De mannenwedstrijd in de UCI Cyclocross World Cup in Zonhoven was al beslist voordat ze goed en wel op gang was, met Mathieu van der Poel die van start tot finish meedogenloos domineerde en zijn negende zege op rij boekte. Vanaf de openingsronde reed de wereldkampioen solo aan de leiding, met een tempo waar niemand bij in de buurt kwam op het verraderlijke zand en de ijzige bochten.
Van der Poel schoot bij het startschot weg en sloeg binnen enkele minuten een kloof, terwijl hij met volledige controle door de vroege technische secties vloeide. Daarachter toonde Toon Aerts zich aanvankelijk de dichtste achtervolger, maar ook hij moest al snel in de verdediging toen de voorsprong van de leider in tientallen seconden opliep.
Terwijl Van der Poel vooraan in een beheerste cadans kwam, werd de strijd daarachter steeds chaotischer. Thibau Nys nam kortstondig initiatief in de achtervolging, maar moest op de gladde afdalingen herhaaldelijk op veilig rijden.
Zijn wedstrijd ging feitelijk verloren toen hij de controle kwijtraakte en hard de hekken in klapte, waarbij zijn stuur brak en zijn kansen zo goed als verdwenen, een forse dreun voor zowel zijn middag als zijn World Cup-ambities.
Met Nys uit de strijd kreeg de battle om de overige podiumplaatsen meer vorm. Tibor del Grosso profileerde zich als de sterkste achtervolger, reed met groeiend zelfvertrouwen en zette Emiel Verstrynge gaandeweg op achterstand. Het duo consolideerde de tweede en derde plaats in de slotronden, waarbij Del Grosso zelfs tijd vond voor een gewaagde bunnyhop over een obstakel ondanks de glibberige omstandigheden.
Verderop bleven valpartijen een meedogenloze koers onderstrepen. Witse Meeussen ging hard onderuit in de afdaling van de Kuil en was even duidelijk aangeslagen, terwijl zich een spannende strijd om plek vier ontwikkelde. Niels Vandeputte won uiteindelijk de sprint voor de vierde plaats voor Aerts, met Michael Vanthourenhout als zesde.
Vooraan kwam Van der Poel geen moment in de problemen. Hij begon aan de laatste ronde met een riante marge en passeerde de streep 45 seconden vóór Del Grosso, goed voor opnieuw een autoritaire demonstratie op een parcours dat elke fout afstrafte en zijn huidige hegemonie in het veld onderstreepte.