Voorbeschouwing Luik-Bastenaken-Luik 2026, parcours, favorieten & voorspellingen – Kunnen Paul Seixas en Remco Evenepoel Tadej Pogacar verslaan?

In het weekend van 26.04 trekken de renners over de wegen van West-België voor het vierde monument van het jaar, ook de laatste van de Ardennen en van de volledige voorjaarsklassiekers. Het is Luik-Bastenaken-Luik, een koers op maat van puncheurs en klimmers die strijden om een uiterst prestigieuze zege. We bekijken het profiel.

De wedstrijd werd in 1892 opgericht en draagt daarom de bijnaam La Doyenne – de oudste. Léon Houa won de eerste drie edities, waarna de koers twee lange onderbrekingen kende – de tweede door de Eerste Wereldoorlog. Ze prijkt ook op het palmares van enkele van België’s groten zoals Rik Van Looy, Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Philippe Gilbert en Remco Evenepoel.

In deze eeuw wonnen onder meer Alejandro Valverde, Andy Schleck en Primoz Roglic. Vroeger was het een open koers, nu minder. De voorbije twee edities gingen naar Tadej Pogacar, die onbedreigd solo won na aanvallen op La Redoute.

De koers telt 259 kilometer en is daarmee een van de langste op de kalender. Door de Belgische Ardennen is het een hele dag klimmen, al zijn het korte hellingen. De actie zwelt aan richting finale, en de beslissing valt doorgaans in de laatste kilometers, die zoals altijd meerdere zware hellingen bevatten die het peloton breken vooraleer Luik bereikt wordt. Er staan 4000 hoogtemeters op het menu, inclusief beklimmingen waar klassieke specialisten het lastig krijgen en klimmers het verschil kunnen maken.

Veel daarvan zit in de laatste 100 kilometer. Dan start een lange reeks hellingen, met nauwelijks vlak ertussen. Op 82 kilometer van de streep ligt de steilste klim van de dag, de Côte du Stockeu (1 km aan 12,8%), en op 63 kilometer van het einde de langste: de Col du Rosier (4 km aan 5,7%).

Op 47 km van de finish volgt de Côte de Desnié (1,6 km aan 7,5%), en als derde-voorlaatste klim is er de Côte de la Redoute met top op 34 kilometer van de streep. Hij wordt niet tot helemaal boven gereden, met een sleutelsectie van 1,6 kilometer aan 8,7%, gevolgd door een korte afdaling en een tussenheuvel waar de koers, zoals in het verleden, kan ontploffen. Daarna komt de Côte des Forges, 1,6 km aan 6,9%, met de top op 23 km van het einde.

Het beslissende punt kan de Côte de la Roche aux Faucons zijn. Het is de laatste klim van de dag, en het kleine plateau nadien (dat functioneel deel uitmaakt van de inspanning) kan even cruciaal zijn. De klim is 1,3 km lang aan 10,5%, in essentie vergelijkbare cijfers met de Mur de Huy maar zonder zulke extreme pieken.

De top ligt op 13 kilometer van de finish. Vallen hier de beslissende aanvallen? Niet per se, want er volgt slechts kort herstel voor een tweede bult van 1,2 km aan 6,3% (10 km van de meet). Deze ongewone combo maakt het listig: wie vol doortrekt op de eerste klim, riskeert te ploffen op de tweede; wie spaart voor de laatste bult, kan een grote groep meeslepen. De tactiek wordt interessant.

De afdaling naar Luik is snel en alleen de laatste twee kilometer zijn vlak. Wie solo over de hellingen komt, is bijna ongrijpbaar.

Tadej Pogačar – dé man om te kloppen. Je kunt het op allerlei manieren formuleren, en rekening houdend met een topvorm van Remco Evenepoel en Paul Seixas, maar doen alsof de wereldkampioen plots minder dominant is geworden, slaat nergens op. Hij beschikt over het klimvermogen, de sprint en het uithoudingsvermogen. Drie sleutelfactoren, en in minstens één daarvan steekt hij er nog altijd bovenuit.

De tactiek van UAE is inmiddels glashelder: het tempo zo hoog mogelijk houden tot aan La Redoute, en daar de beslissende aanval plaatsen. De voorbije twee jaar werkte dat feilloos. Dit keer is de concurrentie echter groter, en dus wordt het moeilijker om dat plan zomaar uit te voeren. Het is goed mogelijk dat hij dit keer gezelschap krijgt op La Redoute, wat een koerssituatie kan opleveren die we nog niet eerder zagen — en die hem alsnog in de kaart kan spelen richting Roche-aux-Faucons. Hij heeft dit voorjaar weinig gekoerst, maar telkens topvorm getoond. Aan frisheid zal het dus niet ontbreken, zelfs niet na Parijs-Roubaix enkele weken geleden. Met Benoît Cosnefroy heeft hij bovendien iemand die hem perfect kan lanceren op La Redoute, terwijl de rest van de ploeg vooral de koers moet controleren tot dat punt.

Paul Seixas – de jonge Fransman beschikt zonder twijfel over klimtalent, en het is moeilijk om een plafond op zijn mogelijkheden te plakken. Luik is tegenwoordig een echte klimmerskoers, wat hem beter ligt dan de Waalse Pijl, waar hij al won op basis van explosiviteit. Hij heeft ook een sprint in huis. Toch mogen we niet vergeten dat hij pas 19 is. Afgelopen najaar, op het WK en in Il Lombardia, kwam hij nog net iets tekort op het vlak van uithoudingsvermogen. Dat heeft hij dit seizoen nog niet volledig kunnen weerleggen. Na zes uur koers, met iemand als Tadej Pogačar erbij, kan dat het verschil maken. Maar hoe dan ook behoort hij tot de absolute favorieten.

Remco Evenepoel – ook hij kan rekenen op een sterke ploeg, vergelijkbaar met die van de twee hierboven. Voor hem wordt positionering richting La Redoute cruciaal. Zijn uithoudingsvermogen is een troef, en als hij Tadej Pogačar kan volgen op de hellingen, heeft hij een reële kans om het in een sprint af te maken. Daarmee is hij wellicht de grootste uitdager. De vraag blijft echter: kan hij echt mee met de wereldkampioen bergop?

Het wordt geen eenvoudige opdracht, maar het is zeker mogelijk. De hellingen zijn korter en liggen hem beter. Hij mag zich echter geen enkel detail permitteren om fout te doen. Bovendien zou hij er verstandig aan doen om zo weinig mogelijk samen te werken met Tadej Pogačar vóór de top van Roche-aux-Faucons. Doet hij dat wel, dan speelt hij zijn rivaal juist in de kaart.

Maar het blijft Luik. Het deelnemersveld is zó sterk, en hoewel we de focus leggen op drie renners – die, als de logica gevolgd wordt, zomaar het volledige podium kunnen invullen – zit er enorm veel diepte in het peloton, met renners die in absolute topvorm verkeren.

Uit de Ronde van de Alpen komen onder meer Egan Bernal, Ben O'Connor en Tom Pidcock over. Die laatste wist nog een etappe te winnen, maar verkeert niet in zijn beste vorm na zijn val in Catalonië. De verwachtingen moeten dus getemperd blijven, zoals zijn coach recent ook aangaf.

Er zijn daarnaast enkele renners die in bloedvorm verkeren. Romain Grégoire is misschien wel de sterkste van alle pure puncheurs richting Luik, samen met Mauro Schmid, die net tweede werd in de Waalse Pijl – al zat hij daar slecht gepositioneerd aan de voet van de Muur. Daar werd Ben Tulett knap derde, en hij is ook de kopman van Visma in de jacht op een topresultaat.

Bij INEOS Grenadiers is er naast Egan Bernal ook Kévin Vauquelin, een renner die uitstekend uit de voeten kan op dit type parcours. Bahrain Victorious komt dan weer met een indrukwekkend blok aan de start: Lenny Martínez, Antonio Tiberi, Santiago Buitrago en Pello Bilbao zijn stuk voor stuk serieuze kanshebbers. Vorig jaar werd Giulio Ciccone tweede, terwijl Mattias Skjelmose, runner-up in de Amstel Gold Race, Lidl-Trek aanvoert. Op papier zijn het allemaal podiumkandidaten, afhankelijk van hoe de koers zich ontvouwt.

Aan de kant van de pure klimmers moeten we ook rekening houden met namen als Tobias Johannessen, Alessandro Pinarello, Alex Baudin, Lennert Van Eetvelt, Ion Izagirre en Cian Uijtdebroeks. En bij de klassiekerspecialisten mogen we zeker Andreas Kron, Quinten Hermans, Christian Scaroni, Clément Champoussin, Alex Aranburu en Mathieu Burgaudeau niet vergeten.

*** Tadej Pogačar

** Paul Seixas, Remco Evenepoel

Mijn keuze: Tadej Pogačar

Hoe: overwinning na een tweede aanval op Roche-aux-Faucons, waarmee hij zijn concurrenten definitief uit het wiel rijdt.

Origineel: Rúben Silva