“Er komt een winter zonder veldrijden” – Expert ziet Tadej Pogacar als sleutel in geruchten over Mathieu van der Poels afscheid van het veldrijden

De toekomst van Mathieu van der Poel in het veldrijden draait niet langer alleen om trofeeën of dominantie. Het gesprek gaat nu over iets groters: hoeveel de weg, en vooral de uitdaging van Tadej Pogacar, zijn keuzes begint te hertekenen.

Het idee dat Van der Poel op termijn een volledige veldritwinter laat schieten is geen randmening meer. Er wordt openlijk over gesproken door stemmen binnen de sport, onder wie oud-ploegleider en analist José De Cauwer, die het onderwerp aanstipte tijdens de World Cup-manche in Benidorm voor PlaySports.

Gevraagd of een seizoen zonder veldrijden realistisch is, was zijn antwoord helder: “Een winter zonder veldrijden komt er, denk ik, ja.”

Dat is geen pensioenmelding. Maar het is wel een duidelijk signaal dat zelfs voor een renner zo verweven met het veldrijden als Van der Poel, de balans tussen disciplines verschuift.

De motor achter die verschuiving is geen verveling en geen motivatiegebrek. Voor De Cauwer is het de groeiende moeilijkheid om de grootste voorjaarsklassiekers te winnen in een era die door Pogacar wordt bepaald.

Hij wees expliciet naar de Ronde van Vlaanderen als referentie en zei: “De strijd met Pogacar in de Ronde van Vlaanderen is een heel moeilijke. Ik hoop dat Mathieu, net zoals Van Aert en vele anderen, zoekt en zich afvraagt: is er nog iets anders, is er misschien nog iets dat ik kan verbeteren?”

Die lijn verklaart waarom veldrijden deel uitmaakt van deze discussie. Als Van der Poel renners zoals Pogacar wil blijven kloppen in koersen als Vlaanderen, moet hij elke marge zoeken. Dat betekent niet alleen harder trainen. Het betekent ook de vraag stellen of een volle winter in de modder nog steeds de beste voorbereiding op de weg is.

Veldrijden brengt scherpte, explosiviteit en koersgevoel. Maar het brengt ook constante inspanningspieken, reizen en herstelprikkels die snijden in de lange termijn-voorbereiding op de weg. Als het doel wordt om Pogacar in de zwaarste voorjaarskoersen te verslaan, wordt de kalender zelf een tactische keuze.

De Cauwer wilde dit niet framen als het einde van Van der Poel in het veldrijden. Hij maakte duidelijk dat hij niet over een direct afscheid spreekt. “Een winter zonder veldrijden komt er,” zei hij, maar hij benadrukte ook dat hij dit niet als een nakend vertrek uit de discipline ziet.

Hij gaf zelfs aan wat hij persoonlijk hoopt te zien: “Ik hoop dat we hem in het peloton zien tot Hoogerheide. Daarmee bedoel ik het WK veldrijden in Hoogerheide in 2028.”

Het beeld is dus niet dat van weglopen, maar van kiezen. Een overgeslagen winter. Een ingekort programma. Een seizoen dat meer gebouwd is rond wat er op de weg gebeurt dan tussen de linten.

Geen analist, concurrent of commentator kan die knoop voor hem doorhakken. Zoals De Cauwer zelf erkent, kan alleen Van der Poel beslissen hoeveel veldrijden nog past in de toekomst die hij voor ogen heeft.

Wat het debat scherper maakt, is wat er op de weg om hem heen gebeurt. Pogacar is niet langer een renner die de klassiekers selectief rijdt. Hij engageert zich er dieper in, start opnieuw zowel in de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix, en maakt van het voorjaar een rechtstreeks slagveld tussen de grootste namen in de sport.

Dat verhoogt de inzet. Voor Van der Poel is veldrijden niet alleen passie. Het is nu een onderdeel van een strategische puzzel. Hoeveel kan hij zich ervan permitteren als zijn grootste ambitie is om de koersen te blijven winnen waarin Pogacar nu een centrale figuur is.

Een winter zonder veldrijden, als die er komt, gaat niet over de rug toekeren naar de discipline die hem gevormd heeft. Het gaat over beslissen hoe ver hij wil gaan om bovenaan te blijven nu de strijd op de weg steeds zwaarder wordt.