“Plots viel de samenwerking weg” – Hartverscheurend voor Florian Vermeersch: een moment van aarzeling laat Van der Poel wegrijden in E3-thriller

Florian Vermeersch was niet alleen toeschouwer bij het beslissende moment van de E3 Saxo Classic, hij stond er middenin. Toen de lange solo van Mathieu van der Poel in de slotkilometers begon te tanen, trok Vermeersch de achtervolging op gang die de koers op de rand van de ommekeer bracht. Vanuit een achterstand van meer dan een halve minuut kromp de kloof tot enkele seconden. De aansluiting lag voor het grijpen, maar kwam er niet.

Vermeersch’ koers werd al door pech getekend vóór de beslissende fase begon. “Net voor de Taaienberg kwam ik in de problemen. Ik moest van fiets wisselen en begon daardoor de klim rond plaats 120.”

In een koers waar positie alles is, dwong dat hem tot een lange achtervolging. Hij schoof door het peloton en sloot weer voorin aan net toen de koers brak. “Ik kwam vrij snel terug naar voren en voelde meteen dat ik een heel goede dag had.” Vanaf daar reed hij niet meer in het wiel. Hij maakte deel uit van de groep die de koers kleurde over de hellingen.

Toen Van der Poel op de Paterberg versnelde, leek de koers beslist. De kloof viel snel en de aarzeling erachter gaf hem ruimte. Vermeersch draaide dat beeld mee om. “Ik probeerde het verschil te maken, maar na de hellingen stond de wind ongunstig. Omdat ik vaak op kop reed, viel het telkens weer stil en kwam alles terug samen.”

Die inspanning zorgde ervoor dat hij present was toen de beslissende achtervolgende groep ontstond. Op de Karnemelkbeekstraat ging de juiste move eindelijk weg. “Daar plaatste ik mijn laatste demarrage en raakte ik weg.”

Samen met Per Strand Hagenes, Jonas Abrahamsen en Stan Dewulf vormde hij de groep die Van der Poel serieus naderde. De voorsprong smolt weg. Wat op controle leek, werd druk. In de laatste kilometers kwam de koploper binnen bereik.

Met de kloof teruggebracht tot seconden draaide alles om volhouden. “Plots verdween de samenwerking.” Het tempo stokte op het slechtst denkbare moment. Het ritme van de jacht brak, en de laatste meters bleken net te ver. Vermeersch hakte ter plekke de knoop door. “Ik dacht: ik ga hier niet al mijn kaarten op tafel leggen. Dan laat ik Mathieu liever rijden en sprint ik voor de tweede plaats.” Die aarzeling, gedeeld door de groep, bleek beslissend. Van der Poel werd niet meer bijgehaald.

Ondanks zijn derde plaats weerspiegelde de uitslag niet hoe dicht de koers bij een kentering stond. “Ik blijf achter met een wrang gevoel.” Vermeersch begreep hoe klein het verschil was tussen koersen voor winst en genoegen nemen met het podium. “Er zat echt meer in.”

Zijn eerdere tegenslag bleef daarbij meespelen. “Ik zeg niet dat ik hem altijd had kunnen volgen, maar daardoor reed ik vooral in het defensief.” Toch blijft zijn ambitie helder. “Ik koers om te winnen. Derde is mooi, maar ik sta liever twee treden hoger.”