“Dezelfde domme fouten blijven gebeuren… het voelt als een verloren zaak” – Matteo Trentin haalt fel uit naar de herhaalde veiligheidsmissers in het wielrennen

Ondanks alle reglementswijzigingen, werkgroepen en technologische proeven van de afgelopen jaren, maakt het profpeloton volgens Matteo Trentin nog altijd dezelfde basisfouten.

In de Bici Sport Podcast verwoordde de ervaren renner van Tudor Pro Cycling Team zijn frustratie onomwonden toen hem werd gevraagd naar de veiligheid in het moderne peloton.

“De situatie is anders dan jaren geleden, maar dezelfde stomme fouten blijven terugkeren, zoals in Andalusië een paar dagen geleden met een verkeersdrempel op 50 meter van de finish,” zei Trentin. “Het voelt als een verloren zaak.”

Hij doelde op een recent incident in Spanje, waar een late hindernis vlak voor de streep het debat over parcoursontwerp en risicobeheersing bij sprints opnieuw aanwakkerde. Voor Trentin is het geen theoretisch probleem. Het is structureel.

“Wie moet er veranderen? De organisatoren? Ja, maar ook de renners met hun ploegleiders, want soms worden er risico’s genomen terwijl dat totaal niet nodig is,” vervolgt Trentin.

Die gedeelde verantwoordelijkheid is de kern van zijn betoog. Parcoursontwerp en aankomstlay-outs liggen bij organisatoren, maar Trentin wijst ook op de cultuur in het peloton. Felle positiegevechten, gokjes op het randje en split-secondbeslissingen vergroten elk gevaar dat op de weg ligt.

De UCI voerde de afgelopen seizoenen via het SafeR-programma een reeks veiligheidsmaatregelen in, terwijl bonden strenger zijn gaan kijken naar dranghekken, aanrijroutes en technische finales. Toch blijven eindsprints brandhaarden opleveren.

Trentin’s frustratie komt voort uit herhaling. De middelen en discussies evolueren, maar de fouten voelen vertrouwd.

“En dan haalt men het onderwerp koersradio’s erbij, waarover men naar mijn idee alleen praat om de echte problemen te verdoezelen.”

De discussie over koersradio’s stak de voorbije jaren herhaaldelijk de kop op, met proeven en voorstellen voor beperkingen als onderdeel van bredere veiligheidsplannen. Voorstanders stellen dat radio’s ploegen in staat stellen renners te waarschuwen voor gevaren. Critici vinden dat ze de koers dynamiek geven die snelheid en controle verhoogt in plaats van het risico te verlagen.

Voor Trentin dreigt dat gesprek echter af te leiden. Debatteren over communicatietechnologie haalt geen verkeersdrempel op 50 meter van de streep weg. Het hertekent geen smalle aanloop en verwijdert geen ongelukkig geplaatste straatmeubels.

Zijn standpunt verlegt de focus terug naar de basis.

De spanning tussen preventie en respons was dit seizoen vaker zichtbaar. Bijna twee jaar na de tragische dood van Muriel Furrer op het WK Weg 2024 laaide een schrikmoment rond Soren Kragh Andersen in de Tour de la Provence 2026 de discussie op over verplichte GPS-trackers en incidentdetectie.

Die discussie draaide om hoe snel een renner gevonden kan worden nadat hij van de weg raakt. Trentin legt de vinger eerder in de keten: waarom er nog steeds evidente risico’s worden gecreëerd.

De sport investeerde fors in monitoring, hekwerkstandaarden en regelgeving. Maar als een routinier met meer dan tien jaar ervaring zegt dat veiligheidsherform “als een verloren zaak” voelt, onderstreept dat hoe broos het vertrouwen in het peloton blijft.

Voor Trentin ontbreekt het niet aan dialoog. Het zijn de hardnekkige, voorkombare fouten. “Dezelfde stomme fouten blijven terugkeren,” zei hij.

Tot dat verandert, zal het bredere debat over radio’s, tracking en protocollen waarschijnlijk in rondjes blijven draaien.