“Er ontstond een nieuwe denkwijze” – Ritzege in de Tour de France overtuigde Wout van Aert dat Pogačar en Van der Poel te kloppen waren in Parijs-Roubaix

Wout van Aert is nu ook winnaar van Parijs-Roubaix, in een tijdperk waarin de monumenten bijna exclusief niet alleen gewonnen, maar gedomineerd worden door slechts twee renners. De renner van Team Visma | Lease a Bike heeft na jaren jacht eindelijk zijn eerste over de kasseien veroverd en legt uit hoe de Tour de France-zege van 2025 in Parijs daarin een grote rol speelde.

Op die dag werd de slotetappe van de Tour de France geneutraliseerd door de regen, maar Tadej Pogacar bleef strijden voor de etappezege. Hij had een reële kans om in Parijs te winnen in het geel, een bijna unieke prestatie in het moderne wielrennen. De kasseiklim van Montmartre lag op het parcours, waar hij iedereen het verschil aandeed behalve Van Aert – die in de slotronde zelf aanviel en solo won.

Plotseling, zij het onder bijzondere omstandigheden, bleek Pogacar te kloppen. Van Aert was in feite de enige renner die erin slaagde de wereldkampioen in koers van zijn wiel te rijden gedurende het hele seizoen – en dat is tot op vandaag zo gebleven.

“Het deed iets met mijn moraal. Op dat moment was ik misschien iets te overtuigd dat renners als Tadej Pogacar en Van der Poel moeilijk te kloppen zijn op korte kasseiklimmen,” gaf Van Aert toe aan Sporza. “Natuurlijk was het de slotdag van de Tour. Ik was frisser dan Pogacar, maar het deed me wel beseffen dat er nog iets in mijn benen zat. Er ontstond een nieuwe mindset.”

De lente was verre van ideaal, met een gebroken enkel in januari die de hele campagne bedreigde. Toch leidde het er op de een of andere manier toe dat Van Aert zijn piekvorm haalde richting Milano-Sanremo en die doortrok tot in Roubaix. Het was een lange aanloop, maar het resultaat sprak voor zich.

“Na de verkenning op donderdag was ik kapot. Ik voelde me niet goed,” zei hij over de dagen voor de ‘Hel van het Noorden’. “Als renner wil je je elke dag goed voelen. Het was een vreemde opbouw. Op zaterdag kreeg ik weer honger.”

Terwijl Visma hun Gravaa-bandendruk­systeem nog maar dagen voor de koers verboden zag worden, bleek geen van beide factoren Van Aert te deren. Op de Arenberg en bij Orchies nam hij zelf het initiatief om het favorietengroepje aan te vallen. Vanaf daar was de missie duidelijk: bij Tadej Pogacar blijven, en winnen in de sprint op de velodroom.

“De hyperfocus nam het over. Ik zat op het wiel van Pogacar, waar ik wilde zijn. Ik twijfelde niet meer aan mezelf en ik was klaar om te sprinten. Ik had niet meer door wat er rondom mij gebeurde,” blikt hij terug.

“Het is vreemd om te zeggen, maar die zondag voelde het meteen als een opluchting. Ik heb lang geduld moeten hebben. Dat maakte het specialer.”

De zege is binnen en zijn voorjaarscampagne zit erop. Van Aert begint nu aan de voorbereiding op de Tour de France, zonder dezelfde druk op de schouders. “Zelfs voor mij zijn de gekte en de emoties van mensen soms moeilijk te begrijpen. Ik doe gewoon mijn job en jaag mijn droom na. Het is mooi om deel uit te maken van een geweldige ploeg en een geweldige sport. Ik ben nooit begonnen om een rolmodel te zijn.”

Hij is wereldwijd, en zeker in België, razend populair. Hij geeft toe dat hij ervan geniet hoe zijn verhaal uitgroeide tot een van de meest gevolgde onder de fans. “Ik geniet ervan. Kinderen inspireren is het mooiste wat er is. De bewondering in hun ogen… Ik denk dat het goed is dat ik het niet te veel probeer te begrijpen.”

“Ik kan me geen groter hoogtepunt in mijn carrière bedenken. Ik hoop dat er nog meer successen volgen, maar voor nu geniet ik er nog van,” besloot hij.