“Als ik hen was gevolgd, was ik compleet ontploft” – Evenepoel kon op de klim niet mee met Pogacar en Seixas, maar had nog genoeg in de tank om zich bij hen op het podium te voegen

In een zinderende editie van Luik–Bastenaken–Luik pakte Belg Remco Evenepoel met gemengde gevoelens de derde plaats. Voorin bepaalden de dominantie van Sloveen Tadej Pogacar en de uitbraakrit van Paul Seixas de finale van een chaotische koers vanaf de eerste kilometers.

Toch was Evenepoel een van de hoofdrolspelers van de dag, vooral door zijn onverwachte aanwezigheid in een vroege vlucht die vier minuten voorsprong uitbouwde. “De groep was heel groot en ik denk dat we na zo’n vier kilometer wegreden. Maar ja, ik zat rond plek dertig, dus het is niet zo dat ik sprong om in de vlucht te komen. Ik denk dat het gewoon op een gegeven moment brak en toen, ja, zat ik vooraan. Maar goed, we zaten er toevallig, het was niet het plan,” blikte hij terug op die move.

Evenepoel gaf zelf toe dat die situatie niet in het aanvalsplan stond. De koers ging echter al vroeg vol gas en de Belg paste zich slim aan. “Dus ja, zodra het gat twee minuten of meer was, moest ik gewoon energie sparen en zorgen dat ik zo fris mogelijk aan de hellingen begon.”

Hij had Nico Denz bij zich, maar Red Bull - BORA - hansgrohe miste de mannen om de vlucht draaiende te houden tegen een peloton geleid door zowel UAE als Decathlon. De voorsprong liep op tot vier minuten, waardoor de favorieten later dan verwacht moesten reageren. Toch maakten de beslissende hellingen nog steeds het verschil.

Evenepoel kon zich niet permitteren te vroeg te veel te investeren op terrein dat aanvallen niet begunstigde, en bleef in de groep tot het peloton terug aansloot. Er was vrees dat hij al kogels had verschoten toen hij de benen miste om de versnelling op de hoofdklim van de dag te volgen.

Het sleutelmoment viel op de iconische klim van La Redoute, waar Pogacars tempo de groep eindelijk deed breken. “Het was vanaf de voet al heel snel. Ik denk dat we ons dit jaar als ploeg goed positioneerden. Ik zat vooraan om de klim te nemen. Maar ja, ze gingen van onderaf heel hard en ik voelde dat als ik probeerde te volgen, ik volledig zou ontploffen.”

In plaats van te panikeren, koos Evenepoel voor een behoudende strategie, met zijn limieten in het achterhoofd. Hij maakte deel uit van een grote achtervolgende groep. “Dus het ging erom een goed ritme te vinden, bij de groep te blijven en te zorgen dat ik de laatste klim nog iets overhad in de benen. En dan, ja, focuste ik op de sprint.”

Er waren veel aanvallen, eerst van hemzelf, terwijl de aanwezigheid van Jai Hindley hem ook toeliet uit de wind te blijven richting de Côte de la Roche-aux-Faucons. Ook daar had hij niet de beste benen, maar wel de motor om een zeer hoog tempo te rijden, waardoor hij terugkeerde in de strijd om plaats drie. Voorin hadden Tadej Pogacar en Paul Seixas de eerste en tweede plaats vast in handen, maar de laatste podiumplek lag nog open.

“Zodra we boven waren, wilde ik Skjelmose terugpakken om zeker te zijn dat we naar een sprint gingen, en dan was de derde plaats vandaag waarschijnlijk mijn maximum.” Ondanks alle aanvallen en een vroege aanzet bewees zijn vorm zich met een zeer krachtige eindsprint, waarmee hij zijn andere rivalen in de groep van zo’n twee dozijn achter zich hield.

“Ja, het lijkt erop dat het vandaag weer een hele lange sprint was, omdat we met snelheid terugkwamen op twee renners die hadden aangevallen. Dus ik ging aan op 300 meter omdat ik voelde dat ik anders mijn momentum zou verliezen, maar ik hield het tot op de streep. Dus ja, gelukkig was het weer een goede sprint. Al bij al een vrij goede dag voor ons, denk ik.”