Noord-Frankrijk ging de zege naar Koch, maar de koers zal ook herinnerd worden om menselijkheid, ploeggeest en stille daden van loyaliteit binnen het peloton.