“Het is echt zonde dat ik het niet kon afmaken”: laatste aanvaller Alec Segaert op 100 meter van de streep in Nokere gegrepen

De Danilith Nokere Koerse van dit jaar eindigde in een verwachte massasprint gewonnen door Jasper Philipsen. Maar het hóéfde niet zo te lopen. Lange tijd leek het anders dankzij Alec Segaert, wiens versnelling in de laatste 15 kilometer het peloton bijna op het verkeerde been zette. Uiteindelijk scheidden slechts de laatste 100 meter Segaert van een epische eerste overwinning in de kleuren van Bahrain Victorious.

“Dit is uiteraard een enorme teleurstelling,” zei de Belg nadien tegen Sporza. De inspanning van twintig minuten eiste zijn tol bij de talentvolle tijdrijder, die met de finish in zicht simpelweg niet meer hetzelfde vermogen kon trappen. “Mijn benen wilden niet meer meewerken.”

Terwijl de tv-camera’s de jonge Thor Michielsen van Lidl-Trek volgden die uit een smal bermslootje klauterde, greep Segaert zijn kans op een moment van aarzeling in het peloton om zijn eigen kaart te spelen. “Ik had geen tijd om te twijfelen en ben vol doorgegaan – eigenlijk was dat vooraf ook het plan.”

Het idee was niet per se om aan een lange solo te beginnen, maar omdat niemand de 23-jarige wilde vergezellen, bleef hij gewoon rijden. “Het lastige deel van de lus – van de Doorn tot de Herlegemstraat – was met rugwind, maar het lange stuk daarna was tegenwind. Ik wilde alles zetten op de laatste passage om te zien of er afscheiding zou zijn. Het bleek dat ik alleen reed, dus ben ik gewoon vol blijven gaan.”

Het peloton zag hoe de Belgische tijdrijspecialist razendsnel bijna een halve minuut voorsprong bijeenreed. “Ik hoorde ook dat mijn ploegmaats goed aan het afstoppen waren. Ik vind het echt zonde dat ik het niet kon afmaken.”

Met een simpele vlakke aankomst had Segaert het peloton waarschijnlijk achter zich kunnen houden. Maar voor de eenzame aanvaller lag het ongelukkig: de laatste kilometer in Nokere loopt eerst over kasseien en vervolgens omhoog. Het laatste wat je wilt zien na een lange solo.

“Wat ik voelde [in de laatste kilometer]? Pijn,” zei hij met een grimas. “Ik durfde op dat moment niet om te kijken en hoorde de aanmoedigingen van [ploegleider] Nicolas Maes – hij is daar de beste in – maar uiteindelijk was het niet voor mij weggelegd.”

Toen volgde het hartverscheurende moment. Minder dan 100 meter voor de streep denderde het door Jasper Philipsen aangevoerde peloton over de leeggereden Segaert heen, die met een 20e plaats moeilijk troost kan vinden voor zijn krachttoer.

“Toen ik de schaduw achter me zag komen, toen… tja,” zuchtte hij. “Ik wist dat de vorm goed was, maar ik kwam hier om een resultaat te halen, en het best mogelijke resultaat was er bijna. Dit is echt jammer.”

Toch wil de Belg niet blijven hangen in de ontgoocheling. “Het was mooi om te zien dat onze jonge ploeg meteen met mij mee wilde springen. Daarvoor kwam ik hier, en dat neem ik mee naar de rest van dit voorjaar,” besloot hij.