Legendarische mentor van Boonen, Alaphilippe en Evenepoel leidt Quick-Step in 2026 een nieuw tijdperk in: “Verveling ken ik niet – de Wolfpack-geest is er altijd”

Twee decennia in de ploegleiderswagen is geen overleven. Het is gezag. Bij Soudal - Quick-Step beleefde Davide Bramati elke versie van de moderne Wolfpack, van de klassiekentrein rond Paolo Bettini en Tom Boonen, via de eendagsheerschappij van Julian Alaphilippe, tot de Grote Ronden-pivot onder leiding van Remco Evenepoel.

In 2026, met Evenepoel vertrokken en Patrick Lefevere niet langer aan het roer, staat Bramati als de levende brug tussen wat Quick-Step was en wat het nu wil worden.

“Ik weet niet wat verveling is,” zegt Bramati in gesprek met Bici.Pro. “Elk jaar wordt alles gewist en begin je opnieuw, met dezelfde emotie, ongeduld, drang om het goed te doen.”

Die rusteloosheid definieert nu de volgende fase van Quick-Step. De ploeg stapt een seizoen in zonder de renner die haar recente identiteit vormde en zonder de manager die het imperium bouwde. Wat blijft is de cultuur. En weinig mensen belichamen die cultuur duidelijker dan Bramati.

Bramati’s leven in de wielersport kende geen echte pauze. Hij eindigde zijn eigen carrière in de Giro d’Italia 2006, maar de overgang was al ingezet. “Ik stopte in de Giro d’Italia van 2006, maar al het jaar ervoor, wetende dat het einde naderde, had de ploeg dit idee bij me neergelegd,” legt hij uit. “Een beetje als een weddenschap met Lefevere, dacht ik dat het een kans was.”

Hij stapte de rol in met lessen van figuren die het moderne ploegmanagement vormgaven. “Ik had grote leermeesters, zoals Alvaro Crespi maar ook Guercilena, Parsani, allemaal mensen die nog in de sport zitten, een schat aan ervaring om uit te putten.”

Die basis stelde hem in staat in de functie te groeien in plaats van haar te erven. “Zolang je koerst, denk je aan jezelf, aan zo goed mogelijk rijden,” zegt Bramati. “Als DS is het anders, je moet de groep, de renners sturen, het is een ander vak dat voortdurend verandert.”

Die verandering heeft hem nooit afgeremd. “Het werk verandert elk jaar, er is altijd iets te doen om jezelf te verbeteren,” zegt hij. “En dat geeft me altijd enthousiasme.”

In twintig jaar werd Bramati’s loopbaan bepaald door renners die kwamen en gingen, maar ook door het emotionele gewicht van wat ze vertegenwoordigden. “Ik ben gehecht aan Bettini omdat hij deel uitmaakte van mijn begin,” zegt hij. “De vreugdes die ik met hem en met Boonen heb beleefd… veel noordelijke campagnes vol epische momenten.”

Het klassiekentijdperk maakte plaats voor een andere vorm van dominantie. “De emoties dankzij Alaphilippe,” voegt hij toe, verwijzend naar de jaren waarin Quick-Step opnieuw de eendagskoersen beheerste via een nieuw type ster.

En toen volgde het meest recente hoofdstuk. “Tot slot kun je Remco niet vergeten, ook hij heeft me veel voldoening gegeven.”

Bramati beleefde die zeges vanaf de voorste stoel. “Ik leef alle overwinningen zeker met veel passie, dat hoort bij mijn karakter,” zegt hij. Maar niet elke zege weegt even zwaar. “Als ik er één moet noemen, verras ik misschien mensen, maar dan noem ik de zege van Valentin Paret Peintre in de laatste Tour, omdat hij tegen alle verwachtingen won op een historische berg als de Ventoux.”

Het moderne wielrennen heeft de rol van sportdirecteur hertekend, maar Bramati heeft die evolutie nooit bestreden. “Vroeger bestonden GPX-bestanden niet en presenteerde je een etappe of eendagskoers aan de renners op papier,” herinnert hij zich. “Vandaag analyseer je het op de bus tot in het extreme, de parcoursen moet je bijna kennen als skipistes.”

Communicatie is voor hem ononderhandelbaar. “Ik denk dat ons werk ook uit communicatie bestaat,” zegt hij. “Het is alsof je een voetbal-, basketbal- of volleybalcoach aan de zijlijn zet en hij niet met zijn spelers mag communiceren. Instructies geven aan je jongens lijkt me volkomen normaal.”

De Wolfpack van 2026 zal niet lijken op die van 2020, of zelfs 2023. Het vertrek van Evenepoel beëindigt de Grote Ronden-identiteit die de recente seizoenen bepaalde. De stap terug van Lefevere sluit een managementtijdperk van decennia af. De reset is echt.

Maar Bramati verwerpt het idee dat de ziel is vervaagd. “Ik denk dat de Wolfpack vandaag nog steeds zo is,” zegt hij. “We staan zeker niet stil en de Wolfpack-spirit is er altijd.”

Dat geloof is nu belangrijker dan ooit. Quick-Step is niet langer gebouwd rond één superster. Het bouwt zijn toekomst opnieuw op rond collectieve ambitie, nieuw leiderschap en een terugkeer naar de cultuur die de ploeg gevreesd maakte lang voordat Grote Ronden haar succes definieerden.

Bramati kent dat ritme. “Elk jaar komen er nieuwe renners bij, je moet hen leren kennen en jezelf laten kennen,” zegt hij. “Elk jaar wordt alles gewist en begin je opnieuw.”

In 2026 is die zin geen routine. Het is het verhaal van de ploeg zelf.