Javier Ares: “Simon Yates was een fundamentele pijler voor Vingegaard om überhaupt te proberen zich te doen gelden tegen Tadej Pogacar”

De afscheidsaankondiging van Simon Yates uit het profpeloton blijft aanleiding geven tot grondige analyses in de wielerwereld. Na de eerste schok ontpopte Javier Ares, de ervaren Spaanse wielerjournalist, zich als een van de meest gezaghebbende stemmen die de beslissing duidde. In een groot deel van zijn YouTube-show schetste hij de context, mogelijke oorzaken en gevolgen van het vertrek van de Brit. Zijn beheerste, uitgebreide commentaar verklaart niet alleen het geval-Yates, maar ook de huidige staat van het profpeloton.

Ares begon met de geleidelijke heropstart van het seizoen na de kerstperiode. Zelfs voor wie het wielrennen op de voet volgt, is het nodig “om weer te verbinden met familie en even afstand te nemen—ook voor je mentale gezondheid—een paar dagen, een paar weken weg van de wielerwereld.” In die seizoenslimbo, waarin terugblikken, prijzen en prognoses doorgaans domineren, viel een verhaal dat alle plannen overhoopgooide. “Hij deed dat met een werkelijk verrassend nieuwsfeit,” zei hij over de verklaring van Simon Yates die zijn afscheid aankondigde “zonder het seizoen zelfs maar te beginnen.”

Voor Javier Ares was de schok om meerdere redenen groot. Niet alleen vanwege de leeftijd van de renner, 33, maar ook zijn recente vorm en zeges van enkele maanden geleden. “Het was een enorme verrassing voor iedereen, niet alleen omdat hij vorig jaar de Giro d’Italia won en een opmerkelijk niveau liet zien,” legde hij uit, terwijl hij ook herinnerde aan zijn ritzege in de Tour de France in Mont-Douai. Toch benadrukte de journalist dat niet alleen het wat, maar vooral het hoe en wanneer opviel.

In zijn lezing van Yates’ eigen verklaring wees Ares erop dat de Brit sprak over het juiste moment om te stoppen, met prioriteit voor familie en andere levensgebieden. “Iets wat perfect te begrijpen is voor een renner van 33,” merkte hij op, eraan toevoegend dat het ongebruikelijk blijft “niet alleen vanwege zijn leeftijd, maar ook vanwege de vorm waarin hij verkeert.” Vandaar introduceerde hij een sleutelpunt: speculatie is onvermijdelijk. Het afscheid kwam terwijl de ploeg al op trainingskamp was in de Comunidad Valenciana en slechts dagen voordat de doelen richting het seizoen 2026 zouden worden gepresenteerd.

Die timing is voor Ares een van de grote pijnpunten. Hij herinnerde eraan dat de ploeg het tenue al had gepresenteerd, de plannen rond Jonas Vingegaard — inclusief een Giro–Tour-dubbel — vrijwel vastlagen en alles wees op een gestructureerd seizoen. “Dan breekt er nieuws dat niet past bij het moment, niet bij de plek en niet bij de verwachte timing,” vatte hij samen. In die context opperde hij de mogelijkheid van een emotionele belasting bij de start van een nieuw seizoen, de terugkeer naar kampen en de scheiding van familie, zeker na de feestdagen.

Javier Ares sloot niet uit dat het besluit voortkwam uit een lange periode van reflectie, zoals Yates zelf suggereerde. Toch legde hij een evidente contradictie op tafel: “Als je er lang over hebt nagedacht, ligt het logisch en normaal voor de hand om het aan het einde van het seizoen te doen of kort voor de start, maar niet wanneer de ploeg al op kamp is.” Die observatie betwist de legitimiteit van de keuze niet, maar verklaart wel waarom het zo ontregelend voelt voor de wielercommunity en fans.

Los van de timing richtte Ares een groot deel van zijn analyse op de sportieve draagwijdte van het afscheid. “De consequenties van het verlies van Simon Yates betekenen het afscheid van een grootheid die bovendien vertrekt op een piekmoment,” stelde hij. In een sport waar veel renners hun loopbaan rekken na hun grootste successen, slaat Yates een andere weg in. Volgens de journalist is de norm “om een loopbaan maximaal uit te persen, ook financieel,” iets wat hij volkomen begrijpelijk en menselijk vindt.

De terugblik op de carrière van de Brit was grondig. Ares memoreerde de Vuelta a España van 2018, waar Yates Enric Mas en Miguel Ángel López klopte en zijn eerste Grote Ronde won. Daarna somde hij een reeks rit- en eindzeges op die zijn statuur bevestigden: ritoverwinningen in de Tour de France, zes etappes in de Giro d’Italia en de symboliek van winnen op de Colle delle Finestre, het decor van een van de zwaarste episodes uit zijn loopbaan jaren eerder. “Een klimmer van de bovenste plank, een zeer spectaculaire klimmer,” zei hij, wijzend op zijn vermogen om te schitteren op steile aankomsten.

In dat licht concludeerde Ares dat het afscheid, strikt sportief bekeken, goed te plaatsen is. “Ik heb de Giro gewonnen, ik heb de Vuelta gewonnen, veel hoger mikken kan niet; we stoppen hier, rust en door,” vatte hij een mogelijk innerlijk gesprek van de renner samen. Toch hield de analyse daar niet op. De journalist benadrukte dat Yates nog onder contract stond bij zijn huidige ploeg en dat zijn rol verder ging dan eigen glorie.

Het vertrek van de Brit laat volgens Ares een duidelijke leemte achter in de ploegstructuur, zeker met de grote doelen van Jonas Vingegaard in het vooruitzicht. “Simon Yates was een fundamentele pijler voor Vingegaard om überhaupt te proberen Tadej Pogacar te weerstaan in de volgende Tour de France,” stelde hij stellig. Het afscheid stapelt zich op bij andere recente uitstromers en dwingt tot een herijking van het interne evenwicht, zonder realistische ruimte om nog de markt op te gaan voor een betrouwbare vervanger.

Ares stond ook stil bij de bredere consequenties van deze keuze. Yates’ afscheid zal geen aardbeving veroorzaken in het wielrennen, maar nodigt wel uit tot serieuze reflectie. “Alles is vluchtig,” zei hij, wijzend op de enorme eisen van het moderne wielrennen. Een “Spartaans” bestaan van totale toewijding dat niet iedereen wil blijven verlengen zodra het gevoel ontstaat dat de doelen zijn bereikt.

In de slotfase van zijn analyse suggereerde de journalist dat gevallen als dat van Yates een trend kunnen zetten, of op zijn minst als spiegel kunnen dienen. “Het is zeer waarschijnlijk dat er renners met dit profiel zijn, die bijna alles hebben gedaan, 33 jaar zijn en niet de drang voelen om hun loopbaan te rekken,” legde hij uit, benadrukkend dat niet iedereen financiële winst of louter professionele continuïteit vooropstelt.

Het afscheid van Simon Yates komt, in de woorden van Javier Ares, “eerder dan verwacht” en dwingt tot een periode van introspectie over het hedendaagse wielrennen. Het is niet alleen het vertrek van een renner met een fraai palmares en een carrière vol memorabele momenten, maar ook de opening van een debat over loopbaanduur, de tol van persoonlijke offers en de meedogenloze eisen van het hoogste niveau. Een debat dat, zoals de journalist duidelijk maakte, veel verder reikt dan één naam en het volledige profpeloton omvat.