“Wielrennen is totaal veranderd… Tegenwoordig eet je de hele dag door” – Mads Pedersen vindt dat het moderne peloton nauwelijks nog lijkt op de sport waarin hij in 2015 begon

Toen Mads Pedersen in 2015 prof werd, was wielrennen al een veeleisende, data-gedreven sport. Tien jaar later herkent de Deen de wereld waarin hij stapte nauwelijks terug.

Tijdens de recente mediadag van Lidl-Trek gaf Pedersen een nuchtere schets van hoe radicaal de sport is geëvolueerd, vooral in de obsessie met details, voeding en controle. Wat ooit draaide om hard trainen en gevoel, is volgens hem een omgeving geworden waarin vrijwel niets aan het toeval wordt overgelaten.

“Zelfs sinds ik prof ben geworden, is het wielrennen totaal veranderd,” legde Pedersen uit in citaten verzameld door Ekstra Bladet. “Als je toen wilde afvallen, ging je gewoon trainen, met wat water op de fiets, een reep, misschien een banaan en halverwege een koffie, en klaar. Je was er klaar voor. Nu eet je de hele dag als een motherfucker.”

De opmerking kwam met een glimlach, maar de onderliggende boodschap was serieus. Voor Pedersen vraagt het moderne peloton een toewijding die weinigen buiten de sport echt begrijpen.

“Wielrennen is nu compleet anders,” zei hij. “Je moet zó gefocust en zó serieus zijn. Dat had ik nooit verwacht, dat is zeker. Maar je groeit erin. Je accepteert het. Als je in de sport wilt blijven, moet je dit doen. Wil je dat niet, dan moet je iets anders gaan doen.”

Pedersens loopbaan overspant twee tijdperken. Hij leerde het vak vóór voedingsschema’s tot op de gram werden getimed en vóór elke trainingsinterval, slaapcyclus en aerodynamische houding meedogenloos werd gemonitord.

Gevraagd of hij blij is dat hij niet is opgegroeid met de hyperwetenschappelijke aanpak van nu, klonk de 30-jarige meer beschouwend dan nostalgisch.

“Eerlijk gezegd denk ik er niet zo veel over na,” zei hij. “Ik ben blij met de situatie waarin ik nu zit. Ik ben blij met de ervaringen die ik heb uit wat vreemd voelt om ‘het oude wielrennen’ te noemen. Ik ben blij dat ik deel ben geweest van die reis.”

In plaats van verandering te weerstaan, ziet Pedersen zichzelf als iemand die zich met de sport heeft meeontwikkeld. Hij leerde functioneren in een steeds strakker gecontroleerde omgeving, terwijl hij blijft putten uit het gevoel dat hij eerder in zijn carrière ontwikkelde.

“Ik ben ook benieuwd waar we eindigen voordat ik stop met koersen,” voegde hij toe. “Het is spannend om te zien hoe alles zich ontwikkelt. Op dit moment gaat alles ongelooflijk snel. Technologie slaat overal op hol, dus natuurlijk is dat in het wielrennen net zo.”

Wat Pedersen schetst is geen nostalgie, noch kritiek, maar realiteit. De sport waarin hij ruim tien jaar geleden instapte, bestaat niet meer in dezelfde vorm. Ze is vervangen door een omgeving waarin precisie, controle en constante optimalisatie ononderhandelbaar zijn.

Voor het huidige peloton is die verschuiving simpelweg de norm. Voor renners die het hebben meegemaakt, is de transformatie totaal en, zoals Pedersen duidelijk maakt, nog altijd in volle versnelling.