“Ik haalde het, maar het kostte bloed, zweet en tranen” - Opgeluchte Mathieu van der Poel bezegelt een van de meest dramatische zeges uit zijn carrière

Mathieu van der Poels derde zege op rij in de E3 Saxo Classic leek opnieuw een demonstratie van langeafstandsmacht te worden. In plaats daarvan mondde het uit in een overlevingsstrijd die hem tot het uiterste dreef.

Na zijn demarrage op de Paterberg reed de Nederlander meer dan 40 kilometer solo. Wat een beslissende uithaal leek, dreigde in de slotkilometers alsnog te kantelen toen een achtervolgende groep van vier razendsnel dichterbij kwam. In de laatste rechte lijn was de voorsprong nog maar enkele seconden en was niets meer zeker. “Uiteindelijk heb ik het gered, maar het kostte bloed, zweet en tranen,” zei Van der Poel na de finish, nadat hij in Harelbeke nipt stand had gehouden.

Grote delen van de finale had Van der Poel alles onder controle. Maar naarmate de kilometers wegtikten, glipte die grip weg. “Op een gegeven moment had ik er geen goed gevoel meer bij. Ik bleef gewoon mijn wattages trappen. Met nog ongeveer een kilometer te gaan dacht ik dat ze terug zouden komen.”

De achtervolgende groep, vooral aangevoerd door Florian Vermeersch, snoepte meter na meter af en kreeg Van der Poel volledig in het vizier. Wat begon als een machtsvertoon, werd een uithoudingsproef waarin de Nederlander dieper moest gaan dan verwacht. “Ik wist dat ik niet meer kon sprinten, dus ik bleef zitten en reed zo hard als ik kon tot aan de streep.”

Het beslissende moment viel veel eerder, toen Van der Poel op de Paterberg versnelde, zijn concurrenten loste en vol voor de solo koos. Die zet leek de koers te bezegelen, zeker omdat het peloton aarzelde en geen vloeiende achtervolging op gang kreeg. Maar de late formatie van een viertal daarachter veranderde alles.

Toen de samenwerking verbeterde en de kloof snel slonk, sloeg de dynamiek om van controle naar crisis. Met nog maar enkele kilometers te gaan werd de kans op inrekenen heel reëel. “Er was echt een moment dat ik dacht dat ik vijfde zou worden. Ik weet hoe zwaar het is om hier alleen te rijden.”

Die vrees weerspiegelde de realiteit. Na meer dan 40 kilometer op kop begon de tol zich te laten voelen, net toen de achtervolgers momentum vonden.

Uiteindelijk werd de koers niet alleen door kracht beslist, maar ook door aarzeling daarachter. Toen de vier achtervolgers tot op slagafstand naderden, stokte hun samenwerking op het beslissende moment. Die fractie van twijfel gaf Van der Poel net genoeg ruimte om zijn minieme voorsprong vast te houden en als eerste over de streep te komen. Na meer dan 40 kilometer solo deed hij precies genoeg.