Profiel & Parcours Luik-Bastenaken-Luik 2026

In het weekend van 26.04 trekken de renners over de wegen van West-België voor het vierde monument van het jaar, ook de laatste van de Ardennen en van de volledige voorjaarsklassiekers. Het is Luik-Bastenaken-Luik, een koers op maat van puncheurs en klimmers die strijden om een uiterst prestigieuze zege. We bekijken het profiel.

De wedstrijd werd in 1892 opgericht en draagt daarom de bijnaam La Doyenne – de oudste. Léon Houa won de eerste drie edities, waarna de koers twee lange onderbrekingen kende – de tweede door de Eerste Wereldoorlog. Ze prijkt ook op het palmares van enkele van België’s groten zoals Rik Van Looy, Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Philippe Gilbert en Remco Evenepoel.

In deze eeuw wonnen onder meer Alejandro Valverde, Andy Schleck en Primoz Roglic. Vroeger was het een open koers, nu minder. De voorbije twee edities gingen naar Tadej Pogacar, die onbedreigd solo won na aanvallen op La Redoute.

De koers telt 259 kilometer en is daarmee een van de langste op de kalender. Door de Belgische Ardennen is het een hele dag klimmen, al zijn het korte hellingen. De actie zwelt aan richting finale, en de beslissing valt doorgaans in de laatste kilometers, die zoals altijd meerdere zware hellingen bevatten die het peloton breken vooraleer Luik bereikt wordt. Er staan 4000 hoogtemeters op het menu, inclusief beklimmingen waar klassieke specialisten het lastig krijgen en klimmers het verschil kunnen maken.

Veel daarvan zit in de laatste 100 kilometer. Dan start een lange reeks hellingen, met nauwelijks vlak ertussen. Op 82 kilometer van de streep ligt de steilste klim van de dag, de Côte du Stockeu (1 km aan 12,8%), en op 63 kilometer van het einde de langste: de Col du Rosier (4 km aan 5,7%).

Op 47 km van de finish volgt de Côte de Desnié (1,6 km aan 7,5%), en als derde-voorlaatste klim is er de Côte de la Redoute met top op 34 kilometer van de streep. Hij wordt niet tot helemaal boven gereden, met een sleutelsectie van 1,6 kilometer aan 8,7%, gevolgd door een korte afdaling en een tussenheuvel waar de koers, zoals in het verleden, kan ontploffen. Daarna komt de Côte des Forges, 1,6 km aan 6,9%, met de top op 23 km van het einde.

Het beslissende punt kan de Côte de la Roche aux Faucons zijn. Het is de laatste klim van de dag, en het kleine plateau nadien (dat functioneel deel uitmaakt van de inspanning) kan even cruciaal zijn. De klim is 1,3 km lang aan 10,5%, in essentie vergelijkbare cijfers met de Mur de Huy maar zonder zulke extreme pieken.

De top ligt op 13 kilometer van de finish. Vallen hier de beslissende aanvallen? Niet per se, want er volgt slechts kort herstel voor een tweede bult van 1,2 km aan 6,3% (10 km van de meet). Deze ongewone combo maakt het listig: wie vol doortrekt op de eerste klim, riskeert te ploffen op de tweede; wie spaart voor de laatste bult, kan een grote groep meeslepen. De tactiek wordt interessant.

De afdaling naar Luik is snel en alleen de laatste twee kilometer zijn vlak. Wie solo over de hellingen komt, is bijna ongrijpbaar.