“Dit heb je of je hebt het niet”: Zonneveld ziet in Del Grosso de “X-factor” die Van der Poel zo bijzonder maakt

Het NK veldrijden leverde een reeks imponerende prestaties en verrassingen op, maar de grootste kwam wellicht in de elitewedstrijd bij de vrouwen. In de meest verwachte race van de vrouwenveldrit was Lucinda Brand de uitgesproken favoriet. Maar… er klopte iets niet en de 36-jarige werd “slechts” derde, voor het eerst in bijna een jaar.

“Ze kwam nergens in het stuk voor,” begint journalist Thijs Zonneveld zijn analyse in de In de Waaier-podcast. “Ze werd al in de eerste ronde gelost en we hebben haar daarna niet meer gezien. Dat is best vreemd, als je dit jaar zo ongeveer alles hebt gewonnen.”

Brand voerde de extreme kou aan als verklaring voor haar mindere dag. "Het is anders als het zó koud is. Iedereen heeft een kantelpunt waarop het prestatieniveau daalt. Als je zó bezig bent met warm blijven, heb je een probleem. Het kan per dag verschillen, maar er zijn natuurlijk renners die hier beter mee omgaan dan anderen.”

De wedstrijd werd gewonnen door een in topvorm verkerende Ceylin Alvarado. “Ze rijdt goed. Ze is het seizoen later begonnen, natuurlijk door knieproblemen.” Zonneveld ziet daarin haar voordeel ten opzichte van de “overkoerste” Lucinda Brand, die sinds oktober nauwelijks rust kende.

Hoe dan ook moeten we uit deze koers geen conclusie trekken richting het WK over drie weken. Op het thuisparcours in Hulst worden de Nederlandse vrouwen opnieuw tot het uiterste geduwd door het Oranje-publiek. En Zonneveld is ervan overtuigd dat Brand het daar “absoluut” kan keren en weer haar beste niveau kan halen.

“Deze parcoursen zijn echt anders dan wanneer de dooi inzet. Dan krijg je moddercrossen, veel meer op vermogen en minder technisch. Dat is echt verschillend. De kans is groot dat het modderig is in Hulst. Dat is een echt voordeel voor Brand, want je ziet hoe technisch vaardig Alvarado is.”

Bij de mannen ontbrak het juist aan een uitgesproken favoriet, al viel de naam van Tibor del Grosso het vaakst. En hoewel het allerminst makkelijk was, werd de vastberadenheid van de Alpecin-Deceuninck-renner beloond met een succesvolle titelprolongatie.

Maar ook zijn naaste rivalen verdienen volgens Zonneveld lof. “Ik heb echt genoten van [Lars] Van der Haar en [Pim] Ronhaar, hoe ze niet lieten lopen. Maar ook van hoe koel Del Grosso bleef, zelfs toen hij viel.”

Zonneveld zoomde vooral in op wat voor hem het beslissende moment was: “Del Grosso sprong van zijn fiets, over de hekken, en toen hij weer opsprong kreeg zijn pedaal een tikje, waardoor de ketting eraf viel.”

Een rampscenario voor een sterveling, maar geen showstopper voor de man die de grenzen van Mathieu van der Poel benadert: “Hij legde zijn ketting er rijdend weer op! Hij zat ingeklikt, trapte, merkte dat er geen druk op de ketting stond, en legde hem rijdend met de hand terug. Prachtig. Het oogt simpel, maar dat is het niet, zeker niet in de kou.”

“Dat ging zo soepel en zo snel,” vervolgt Zonneveld bewonderend. “Hij verloor een paar seconden, en dat was het. Als dat anders gaat, bijvoorbeeld dat hij moet afstappen of de ketting vastloopt, dan ben je echt tijd kwijt. Zo kun je het NK verliezen.”

En zo is de vergelijking met de grote Mathieu van der Poel onvermijdelijk. “Dit is de X-factor. Dit is Van der Poels manier van zeggen: ‘Ik tik dat steentje wel weg’ of ‘Ik red een valpartij waar iedereen anders onderuit gaat.’ Dat zijn de kleine dingen… je hebt het of je hebt het niet. Je ziet het bij hem, en je gaat het de komende jaren nog meer zien,” besluit Zonneveld.