“Mensen deden me geloven dat ik de nieuwe Tadej Pogačar zou worden” Pablo Torres kwam na de druk die hij voelde weer met beide benen op de grond

Na een imponerende tweede plaats in de Tour de l’Avenir 2024 stapte de jonge Spanjaard Pablo Torres, toen pas 19, uit de anonimiteit en het volle licht in. Zijn optreden in de bergetappes deed vele monden openvallen en, hoewel hij het algemeen klassement verloor aan Joseph Blackmore, won de Spanjaard twee etappes en vestigde hij een nieuw record op de slotklim naar de Colle delle Finestre, beter dan een toptijd die toebehoorde aan de legendarische Chris Froome.

Matxin aarzelde niet en legde een langlopend contract op tafel, tot eind 2030. Een duidelijk vertrouwensbewijs, maar ook een zet die onvermijdelijk de verwachtingen rond zijn naam opschroefde.

Torres erkent zelf die Tour de l’Avenir als kantelpunt in zijn carrière, al was niet alles daarna eenvoudig te behappen. “Tot op heden was dat ook mijn beste optreden,” blikt hij terug. “Het was de koers die me de kans gaf de stap naar de WorldTour te maken. Superpositief, natuurlijk, maar misschien ook een vergiftigd geschenk. Vanaf dat moment voelde ik veel druk op mijn schouders. Mensen lieten me denken dat ik een nieuwe Tadej Pogacar zou worden,” bekent hij aan wielerflits.

De opwinding rond zijn talent sloeg snel om in een permanente verwachting. En, zo geeft hij toe, leven met die constante druk is lastig voor een renner die nog in ontwikkeling is. “Als iedereen dat zegt, ga ik stiekem willen waarmaken wat men verwacht. Maar als dat niet lukt, volgt er een nog grotere terugslag en slechte gevoelens in je hoofd.”

De overgang naar het WorldTour-peloton bleek uiteindelijk weerbarstiger dan voorzien. Zijn eerste profjaar werd getekend door fysieke tegenslag en een onvermijdelijke competitieve schok. “Ik had te maken met een blessure aan het begin, later gevolgd door een zware val. Het was geen droomstart. Ik moest ook concluderen dat het niveauverschil tussen de beloften en de WorldTour heel groot is.

Anderzijds was het misschien een belangrijk leerjaar, waarin ik meteen de donkere kant van het wielrennen leerde kennen. Maar dat was ook interessant. Het is positief dat ik veel heb geleerd, maar ik ben niet tevreden met de resultaten. Dat moet volgend jaar echt beter.”

Dat aanpassingsproces werd nog veeleisender door druk van buitenaf. Het narratief dat hij snel op het hoogste niveau moest winnen, past niet bij het natuurlijke ontwikkelritme dat veel jonge renners nodig hebben. “Zeker. Ik denk dat er veel druk op jonge renners ligt. Dat voel ik ook. Iedereen denkt dat ik een goede renner ga worden, wat hun goed recht is. Maar men denkt ook dat ik prof word en meteen mijn eerste koersen ga winnen. Zo werkt het natuurlijk niet. Iedereen heeft zijn eigen groeipad en carrière. Ik moet focussen op mezelf en niet luisteren naar wat anderen zeggen. Maar dat is moeilijk, want iedereen wil dat ik win.”

Soms had dat mentale gewicht directe impact op zijn wedstrijdniveau. “Als ik eerlijk ben, ja. Ik denk dat het me minder doet presteren. Als je niet wint, betekent dat niet dat je slecht bezig bent. Maar zo voelt het soms. Op een bepaald moment frustreerde dat. Je begint te denken dat je niet goed genoeg bent. Dat is echt zwaar voor een jonge renner. Maar inmiddels heb ik binnen de ploeg hulp gevonden en helpen ze me weer op mezelf te focussen.”

Binnen de structuur van UAE Team Emirates - XRG vond Torres belangrijke referenties, onder wie wereldkampioen Tadej Pogacar. Hoewel direct contact niet constant is, volstaat observeren van de Sloveen om waardevolle lessen te trekken. “Eerlijk gezegd brengen we niet zoveel tijd samen door. We hebben een paar keer samen op trainingskamp gezeten en vorig jaar reden we één keer samen in Tre Valli Varesine. Het was een droom om met hem te koersen. En het is ook interessant om te zien hoe relaxed hij is voor een koers. Dat helpt anderen te ontspannen. Als je ziet dat de kopman zich goed voelt en geniet, straalt hij dat uit naar de rest.”

Het wedstrijdplan voor de toekomst ligt nog niet volledig vast, precies omdat de ploeg gelooft dat zijn plafond nog onontdekt is. “Het is eigenlijk niet 100% duidelijk. Ik heb nog nooit een Grote Ronde gereden. Ze weten dat ik nog veel kan verbeteren, maar nog niet hoeveel. Als ik in topvorm ben, zijn mijn waardes heel goed. En als ik alles juist doe, heb ik het juiste niveau. Alleen omgaan met de druk is lastig. Ik geloof dat ik nog een heel goede renner kan worden. En de ploeg ook.”

Het nieuwe seizoen dient zich aan als een volgend hoofdstuk in dat geleidelijke proces. Torres voelt zich fysiek sterker en comfortabeler in het peloton, maar kampt nog met fysieke issues die zijn vooruitgang remmen. “Ik heb de hele winter goed getraind. Ik voel me al sterker in de groep en wat comfortabeler in het peloton. Dit jaar kan ik voortbouwen op de ervaring van vorig jaar, maar sinds mijn eerste koersen sukkel ik met knieproblemen. Na wat rust was het weg, maar in Oman kwam het terug. Nu is het belangrijk om opnieuw te rusten en dan op te bouwen naar een goed niveau.”

Qua doelen is de ambitie duidelijk, maar realistisch ingekaderd. “Een niveau waarop ik mijn eerste profzege kan pakken. Ik weet dat het moeilijk wordt, maar ik train veel om te winnen. Maar geen paniek, ook als het niet lukt, blijf ik het het jaar erop opnieuw proberen. Stap voor stap.”

Wat een mogelijk debuut in een Grote Ronde betreft, is er nog geen beslissing genomen. “Het is nog niet besproken. Misschien wachten we, maar misschien is de Vuelta aan het einde van het jaar een optie. Ik zal er niet op aandringen, maar het is misschien een mogelijkheid. Eerst wordt het belangrijk om constanter te zijn in de kleinere koersen en me van mijn problemen te verlossen. Dan kunnen we aan de volgende stap denken.”

Voorlopig wordt het pad van Torres met geduld verder opgebouwd, ergens tussen onmiskenbaar talent en de nood aan geleidelijke groei. In een peloton dat steeds veeleisender en ongeduldiger is, probeert de jonge Spanjaard zijn eigen ritme te vinden, stap voor stap, in een carrière die nog maar net begonnen is.