Remco Evenepoel etaleerde gezag en intentie in de Trofeo Serra Tramuntana, reed met een lange soloslag weg uit het peloton en pakte zijn eerste zege op de weg in Red Bull-kleuren, precies waar dit nieuwe hoofdstuk om draait.
Op een veeleisend Mallorcaans parcours met herhaalde tweede-categoriebeklimmingen en weinig ruimte om te verstoppen, koos de Belg het scherpst mogelijke moment om de koers te kantelen.
Met iets meer dan 55 kilometer te gaan schroefde
Red Bull - BORA - hansgrohe op de Coll de Sóller het tempo genadeloos op, waardoor de vroege vlucht uiteenspatte en de concurrentie direct onder druk kwam. Toen Evenepoel ging, was het geen prikje maar volle overgave. Binnen seconden brak het elastiek.
Aanvankelijk konden slechts twee renners aanklampen terwijl de weg eerst omhoog liep en daarna naar beneden dook, maar Evenepoels daalsnelheid en blijvende wattages maakten snel het verschil. Onder aan de afdaling was hij alleen. Vanaf daar werd het een vertrouwd tijdritvertoon, uitgevoerd op open wegen in plaats van op tri-bar.
Daarachter kostte aarzeling handenvol tijd. Een groep met Enric Mas, Pavel Sivakov, Antonio Morgado en nog enkele sterke namen raakte kortstondig georganiseerd, maar de gebrek aan samenwerking was opvallend. Elke blik en halve beurt speelde Evenepoel in de kaart. Zijn voorsprong liep rap op voorbij een minuut, richting twee, terwijl de Belg in een meedogenloos ritme viel.
De context maakte de aanval des te markanter. Dit was geen downhillfinish of gereduceerde sprint, maar een koers gevormd door klimmen, positioneren en uithouding. Eerder op de dag had een ruime kopgroep met Magnus Cort Nielsen, Pablo Castrillo en Adrià Pericas de koers gekleurd over de Coll de Femenia en de Coll de Puig Major, waardoor het peloton al vroeg alert moest blijven. Maar toen de beslissende fase kwam, wachtte Evenepoel niet op de finale. Hij maakte hem.
Terwijl de kilometers weg tikten, doemde de laatste hindernis op. De Coll de sa Batalla, 8,4 kilometer aan net geen vijf procent, bood nog één kans voor de achtervolging om tijd goed te maken. In plaats daarvan werd het de definitieve bevestiging van controle. Evenepoel reed de klim soepel, zittend en kalm, zonder een spoor van kwetsbaarheid. Het gat stabiliseerde, en liep daarna weer iets op.
Boven was de uitkomst onomstotelijk. Er restte een korte afdaling naar de finish in Lluc, maar de Belg had tijd om te eten, om zich heen te kijken en zijn inspanning te managen met de zekerheid van een renner die volledig de regie voert. Aan de streep was er geen zichtbare uitputting, wel de stille zekerheid van een plan dat precies volgens bedoeling was uitgevoerd.
Voor
Red Bull - BORA - hansgrohe betekende dit meer dan een dagzege. Na de ploegentijdritwinst in de Trofeo Ses Salines was dit de eerste heldere demonstratie van hoe Evenepoel als uitgesproken aanvaller kan worden uitgespeeld in een eendagskoers. De steun rondom hem was gedisciplineerd, de timing precies, de inzet totaal.
Het gaf ook vroeg een antwoord op een vraag die sinds zijn wintertransfer bleef hangen. Hoe snel zou de Belg zich aanpassen aan nieuwe structuren, nieuwe ploegmaats en nieuwe koersdynamiek? Het antwoord in de Tramuntana was krachtig. Op het moment suprême was er geen aarzeling, geen herkalibratie nodig. De intuïtie en het gezag waren er al.
Anderen kwamen erachter in waaiers en tweetallen binnen, de schade al lang geleden aangericht. Voor wie later in voorjaar en zomer ambities koestert, was de boodschap onmiskenbaar. In zijn eerste echte wegrit in Red Bull-kleuren won
Remco Evenepoel niet alleen. Hij zette de toon.