“Toen ik viel, dacht ik even dat alles voorbij was” – Bloedende Tadej Pogacar vecht terug na zijn val op de Cipressa en wint eindelijk Milaan-Sanremo

Tadej Pogacars lange jacht op Milano-Sanremo eindigde eindelijk in triomf, maar pas nadat de wedstrijd hem in het meest chaotische moment van de dag volledig leek te ontglippen.

De wereldkampioen, al getekend door een gescheurd regenboogshirt en zichtbare schaafwonden na een zware val in de aanloop naar de Cipressa, leek even opnieuw op weg naar een nipte misser in het Monument dat hem zo vaak had weerstaan.

In plaats daarvan maakte hij van dat moment de beslissende daad van de koers. “Toen ik viel, dacht ik even dat alles voorbij was,” zei Pogacar na de finish.

Het incident kwam op het slechtst denkbare moment. Met het peloton dat versnelde richting de Cipressa en ploegen die om positie vochten, ging Pogacar tegen de vlakte, samen met enkele belangrijke kanshebbers. In een koers waarin positionering alles is, kan zelfs een korte hapering beslissend zijn.

Voor Pogacar was het meer dan dat. “Gelukkig zat ik snel weer op de fiets, met niet al te veel schade aan mij of de fiets,” legde hij uit. “Toen zag ik mijn ploeg, Florian en Felix, die alles gaven om me weer naar voren te brengen.”

Die directe reactie bleek cruciaal. In plaats van volledig het contact te verliezen, kon Pogacar terugkeren in het peloton voordat de beslissende fase echt losbarstte. “Zij gaven me weer hoop, en de benen waren nog oké.”

Wat volgde was een demonstratie van collectieve kracht. UAE Team Emirates aarzelde niet. Brandon McNulty en Isaac del Toro namen het tempo in handen op de Cipressa, voerden de vaart op en hertekenden de koers na de wanorde van de val. “Brandon en Isaac deden de rest op de Cipressa,” zei Pogacar. “Vandaag, zonder de ploeg, rij ik waarschijnlijk rechtstreeks naar de finish.”

Die inspanning bracht Pogacar weer in positie en liet hem terugkeren naar zijn oorspronkelijke plan. Eenmaal daar, verspilde hij geen tijd.

Naarmate het tempo toenam, begon Pogacar te demarreren. Herhaalde versnellingen op de Cipressa dunnden de groep uit, en bij de Poggio stonden de belangrijkste favorieten al onder druk. Pogacar ging opnieuw op de slotklim, op zoek naar de beslissende kloof die hem in eerdere edities ontglipte.

Ditmaal kon slechts één renner volgen. “Ik probeerde solo te gaan, maar Tom was heel sterk. Chapeau ook voor Mathieu.” Tom Pidcock pareerde elke versnelling en bleef aan het wiel van Pogacar, terwijl het duo samen wegreed aan de kop van de koers. Daarachter stierf de jacht nooit helemaal, maar de strijd om de zege lag nu vooraan.

In de laatste kilometers werd samenwerken rekenen. Pogacar en Pidcock hielden samen hun voorsprong vast, maar bij het naderen van de Via Roma kantelde de dynamiek. Pidcock weigerde nog bij te dragen in de laatste kilometer, waardoor Pogacar de sprint moest openen. “Ik had geluk in de sprint,” gaf Pogacar toe. “Tom is echt snel, en ik was een beetje bang toen hij me als eerste liet gaan.”

Die aarzeling bepaalde de finale. “Ik wist dat ik niet te lang kon wachten, en uiteindelijk was ik verrast.” Pogacar lanceerde van kop af en hield zijn lijn tot de streep, waar hij Pidcock in een fotofinish aftroefde om eindelijk de zege te pakken die hem zo lang ontglipte.

Milano-Sanremo wordt vaak de lastigste Monument genoemd om te winnen, niet door de beklimmingen, maar omdat de koers zo moeilijk te controleren is. Voor Pogacar was het die ene wedstrijd die hem bleef weerstaan, ondanks zijn dominantie elders. Jaar na jaar kleurde hij de finale, om toch net tekort te komen.

Dit keer was zelfs een val in de meest kritieke fase niet genoeg om hem te stoppen. Het werd juist onderdeel van het verhaal. Bebloed, gehavend en even in de veronderstelling dat zijn koers voorbij was, antwoordde Pogacar met een van de meest complete prestaties uit zijn carrière. Na jaren proberen is Milano-Sanremo eindelijk van hem.