“Het hoofd werd met de tijd gewoon niet beter” – WorldTour-renner na drie maanden weer in koers na hoofdletsel dat hem bewusteloos maakte en stuiptrekkingen veroorzaakte

Bahrain - Victorious is aan de start van de Tour of the Alps verschenen met jongeling Jakob Omrzel als speerpunt, omringd door andere talenten en renners uit het beloftenprogramma. Een van hen is Max van der Meulen, die zijn rentree in het profpeloton maakt, drie maanden na een zware blessure die zijn loopbaan op het spel zette.

De 22-jarige kwam ten val in etappe 1 van de Tour Down Under, waar hij zijn seizoen 2026 opende, en moest opgeven. “Het was een nare val. Ik had in zekere zin geluk, want ik klapte met mijn gezicht en hoofd op het asfalt. Ik was een paar minuten buiten bewustzijn en zou op de grond hebben liggen schokken,” vertelt hij aan IDLProCycling. “Ik herinner me daar niks van, wat eigenlijk een zegen is.”

Hij stootte zijn hoofd hard, wat de grootste zorg werd, maar het bleef niet bij één probleem. “Het was vooral de hoofdblessure. Mijn arm, schouder en kaak speelden ook op, maar mijn hoofd knapte simpelweg niet op. De eerste twee weken voelde ik me verschrikkelijk — constante hoofdpijn, alsof er een enorme wolk in mijn hoofd hing.”

Het betekende een nachtmerrieachtige winter en lente. Pas begin maart kon hij weer op de fiets stappen. “Na nog wat tijd in Australië ging ik naar huis. Uiteindelijk kon ik zes weken niet fietsen. Ik lag alleen maar op de bank — waardeloos.”

Van der Meulen mocht niet alleen niet trainen, ook het gewone leven thuis was een worsteling. Hij kreeg hulp van een psycholoog en leed onder de nasleep van een stevige hersenschudding. “Het was heel vreemd om op de bank te liggen — ik kon er twee uur zitten zonder iets te doen. Alsof je twee weken lang high bent, maar dan zonder enige lol. Als ik daarop terugkijk, ben ik trots op mezelf en op mijn ploeg dat ik sta waar ik nu sta.”

“Uiteindelijk gaf het me veel tijd om op andere dingen te focussen. Toen ik in die eerste dagen op de bank lag, voelde mijn leven zonder wielrennen ongelooflijk leeg. Dat was geen goede plek om te zijn, daarom heb ik voor het eerst professionele hulp gezocht bij een psycholoog.”

Er waren meerdere pogingen om de training te hervatten, maar zijn lichaam weigerde steeds. “Daarna hebben we vier keer geprobeerd opnieuw te beginnen, maar elke keer moest ik na 20 of 30 minuten op de rollen stoppen. Na vijf weken namen we nog een week rust, en na zes weken fietsen ging het eindelijk beter. Maar mijn vorm was zorgwekkend slecht.”

Bij de Tour of the Alps keert hij terug in koers, zonder ambities, vooral om zichzelf te testen en de ploeg te ondersteunen. “Op een gegeven moment zeg je tegen jezelf: het duurt zolang het duurt — maar natuurlijk zijn er momenten dat je de hoop verliest. Daarom was het goed om met de mensen om me heen te praten, om het realistisch te blijven bekijken.”