“Op de Cipressa voelde ik dat ik niet op mijn best was” – Mathieu van der Poel gefrustreerd nadat een valpartij zijn kansen in Milaan–Sanremo verstoorde

De uitdaging van Mathieu van der Poel in Milano-Sanremo liep spaak nog voor de koers zijn beslissende punt bereikte. De Nederlander gaf toe dat een valpartij in de aanloop naar de Cipressa hem in de achtervolging dwong in plaats van het koersverloop te dicteren.

De titelverdediger gold opnieuw als een van de hoofdrolspelers, klaar om te reageren op of te counteren tegen de verwachte aanvallen van Tadej Pogacar. In plaats daarvan ontspoorde zijn wedstrijd op het slechtst denkbare moment. “Ik ben best teleurgesteld,” zei Van der Poel na de finish. “Er reed een fiets voor me, ik kon er niet omheen en toen ging ik onderuit.”

Het incident gebeurde tijdens de felle positiestrijd richting de Cipressa, een fase waarin het peloton maximaal uitgerekt en kwetsbaar is. Meerdere renners gingen tegen de grond, maar voor Van der Poel was de timing extra pijnlijk. “Vooral mijn hand doet wat pijn. Er kwam ook een fiets van Lidl-Trek tegen me aan.”

Met hulp van zijn ploeg keerde hij terug in het peloton, maar de schade was al aangericht. “De ploeg heeft me heel goed teruggebracht, maar op de Cipressa merkte ik al dat ik niet meer op mijn beste niveau zat.”

Dat moment veranderde feitelijk de rol die hij in de koers kon spelen. In plaats van direct te kunnen reageren op de beslissende versnellingen, werd Van der Poel gedwongen tot een meer reactieve aanpak. “Daar verloor ik het contact, na de val.”

Toen de koers de Poggio opdraaide, werd het verschil duidelijk. Terwijl Pogacar herhaaldelijk demarreerde en Tom Pidcock meeging, kon Van der Poel niet meer antwoorden zoals in eerdere edities. Hij koos voor zijn eigen tempo en beperkte de schade, in plaats van de finale te sturen. “Op de Poggio reed ik mijn eigen tempo, zoals Ganna vorig jaar. Ik had vrij snel door dat ik mijn eigen koers moest rijden.”

Die keuze hield hem in de race voor het podium, maar haalde hem uit de strijd om de zege. Voorin reden Pogacar en Pidcock weg en sprintten uiteindelijk met z’n tweeën om de winst, terwijl Van der Poel zich hergroepeerde in de achtervolgende groep.

Ook na de klim leek de wedstrijd nog niet helemaal verloren, zeker gezien de kleine verschillen. “Helaas keken Tadej en Tom niet naar elkaar.”

Het was een moment dat deed vermoeden wat mogelijk was geweest als de dynamiek vooraan anders uitpakte, of als Van der Poel in volle conditie aan de Poggio had kunnen beginnen. In plaats daarvan bleef vooral hangen hoe snel Milano-Sanremo kan kantelen. “Mijn vinger doet pijn, maar ik denk dat het wel meevalt.”

Milano-Sanremo wordt vaak bepaald op de Poggio, maar voor Van der Poel viel het beslissende moment eerder. De val in de aanloop naar de Cipressa beëindigde zijn koers niet, maar haalde net genoeg scherpte weg om de winnende demarrage niet meer te kunnen volgen.

In een koers waarin positie en timing allesbepalend zijn, bleek die kleine verschuiving beslissend. Voor een renner die de wedstrijd al twee keer won en precies weet wat nodig is om de finale te controleren, was de frustratie zichtbaar. Dit keer reed de koers zonder hem verder.