“Soms werd het een ijsbaan” – Mathieu van der Poel ontsnapt opnieuw aan sneeuwchaos in de cross en zet zijn allesoverheersende winter in Zonhoven voort

Zonhoven beloont geen aarzeling, en Mathieu van der Poel maakte vanaf de openingsseconden duidelijk hoe hij het zou aanpakken. In een weekend dat al getekend was door sneeuw, ijs en dure fouten elders in het peloton, koos de wereldkampioen voor de meest risicomijdende optie: de chaos wegnemen door alleen te rijden.

Die keuze bepaalde de koers vrijwel meteen. Van der Poel sloeg vanaf de start een kloof en stond de regie niet meer af, met opnieuw een solonummer op een parcours waar overeind blijven minstens zo beslissend was als pure wattages.

Terwijl valpartijen en foutjes de achtervolgende groep telkens opnieuw ontregelden, kon de leider voortdurend zijn eigen tempo dicteren.

“Ik wilde in deze omstandigheden niet in het wiel zitten, maar mijn eigen ding doen,” verklaarde Van der Poel achteraf bij Sporza. “Ik probeerde zo gefocust mogelijk te blijven en geen fouten te maken, want soms werd het echt een ijsbaan.”

De agressieve opening was niet tot in detail gepland, maar sloot aan bij Van der Poels lezing van de omstandigheden. Na een voorzichtiger aanpak in recente crossen vroeg Zonhoven om vroege duidelijkheid.

“Nee, het was niet echt het plan,” zei hij. “Maar ik had wel het voornemen om zo snel mogelijk naar voren te gaan en mijn eigen tempo te rijden. En voor één keer was mijn start goed. Ik kon mijn eigen lijnen rijden, en dan ben ik op mijn best.”

Achter hem viel de koers gaandeweg uiteen doordat renners moeite hadden met de glibberige afdalingen en het diepe zand. Zelfs voor Van der Poel waren de omstandigheden allerminst mild. Twee lekke banden haalden hem kort uit het ritme, zonder zijn greep op de koers te lossen.

“Het gebeurde net na de finish op een stuk met veel stenen,” zei hij. “Het was nog ver tot de materiaalpost en dat haalde me een beetje uit mijn ritme.”

Desondanks bleef de voorsprong geruststellend, wat het belang onderstreepte van vrij baan en volledige controle op een ronde waar fouten direct werden afgestraft.

Met negen zeges uit negen crossen deze winter oogt Van der Poels dominantie bijna routine. Zijn eigen reflectie klonk anders. Op zijn 30e heeft perspectief verwachting verdrongen.

“Alles is vergankelijk, en dat zal voor mij niet anders zijn,” zei hij. “Hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan geniet. Ik vind het niet vanzelfsprekend en blijf hard werken. Hopelijk volgen er dan nog mooie overwinningen.”

Na Zonhoven last Van der Poel een korte pauze in het veldrijden in en trekt hij naar Spanje om op de weg te trainen. In een weekend waarin sneeuw opnieuw uitslagen door elkaar schudde, was zijn optreden een reminder dat, naarmate de chaos toeneemt, heldere keuzes nog altijd het verschil maken.