DISCUSSIE | Liège-Bastogne-Liège 2026 - Pogacar staat voor een serieuze beproeving op La Redoute. Houdt Seixas stand? Verdiende Remco een podiumplaats?

De voorjaarsklassiekers van 2026 beleefden hun grote finale met opnieuw een onvergetelijke editie van Luik-Bastenaken-Luik, waar twee van de grootste sterren, Tadej Pogacar en Demi Vollering, hun stempel drukten op de oudste Monument-klassieker.

Op de glooiende wegen en slopende hellingen van de Ardennen reden beide renners met controle, macht en tactisch vernuft naar dominante zeges, waarmee ze de klassiekercampagne op het hoogst denkbare niveau afsloten.

De mannenwedstrijd leek te draaien om het vertrouwde favorietentrio: titelverdediger Tadej Pogacar, dubbel olympisch kampioen Remco Evenepoel en het Franse tienerfenomeen Paul Seixas, al een van de revelaties van het seizoen. Weinig mensen verwachtten echter dat de koers zo vroeg zou ontploffen.

Na een valpartij in de openingsfase vormde zich een enorme voorste groep van zo’n vijftig renners, die razendsnel een gevaarlijke voorsprong uitbouwde. Bij die groep zat Evenepoel, wat meteen druk legde op Pogacars UAE Team Emirates - XRG. Ook Red Bull - BORA - hansgrohe, INEOS Grenadiers en andere topploegen waren sterk vertegenwoordigd, wat voor echte paniek in het peloton zorgde.

UAE belandde plots in een lastige positie. De topfavorieten hadden de beslissende slag gemist en Pogacars ploeg moest aan een lange achtervolging beginnen. Zelfs renners die wél mee zaten, kregen de opdracht terug te zakken om de wereldkampioen te helpen. In een groot deel van het middenstuk bleef de machtsbalans onzeker; op een gegeven moment liep de voorsprong van de kopgroep op tot meer dan drie minuten.

Uiteindelijk kwam er steun van de ploeg van Paul Seixas, die eveneens niemand voorin had. Samen begonnen ze de kloof te dichten en naarmate het tempo steeg, brak de koers open. De vroege aanvallers raakten vermoeid, de samenwerking viel weg, en één voor één spatte de vlucht uiteen.

Bij het ingaan van de slothellingen bleven nog maar enkele vluchters over, maar ook zij werden snel gegrepen. De koers lag nu precies waar velen hem verwacht hadden, met de sterkste renners die zich opmaakten voor de strijd op de beslissende Ardense hellingen.

Zoals altijd vormde La Redoute het eerste echte scharnierpunt van de finale. Pogacars ploeg zette hem perfect af aan de voet en de Sloveen plaatste een van zijn kenmerkende demarrages. In eerdere jaren was zo’n versnelling genoeg om de wedstrijd meteen te beslissen. Dit keer volgde echter één renner.

Paul Seixas, pas 19, pareerde Pogacars herhaalde versnellingen en bleef op zijn wiel over de top. Het was een opmerkelijke mix van koel hoofd en klimvermogen van de jonge Fransman. Daarachter kon Evenepoel de demarrage niet volgen en moest hij de schade beperken.

Het beeld van Pogacar en Seixas samen wekte opwinding. Was de nieuwe generatie klaar om de gevestigde Ardennenkoning uit te dagen? Kilometerslang werkten de twee goed samen, vergrootten ze hun voorsprong op de achtervolgers en reden ze richting de laatste horde: Roche-aux-Faucons. Daar maakte Pogacar korte metten met de discussie.

Hij verhoogde vroeg op de klim het tempo en dwong Seixas dieper in het rood. De Fransman vocht dapper en leek even opnieuw te kunnen overleven, maar nog een versnelling van de wereldkampioen brak definitief zijn verzet. In enkele ogenblikken viel de kloof en was de koers beslist.

Pogacar reed de slotkilometers solo en vergrootte zijn voorsprong tot in Luik. Met tijd om te vieren voor de streep pakte hij zijn vierde zege in deze koers en voegde hij opnieuw een hoofdstuk toe aan zijn al indrukwekkende Monument-palmares.

Daarachter hield Seixas knap stand voor een sensationele tweede plaats, waarmee hij zich bevestigde als een van ’s werelds grootste talenten. Evenepoel herpakte zich en won de sprint voor plek drie, waarmee hij na een lastige laatste koersuur alsnog het podium redde.

Waar Pogacars winst volgde op tactische wendingen en een late apotheose, was Demi Vollering in de vrouweneditie veel directer. De Nederlandse arriveerde in Luik in bloedvorm na haar zege in La Flèche Wallonne en startte als uitgesproken topfavoriete. Aan de finish had ze die status ruimschoots waargemaakt.

De openingskilometers waren agressief, met meerdere pogingen om de vroege vlucht te formeren. Na tal van aanvallen kreeg uiteindelijk een gevaarlijke groep van acht wat ruimte, met sterke klimmers en opportunisten uit diverse ploegen. Maar de marge werd nooit groot, doordat de ploeg van Vollering alles strak controleerde.

Richting de laatste dertig kilometer werd de kopgroep ingerekend en gingen alle blikken naar La Redoute. Daar besloot Vollering haar moment te kiezen.

Zonder zelfs uit het zadel te komen, versnelde ze soepel en sloeg meteen een gat. Niemand kon reageren. Daarachter probeerden onder anderen Puck Pieterse, Kasia Niewiadoma, Anna van der Breggen en de opvallende jonge Canadese Isabella Holmgren de achtervolging te organiseren, maar Vollering was al ongrijpbaar.

Met nog ruim 30 kilometer te gaan wachtte Vollering een lange solo, maar ze kwam geen moment onder druk. Haar voorsprong schommelde eerst rond twintig seconden en liep daarna gestaag op doordat de achtervolgsters niet samenwerkten.

Boven op Roche-aux-Faucons was Vollerings voorsprong opgelopen tot meer dan een minuut. De koers was beslist, alleen de vraag resteerde hoe groot de zege­marge zou worden.

Ze reed solo Luik binnen, kalm en beheerst, vierde haar derde overwinning in de wedstrijd en bekroonde daarmee een van de sterkste voorjaarscampagnes van de laatste jaren. Eerdere zeges in Strade Bianche, Ronde van Vlaanderen en La Flèche Wallonne onderstreepten al haar klasse. Winst in Luik bevestigde haar als de dominante kracht in het vrouwenpeloton.

Daarachter bleef de strijd om het podium fel. Pieterse, Niewiadoma en Van der Breggen bereikten samen de finish, waar Pieterse de snelste was in de sprint om plek twee. Niewiadoma pakte de laatste podiumplaats als 3e, Anna van der Breggen werd 4e en Paula Blasi completeerde de top vijf.

Dagen als deze zijn precies waarom ik van wielrennen houd. Niemand had voorspeld dat een vroege valpartij met Ion Izagirre de openingsuren in chaos zou veranderen. Georganiseerde chaos.

Enkele renners probeerden al weg te rijden toen de val gebeurde, maar het incident scheurde het peloton en plots reden er zo’n 50 renners aan kop van de koers. Ze werkten verrassend goed samen en bouwden een voorsprong uit die bijna vier minuten bedroeg.

Toen ik Tadej Pogacar achteraf hoorde praten, besefte ik dat ik thuis op de bank veel nerveuzer was dan hij ooit is geweest. In die eerste groep zaten serieuze namen, maar slechts één renner zou de wereldkampioen echt op scherp zetten: Remco Evenepoel. Vier minuten cadeau doen aan Evenepoel en toch rustig blijven, vertrouwend op het oorspronkelijke plan, vergt zelfvertrouwen. Precies dat zagen we.

Voor La Redoute sloten UAE Team Emirates - XRG en Decathlon CMA CGM Team het gat en stond de koers op ontploffen.

Nog vóór Pogacar zijn aanval plaatste, kraakte Evenepoel al onder het tempo van Benoît Cosnefroy. Toen ging de Sloveen en die 19-jarige jongen, Paul Seixas, sprong meteen in zijn wiel. Met z’n tweeën reden ze weg.

De weg liegt niet. Seixas heeft misschien nog niet de maturiteit of inhoud, maar dat kun je opbouwen. Hij wordt alleen maar sterker. Het was bijzonder om iemand zo direct op Pogacar te zien reageren, en al oogde de kampioen nooit aangeslagen, ik weet zeker dat hij verrast was.

Seixas brak uiteindelijk op Roche-aux-Faucons, Pogacar pakte de zege en de jonge Fransman reed La Doyenne toch nog als tweede over de streep.

Daarachter was Evenepoel de beste van de rest en verdiende hij plek drie, niet alleen door zijn lef om mee te schuiven in de vroege vlucht en zijn werk te doen, maar ook omdat hij na te zijn gelost door Pogacar en Seixas weigerde te plooien.

De vrouwenkoers volgde een heel ander scenario. Demi Vollering zette haar concurrentes op La Redoute op achterstand en reed solo tot de finish. FDJ - Suez werkte sterk als ploeg, en hun kopvrouw hoefde het alleen nog af te maken.

Pauline Ferrand-Prévot werd gelost waar ik het niet verwachtte en, eerlijk gezegd, stelde ze me een beetje teleur omdat ik meer had voorzien.

Puck Pieterse was opnieuw op haar best deze week en, net als in La Flèche Wallonne Femmes, werd ze tweede. Katarzyna Niewiadoma completeerde het podium na eerder vierde te zijn geworden in Flèche.

En opnieuw, chapeau voor Paula Blasi. Ook met een vijfde plaats reed ze een uitmuntende wedstrijd.

Luik-Bastenaken-Luik leverde opnieuw een passend slotakkoord van het Ardense drieluik. Beide winnaars maakten het voorjaar af zoals kampioenen dat doen: met gezag, stijl en zonder enige twijfel wie de sterkste was.

Na de woorden van de hoofdrolspelers vallen veel vraagtekens weg die er vanaf de start bestonden, zeker omdat er geen live-uitzending was.

Hoe konden 50 mannen wegrijden, een groep van zo’n 45 renners die in de vlucht wilden zitten en Remco Evenepoel die ertussen glipte… Een heel vreemde koerssituatie, maar wel boeiend, een die de wedstrijd zwaarder maakte en de vlucht betekenis gaf in een koers waar die meestal ontbreekt.

Evenepoel viel niet aan en speelde ook niet bewust vuil. Hem daarvan beschuldigen zou belachelijk zijn. Hij zat goed gepositioneerd en profiteerde van een koerssituatie die rond hem ontstond, en als hij met de geslagen kloof had gewonnen, was dat gewoon fair geweest.

Maar de groep miste andere kopmannen, en hij miste ploegmaats om het draaiende te houden. Als hij vroeg had aangevallen en was doorgereden alleen of met enkelen, was hij wellicht voorop gebleven, maar vóór La Redoute is de koers niet zwaar genoeg om het peloton op achterstand te zetten, terwijl hij zichzelf zou opblazen.

Als hij geen goede vorm had, zou dat risico logisch zijn. Maar in de realiteit, zoals we zagen, kon hij zo een prima resultaat halen. UAE maakte de aansluiting en reed simpelweg de koers die ze wilden. Pogacar zei zelfs dat de situatie voor hem prima was. Het moderne wielrennen draait sterk om vermoeidheid en de totale geleverde inspanning over de dag, en die kun je nu exact meten.

UAE rekende precies uit hoe de ploeg optimaal in te zetten om het tot La Redoute zo lastig mogelijk te maken voor de tegenstand. Benoît Cosnefroy bleef fris en klaar om hem te lanceren, waarna hij gewoon zijn eigen plan trok. Paul Seixas reageerde, geen complete verrassing, maar wél erg prettig nieuws en een frisse wind in een klassieker die de voorbije jaren behoorlijk voorspelbaar was geworden.

Objectief gezien maakte hij de fout om het werk volledig met Pogacar te delen. Uithouding speelt de Sloveen altijd in de kaart en zoals we in Vlaanderen zagen, kan hij meerdere alles-of-niets-pogingen beter verteren dan zijn rivalen. Maar Seixas is 19, reed zijn eerste Luik, en zat voor het eerst op deze manier met Pogacar in koers, dus dat valt te begrijpen.

Vergeet niet: hij is 19 en tweede worden in je eerste Luik blijft bijzonder en allerminst vanzelfsprekend. Hij belooft enorm veel voor de toekomst en ik ben benieuwd wat hij kan tegen Pogacar en Vingegaard in de Tour de France. Na vandaag ben ik positiever dan ooit.

Daarachter reed Remco Evenepoel ook sterk. Hij miste de pure klimbenen, maar oogde verder zo krachtig als altijd. Het toont dat hij dit voorjaar vooral op zijn ruwe vermogen heeft gewerkt en het klimmen minder prioriteit gaf.

In de zomer zal hij zijn training aanpassen en gewicht verliezen, wat helpt zoals we eerder zagen. Een derde plaats is prima. Zelfs met topklimbenen was dat waarschijnlijk de uitkomst geweest, zo niet tweede.

Pogacar won niet alleen Luik–Bastenaken–Luik, hij dwong Remco Evenepoel en het Red Bull-kamp in een koers die zij nooit wilden rijden. En hoe frustrerend dat voor hen ook is, je keek er toch met een zekere bewondering naar.

Het was opnieuw een fascinerende finale van de voorjaarsklassiekers, getekend door een renner die koersen naar zijn hand zet. Ironisch genoeg was het Evenepoel die zelf het lont aanstak. Zijn vroege versnelling was scherp en uitdagend, alsof hij het script naar zich toe wilde trekken.

Even voelde het juist. Dit was de Evenepoel die dicteert, die anderen dwingt te reageren. Maar toen de achtervolgende groep terugkeerde, kantelde het meteen. Initiatief sloeg om in kwetsbaarheid. In dat gat stapten niet alleen Pogacar, maar ook de onbevangen tiener Paul Seixas, een teken hoe snel de koers hem ontglipte.

Seixas reed met verfrissende branie, maar zelfs die jeugdige vrijheid ontkwam niet aan wat komen zou. Want als Pogacar beslist, volgt de koers. Zijn aanval op La Redoute was niet alleen beslissend, maar ook bijna prachtig in zijn helderheid. Geen aarzeling, geen twijfel, louter overtuiging.

Evenepoel kon niet reageren, en op dat moment voelde je de onvermijdelijkheid. Seixas vocht dapper door, maar zoals iedereen werd hij onderdeel van Pogacars verhaal op Roche-aux-Faucons. Voor Red Bull voelt dit als een strategische kortsluiting.

Het plan was misschien degelijk (als het al een plan was), de benen waren er, en toch was het niet genoeg. Dat is de harde realiteit tegen een renner op dit niveau. Vanuit Evenepoels perspectief steekt de waarheid. Hij stak het vuur aan, maar beheerste de explosie nooit. En dat doet pijn, maar voor de neutrale kijker is er ook ontzag. Pogacar wint niet alleen koersen, de Sloveen herdefinieert ze.

Tadej Pogacar kwam op gelijke hoogte met Alejandro Valverde met vier zeges en staat nu nog één overwinning achter Eddy Merckx, die met vijf aan kop blijft van ‘La Doyenne’.

Voor wie de koers niet zag, lijkt het vanzelfsprekend dat de Sloveen zijn vierde Luik-titel pakte. Maar onderweg voltrok zich een reeks gebeurtenissen die er tientallen kilometers lang voor zorgden dat die uitkomst allerminst zeker was.

Het bekende stramien: een strak tempo aan kop van de koers, bepaald door UAE rond de hedendaagse legende, toewerkend naar de intussen klassieke aanval van de tweevoudig wereldkampioen op La Redoute. En zo geschiedde.

Benoît Cosnefroy, zijn ploegmaat, legde een moordend tempo op dat de furieuze demarrage van zijn kopman inleidde. De Sloveen bleef onverbiddelijk doortrekken en Paul Seixas kon die constante druk niet meer pareren, met de top al in zicht.