Profiel & Parcours Omloop Het Nieuwsblad 2026

De renners vatten de eerste kasseiklassieker van het seizoen aan. Voor velen het “echte seizoensbegin”, wanneer het peloton op 28 februari naar België trekt voor Omloop Het Nieuwsblad. Met nog iets meer dan een maand tot de kasseimonumenten is dit voor veel renners de eerste echte test van het voorjaar. We bekijken het parcours.

De koers die vroeger als Het Volk bekendstond, was jarenlang een absolute referentie in de voorjaarsklassiekers. Hoewel de status in vergelijking met Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen wat is afgezwakt, blijft het de eerste kasseiklassieker op de kalender en de Europese opener van de World Tour.

De eerste editie vond plaats in 1945, met Jean Bogaerts als winnaar. Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx, Eddy Planckaert, Jan Raas, Tom Steels, Peter Van Petegem, Johan Museeuw, Frank Vandenbroucke… De lijst met prestigieuze winnaars is schier eindeloos, en tegenwoordig is dit echt een koers voor toppers. Het is een wedstrijd voor pure specialisten, maar ook voor renners die de hellingen en kasseien overleven en hard kunnen sprinten, wat voor een interessante erelijst zorgt.

In de recentere decennia prijken ook Philippe Gilbert, Filippo Pozzato, Thor Hushovd, Greg Van Avermaet en Wout van Aert op de erelijst. In 2023 en 2024 boekte Visma aanvallende zeges met Dylan van Baarle en Jan Tratnik, terwijl 2025 verrassend Soren Waerenskjold opleverde, die een kleine groep naar de streep klopte.

208 kilometer staan op het menu van de eerste grote kasseiklassieker van het jaar. Niet zo zwaar als de uitdagingen in april, maar wel een lange dag in het zadel en een opwarmer richting de monumenten. De eerste koershelft oogt relatief rustig met slechts enkele kasseistroken en hellingen, maar daarna draait de schroef snel aan.

Tussen 58 en 34 kilometer van de streep ligt de tweede set sectoren, waar aanvallen te verwachten zijn als opmaat naar Geraardsbergen. Daar komt ploegendiepte tot uiting: teams proberen druk te zetten, het initiatief bij de tegenstand te leggen en zich te onttrekken aan achtervolgingswerk. In snelle opeenvolging volgen vier kasseistroken, vier hellingen en één sector die zowel kassei als bergop is. Dit jaar voegen de organisatoren de Tenbosse (500 m aan 6%, op 26 km van de finish) en Parkeberg (800 m aan 5%, op 23 km) toe vóór de Muur, wat het zwaarder maakt en een georganiseerde achtervolging bemoeilijkt. Dat speelt vroege aanvallers in de kaart.

De beslissende passages komen met de Muur van Geraardsbergen, met de top op 15,5 kilometer van de finish. Introductie overbodig: hier verliezen vluchters vaak tijd omdat de aanloop naar de kasseien furieus is. De klim is 1,1 kilometer aan 7,3% gemiddeld, met pieken tot bijna 20% vlak onder de top en smalle wegen die het extra lastig maken.

Over de top kunnen scheuren ontstaan. De Bosberg (900 m aan 6,3%, met 10% maximum) volgt snel erna op 11,5 kilometer van de streep. Ook lastig, maar gaten slaan is er moeilijker, tenzij het over de top ontploft.

Tussen beide sectoren consolideert het vaak. De overgebleven kanshebbers zijn doorgaans aan elkaar gewaagd en worden op de steile stroken uit elkaar gereden. Daarna volgt een snelle, licht dalende aanloop naar Ninove, waar de renners op vertrouwde wegen finishen. De technische finale van vorig jaar ontbreekt, maar het blijft een vlakke aankomst net buiten het stadscentrum.