“We zijn een beetje bang dat hem iets overkomt” – ouders van Tadej Pogacar vrezen Roubaix-gevaar nu de geschiedenis lonkt

Tadej Pogacar verschijnt dit weekend aan de start van de Paris-Roubaix met de kans om het volledige setje Monumenten te voltooien, nadat hij dit voorjaar al Milano-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen heeft veroverd.

Terwijl de wielerwereld naar de geschiedenis kijkt, zien de mensen dicht bij hem iets heel anders.

“We zijn een beetje bang dat er iets met hem kan gebeuren. Het is gevaarlijk, met de valpartijen, de slechte wegen, de hoge snelheden…” zeggen Pogacars ouders Marjeta en Mirko in citaten verzameld door HLN, waarmee ze de ruis rond de Roubaix-ambities van hun zoon doorbreken.

Winst op zondag zou Pogacar naast de zeer weinigen plaatsen die alle vijf Monumenten hebben gewonnen, een prestatie die sinds Roger De Vlaeminck niet meer is bereikt. Het is de leidende verhaallijn richting de koers, zeker na zijn nipte misser bij zijn debuut vorig jaar, toen een val een zich ontwikkelend duel met Mathieu van der Poel beëindigde.

Toch weegt dat narratief thuis nauwelijks mee. “Journalisten hebben het altijd over geschiedenis schrijven, maar als ouders denken wij niet zo,” legt zijn moeder uit. “Voor ons is het belangrijk dat hij plezier heeft in het fietsen. Dat hij kan doen wat hij graag doet. Of hij wint of niet, is voor ons minder belangrijk. Natuurlijk is het mooi als het lukt, maar als het niet lukt, probeert hij het de volgende keer gewoon opnieuw.”

Paris-Roubaix staat zelfs onder de Monumenten apart. Met meer dan 50 kilometer kasseien, hoge snelheden en een constant risico op valpartijen of materiaalpech is het een koers waarin zelfs de sterksten in een oogwenk alles kunnen verliezen. Pogacar ondervond dat in 2025 aan den lijve, toen een val elke realistische kans op winst wegnam ondanks zijn aanvallende koers.

Die realiteit kleurt de kijk van zijn ouders. Voor hen draait het niet om de finish op de wielerbaan, de trofee of de geschiedenis die kan volgen. Het gaat er simpelweg om dat hij daar aankomt.

De omvang van Pogacars successen heeft hem tot een van de herkenbaarste figuren in de sport gemaakt, maar zijn ouders benadrukken dat er buiten de koers weinig is veranderd.

“Als persoon is hij niet veranderd. Hij is nog steeds vriendelijk, rustig en beleefd, precies zoals wij hem hebben opgevoed,” zeggen Pogacars ouders trots. “Hij zou zijn plek aan iemand anders afstaan. In het leven, niet in de koers.”

Het is een contrast dat hun hele kijk doortrekt. Waar de buitenwereld dominantie en nalatenschap ziet, zien zij dezelfde zoon die ze hebben opgevoed, iemand wiens prioriteiten verder reiken dan uitslagen.

Pogacar oogt zelf ontspannen richting de koers. Volgens zijn ouders was er geen spoor van nervositeit toen ze hem in de dagen voor de start in het ploeghotel zagen. “Hij was goedgezind, kalm en had er echt zin in.”

Voor hen is aanwezig zijn net zo belangrijk als de koers zelf. “Het is belangrijk om hier te zijn, want we zien Tadej niet zo vaak. Hij komt niet veel naar Slovenië.”

Paris-Roubaix wordt opnieuw gekaderd door rivaliteit, geschiedenis en de jacht op grootsheid. Pogacar heeft al laten zien dat hij zich op dit terrein met de allerbesten kan meten en komt na een dominante lente in vorm aan.

Maar binnen zijn eigen familie liggen de inzet en de maatstaf anders. Niet bij wat hij kan bereiken, maar bij wat hij ongeschonden doorkomt.