DISCUSSIE | UAE etappe 4/ Algarve etappe 2/ Andalucia etappe 2 - Paarden op hol in het Midden-Oosten en Spanje, 19-jarige schittert in Portugal

Een dag met drie verschillende menu’s. De Verenigde Arabische Emiraten, de Algarve en Andalusië serveerden ons bijna acht uur koers, vol nuances, spanning en sensatie tot in de laatste pedaalslagen.

Laten we beginnen in het Midden-Oosten. De etappe van vandaag in de UAE Tour was vlak. Vlak maar zwaar. 2.360 hoogtemeters, 182 kilometer… gekoerst aan hoge snelheid.

Na meerdere aanvallen in het peloton vormde zich uiteindelijk de vlucht van de dag met vijf renners. Het peloton, bijna constant gestuurd door Lidl-Trek en INEOS Grenadiers, hield hen kort en liet de voorsprong nooit boven de twee minuten komen.

De kopgroep was vastberaden om voor de etappezege te vechten. De kilometers tikten weg en zelfs aan een zeer hoog tempo kreeg het peloton de mannen vooraan niet dichterbij. De ploegen met etappeambities moesten naar voren… en werken.

In de laatste tientallen kilometers kregen INEOS Grenadiers en Lidl-Trek gezelschap van Soudal–Quick-Step, NSN Pro Cycling Team, Uno-X Mobility en UAE Team Emirates in de jacht om het gat naar de vluchters te dichten.

De kopgroep werd op 150 meter van de streep gegrepen. Chaotische treintjes, rommelige positionering, een felle achtervolging… maar de Lidl-Trek-renner lanceerde resoluut, machtig en gaf zijn rivalen geen kans.

Het peloton kreeg direct na de start een klim van 25 kilometer voorgeschoteld, wat meteen vuurwerk opleverde. Aanvallen en tegenaanvallen, groepjes op de flanken, maar niemand raakte echt weg.

Tot vlak onder de top drie renners aanvielen. Andreas Leknessund, Iván Romeo en Josh Burnett pakten geleidelijk tijd en vergrootten hun voorsprong tot bijna drie minuten.

Achter hen begon het peloton de jacht te organiseren, maar de twee motoren voorin deden de alarmbellen rinkelen. Iván Romeo en Andreas Leknessund werkten perfect samen en bouwden een ware touwtrekwedstrijd op tussen de kopgroep en de belangrijkste ploegen met doelen in zowel etappe als klassement.

Zelfs met meerdere ploegen op kop in de laatste tientallen kilometers leek de koers steeds meer beslist. In de slotkilometers zagen we nog een tegenprik van Vlasov en Aranburu, maar beiden werden snel gegrepen.

In de strijd om de etappezege plaatste Iván Romeo op ongeveer drie kilometer van de finish een beslissende demarrage. Andreas Leknessund probeerde het wiel van de Movistar-renner te houden, maar de macht van de Spanjaard voorkwam dat de UNO-X Mobility-renner terug kon keren.

Ivan Romeo reed solo naar de streep, gooide de armen in de lucht en bezorgde zijn ploeg een belangrijke zege.

Een vroege vlucht kleurde het grootste deel van de dag, met negen renners die een voorsprong namen en die lang wisten te verzilveren.

De eerste twee klimmen van de dag werden zonder grote problemen afgewerkt, en hoewel de kopgroep op de tweede klim enkele leden verloor, sloegen de inspanningen in de benen, zeker met het zwaarste deel van de etappe in de tweede helft van het parcours.

Het begon te koken toen de renners de laatste 35 kilometer ingingen, met de blokken van de topploegen die breed over de weg de achtervolging in handen namen.

Op de klim naar Casais viel de kopgroep uiteen en bleven alleen Tomas Contte, Hugo Nunes en Gorka Sorarrain vooraan over. Het peloton stormde richting de slotklim, met Lidl-Trek op kop.

Op de laatste klim bereidden eerst Hector Alvarez, daarna Carlos Verona en uiteindelijk Lennard Kämna de aanval van Juan Ayuso voor. De Spanjaard kreeg Paul Seixas en João Almeida mee, en het trio sloeg een gaatje.

Seixas voerde het tempo op en zette Almeida onder druk, maar de Portugees vocht zich terug. Daarachter joegen Oscar Onley en Matthew Riccitello, die met circa 2 kilometer te gaan wisten aan te sluiten.

Binnen de laatste kilometer demarreerde Almeida en reduceerde de groep tot drie. Hij ging nog eens, maar Ayuso en Seixas reageerden direct. In de laatste meters roken Ayuso en Seixas hun kans, demarreerden over Almeida en doken met een klein gat de laatste bocht in.

In de eindsprint bleek de jonge Paul Seixas van Decathlon AG2R La Mondiale Team sterker dan Juan Ayuso, waardoor hij de tweede etappe van de Volta ao Algarve won.

In de UAE Tour kregen we een etappe die bijna door de vingers glipte van de sprinters. De vlucht van de dag was niet groot, maar werkte uitstekend samen. Het grootste deel van de dag reden slechts twee ploegen om te zorgen dat de vluchters nooit meer dan drie minuten kregen. Lidl-Trek en INEOS. Pas binnen de laatste 40 km begonnen andere ploegen mee te draaien.

En ze moesten werken, heel hard werken. De kilometers tikten weg en de kopgroep weigerde te capituleren. Ze doken de laatste kilometer in met de spanning om te snijden.

Toch stokte de samenwerking voorin, er was een korte aarzeling en zo slikte het peloton hen met nog slechts 150 meter te gaan in. Jonathan Milan had geen moeite om de etappe te winnen.

In Andalucía zorgde de 25 km lange klim direct na de start voor vuurwerk. Enkele grote namen demarreerden, maar kregen nooit veel ruimte.

Eenmaal boven reden drie renners weg… en twee van hen beschikten over een gigantisch motorblok: Iván Romeo en Andreas Leknessund.

Het peloton liet ze zo’n drie minuten pakken en daarmee was de koers eigenlijk beslist. Hoe kon men ze zo’n voorsprong gunnen? Het resultaat? Ze reden tot in de slotkilometers vooruit en daar liet Iván Romeo zijn medevluchter achter om solo naar de zege te rijden.

In de Algarve kwam alles neer op de slotklim en het veelbesproken duel tussen twee voormalige ploeggenoten, João Almeida en Juan Ayuso.

Lidl-Trek legde een strak tempo op met Álvarez, Verona en Kämna, als voorbereiding op de aanval van Ayuso. Toen de Spanjaard ging, zaten Almeida en Paul Seixas meteen in het wiel.

De Portugees toonde niet zijn allerbeste benen en moest passen toen Seixas het tempo opschroefde. Hij keerde terug en demarreerde tweemaal in de laatste kilometer, maar slaagde er niet in een kloof te slaan.

Seixas was de sterkste, Onley oogde scherp voor deze fase van het seizoen en Ayuso leek beter in vorm dan Almeida. De strijd om het algemeen klassement gaat morgen verder, met de ITT.

In de UAE stond een interessante etappe op het menu. Alles wees op een massasprint, en die kwam er ook, maar het peloton verkende de mogelijkheden van de vlucht verkeerd en dat leverde een bijzonder intense finale op. Ja, Jonathan Milan pakte de ritzege, zoals verwacht, maar saai was het allerminst.

Het gebrek aan pure sprintspecialisten dit jaar opent ook de deur voor secundaire namen om door te breken in de spurts, en ik geniet ervan om Matteo Milan – de broer van Jonathan – zelf als derde te zien eindigen.

Hij bewijst niet alleen zijn waarde in het peloton, maar toont zich ook als een mogelijke toekomstige rivaal voor de troon die zijn broer nu bezet.

In Andalucía kregen we een zeer tactische etappe. Ik moet zeggen: zo had ik me de beslissing van de koers (het AK) voorgesteld, omdat de wedstrijd geen bergetappe of echt zware finale kent. Het parcours leent zich dus voor vroege aanvallen en tactisch koersen. In dat opzicht mogen de organisatoren tevreden zijn.

Movistar mag blij zijn. Voor Iván Romeo is het zelden zo’n perfecte dag en koerstype, maar vandaag klopte alles en toch wordt hij nog steeds onderschat door zijn rivalen. Zowel hij als Andreas Leknessund hebben enorme motoren en hadden op zo’n golvend parcours, dat hen op het lijf is geschreven, nooit meer dan een minuut mogen krijgen.

De zege was verdiend. Ik denk dat de twee nu vechten om de eindwinst, terwijl UAE, Groupama, BORA en Pinarello groot moeten uitpakken als ze het AK willen winnen. Dat kan, maar het wordt lastig. Het ontbreken van zware slotklimmen zorgde er ook voor dat Wellens, Pidcock en Grégoire bijvoorbeeld niet in de wind gingen, hoewel ze het klassement voor hun ogen zagen wegglijden.

In die zin begrijp ik hun tactiek niet goed, want de energie werd niet opgespaard voor een late aanval. Vreemde dynamiek. Maar opnieuw: dit parcours was er precies voor gemaakt. In de Algarve kozen de organisatoren ervoor om niet het traject van vorig jaar te herhalen dat de spannendste en meest enerverende Fóia-finale ooit bracht, maar gingen ze voor een nieuwe zijde met pittige stroken.

Toch was de klim als geheel niet zwaar genoeg om grote verschillen te forceren. In ruil daarvoor kregen we een andere tactische finale om van te genieten.

Het grote motorblok Almeida miste de steilte om echt het verschil te maken, maar staat er en is misschien de topfavoriet voor het AK nu de sleutelrijders bijna gelijk de tijdrit ingaan… Juan Ayuso liet zijn beste niveau zien, een goed teken voor Lidl-Trek, en met een sterke tijdrit kan ook hij het eindklassement pakken. En dan Paul Seixas, die zijn eerste profzege boekt op exact dezelfde klim waar Tadej Pogacar zijn eerste pakte.

De eindzege lijkt tussen deze drie te worden uitgevochten, en de technische sprint aan hoge snelheid tussen Seixas en Ayuso was zeker een hoogtepunt van de week. Sterk punt ook voor Alessandro Pinarello van NSN, zevende van de dag, een zeer aangename verrassing van een renner die zich vandaag aan de wereld toont als iemand om rekening mee te houden op dit soort aankomsten.