“Pas na de finish beseften we het…” – Tadej Pogacar vocht zich op een gebarsten frame na een valpartij naar historische zege in Milaan–Sanremo

Tadej Pogacars langverwachte zege in Milano-Sanremo was al een van de meest dramatische uit zijn carrière. Een val net voor de Cipressa, een zenuwslopende achtervolging, een vlijmscherpe aanval op de klim en volle bak over de Poggio leidden naar een man-tegen-man sprint met Tom Pidcock in de Via Roma.

Hij won in de laatste meters. Pas later werd de volle reikwijdte van die rit duidelijk. “Pas na de finish beseften we dat Tadej de finale op een gebarsten frame had gereden,” onthulde zijn mecanicien, Bostjan Kavcnik, aan Delo, wat een buitengewoon detail toevoegde aan een al opmerkelijke prestatie.

De beslissende sequentie kwam in de aanloop naar de Cipressa, waar Pogacar onderuit ging op een moment waarop positie allesbepalend was. Heel even leek zijn kans te vervliegen.

In plaats daarvan zat hij razendsnel weer op de fiets en stoof hij door de karavaan, met ploeggenoten die hem net op tijd naar voren loodsten voor de beslissende fase.

Wat niemand toen besefte, was dat de val zijn fiets al had gecompromitteerd. “De achtervork was beschadigd, maar gelukkig hield die het,” verklaarde Kavcnik. “Als Tadej de echte staat van de fiets had gekend, was hij nooit zo agressief afgedaald, terwijl hij zelfs aanviel in de afdaling en probeerde Tom Pidcock op de limiet te duwen.”

Die afdaling van de Cipressa was een van de sleutelmomenten van de koers. Pogacar overleefde die niet alleen, hij gebruikte haar om druk te zetten, de kopgroep op te rekken en het tempo hoog te houden richting de Poggio.

Daarna ging de koers het bekende slotbedrijf in, maar met een ongewoon kleine en elitegroep. Pogacar bleef het tempo maken, forceerde de schifting op de Poggio en zorgde dat alleen de sterksten overbleven. Pidcock was de enige die bovenop kon aanklampen.

Ondanks de eerdere val en de onzichtbare schade aan zijn fiets ging Pogacar vol in elke beweging, zonder aarzeling op de momenten die de koers zouden beslissen.

Dat was mogelijk omdat noch hij, noch de ploeg van het probleem wist. “Tadej viel op zijn linkerzij, waar geen schakelhendel zit, maar de crash-modus werd toch geactiveerd,” zei Kavcnik. “Hij heeft die zelf gereset en merkte verder niets, dus wisselden we de fiets niet.”

Een fietswissel op dat moment had zijn kansen vrijwel zeker gekost. In plaats daarvan bleef hij voorin, bleef hij in koers en reed hij uiteindelijk naar de zege.

Na de Poggio bleef een rechtstreeks duel over. Pogacar en Pidcock werkten net genoeg samen om de achtervolgers af te houden, voor ze in de Via Roma onder elkaar het Monument zouden beslissen.

Pogacar ging de sprint van kop aan en hield stand tot op de streep, waarmee hij eindelijk het ene Monument veiligstelde dat hem steeds was ontglipt. Die inspanning, op zichzelf al uitzonderlijk, krijgt nu een extra laag context.

De fiets zelf was zorgvuldig geprepareerd voor de eisen van Milano-Sanremo, een koers van snelheid en efficiëntie. “Overigens koos hij ook voor het eerst voor een enkel voorblad,” voegde Kavcnik toe. “Door de voorderailleur en het extra blad te verwijderen, spaarden we gewicht en verbeterden we de aerodynamica.”

Er werden verdere verfijningen doorgevoerd om de prestaties op de snelle kustwegen te maximaliseren. “Hij reed ook met hogere wielen en smallere banden: 28 mm dit jaar tegenover 30 mm vorig jaar. Ons performance-team berekende dat deze set-up optimaal zou zijn voor zo’n snelle koers.”

Die marginal gains waren gepland. Het beschadigde frame niet.

Uiteindelijk wordt de machine die Pogacar naar de zege droeg niet meer gebruikt. “Deze fiets gaat nu in zijn speciale collectie; hij kan niet meer worden ingezet.”

Voor Pogacar wordt het een onderdeel van een bepalend hoofdstuk in zijn carrière.

Een val, een comeback, een eindelijk veroverd Monument, en, zo blijkt, dat alles op een fiets die in die staat eigenlijk nooit de finish had mogen halen.