“Niet op mijn eigen voorwaarden kunnen stoppen is heel pijnlijk” – voormalig Visma-renner heeft het nog altijd moeilijk met het gedwongen einde van zijn loopbaan

De realiteit van het pensioen begint pas te landen bij Amund Grøndahl Jansen. De voormalig renner van Team Visma | Lease a Bike geeft toe dat de manier waarop zijn loopbaan eindigde nog steeds zwaar weegt, weken nadat hij de sport achter zich liet.

In een reflecterende update op Instagram na zijn deelname aan de skialpinismewedstrijd Pierra Menta, sprak de Noor openlijk over de emotionele impact van een carrière die niet natuurlijk kon uitbollen.

“Niet op mijn eigen voorwaarden kunnen stoppen, maar door omstandigheden buiten mijn macht, doet veel pijn,” schreef hij, een scherp contrast met de luchtige toon van de post waarmee hij eerder dit jaar zijn afscheid bevestigde.

Die eerdere boodschap, vergezeld van beelden van hem op ski’s in de bergen, hintte op een nieuw hoofdstuk. Nu is de onderliggende realiteit scherper in beeld gekomen.

De exit van Grøndahl Jansen uit het peloton volgde op een lastige slotfase die al richting een onzekere toekomst wees. Na een terugkeer naar de Scandinavische structuur van Uno-X Mobility voor 2025 duurde zijn periode bij de ploeg slechts één jaar, waarna hij eind oktober werd vrijgegeven.

Een direct pensioenbericht bleef toen uit, maar het uitblijven van een nieuw contract en zijn latere post op sociale media bevestigden dat zijn profloopbaan op 31-jarige leeftijd voorbij was.

Het grootste deel van zijn carrière reed Grøndahl Jansen in dienst van anderen. Na zijn profdebuut bij LottoNL-Jumbo, later Team Visma | Lease a Bike, groeide hij uit tot een betrouwbare kracht binnen een van de meest gestructureerde ploegen in het peloton. Hij maakte deel uit van sprinttreinen en ondersteunde kopmannen als Primoz Roglic. Hij reed meerdere Tours de France en droeg bij aan de collectieve kracht die de opmars van de ploeg kenmerkte.

Eigen kansen waren schaarser, maar niet afwezig. In 2019 won hij de Noorse nationale wegtitel en enkele dagen later etappe drie van de ZLM Tour. Die zeges vormen de markante individuele momenten in een verder op betrouwbaarheid en ploegendienst gebouwde loopbaan.

De slothoofdstukken werden echter evenzeer getekend door tegenslag als door resultaten. Zijn periode bij de Australische structuur die Team Jayco AlUla werd, werd zwaar verstoord door terugkerende gezondheidsproblemen, waaronder een vernauwing van de dijbeenslagader die meerdere operaties vergde en zijn wedstrijdroutine brak.

Die omstandigheden leidden uiteindelijk tot een einde dat, naar eigen zeggen, niet in zijn handen lag.

“Er is geen twijfel dat deze race, met mijn vriend Rusty Woods, de beste psycholoog was die ik had kunnen vinden,” voegde hij toe, terugblikkend op zijn deelname aan Pierra Menta, waar hij zijn competitieve drang al in een nieuwe discipline kanaliseert. “Nu is het tijd om de overgang te maken naar het leven na de (professionele) sport.”

Die verschuiving lijkt fysiek ingezet, maar wordt mentaal nog verwerkt, zo laten zijn woorden blijken. Voor een renner wiens loopbaan werd gedefinieerd door toewijding aan ploegdoelen en veerkracht in tegenspoed, is het lastigste niet het afscheid nemen zelf, maar accepteren hoe dat moment tot stand kwam.