“Ik hoop mijn niveau van 2024 te halen, dat zit nog in me”: Ben O’Connor wil het seizoen 2025 ver achter zich laten

Het seizoen 2026 staat op het punt te beginnen. Preciezer: over minder dan twee weken, met de eerste rit van de Tour Down Under op dinsdag 20.01.2026. De Australische WorldTour-koers is cruciaal voor Jayco AlUla als thuisploeg, en dus ook voor Ben O'Connor, de belangrijkste ster van het land. Daar hoopt hij te beginnen met het rechtzetten van een moeizaam 2025, waarin hij ondanks een ritzege in de Tour de France niet aan de verwachtingen van 2024 voldeed.

Aan de vooravond van een nieuw seizoen gaat Ben O’Connor 2026 in met één duidelijk doel: terugkeren naar het niveau van 2024 en vooral het koppie van toen hervinden. Hij verbloemt niets, wrijft niets glad en verbergt zijn frustratie niet in een interview met CyclingNews.

“Er is geen reden om het zoeter te maken,” zegt hij in de vergelijking tussen 2025 en zijn topjaar 2024. “Het is zeker niet hetzelfde, dat is glashelder.”

2024 was uitmuntend voor O'Connor: tweede in de Vuelta a Espana, inclusief een ritzege, en zilver op het WK in Zürich, alleen achter Tadej Pogačar. In 2025 liep echter bijna niets zoals gehoopt.

Een zege in rit 18 van de Tour de France was zijn enige grote succes van het jaar. Een valpartij verknalde al voor het einde van rit 1 zijn klassementsambities. Hij werd elfde in Parijs, ver onder zijn doelstelling. En ook de Vuelta eindigde vroegtijdig na opnieuw een val.

Terugkijkend houdt hij één positief punt over: “De ritzege in de Tour herinnerde me eraan dat je een koers altijd kunt kantelen als het misgaat.”

Een slepende gezondheidsklacht tekende zijn eerste seizoenshelft. Hij sleepte het te lang mee. Daar begon zijn zelfkritiek. “[De ziekte] bleef heel lang hangen en ik kwam er pas echt overheen rond de Tour de Suisse,” legt hij uit. Hij erkent dat hij fout zat door geen pauze te nemen: “Het is opvallend hoe het gebrek aan een beetje flexibiliteit je kan breken.” Hij vat zijn jaar in één woord samen: “irritant.”

Ook geeft hij een gevaarlijke neiging toe: alles willen repareren door harder te duwen. “Soms is het beter om even afstand te nemen, het lichaam te laten resetten en dan terug te komen.”

Weten dat het niveau er was maar nooit volledig naar boven kwam, frustreerde hem mateloos: “Ik wou dat ik hetzelfde niveau [als 2024] haalde, ik weet dat het erin zit. Het kwam gewoon niet… en dát is het meest frustrerende. Je kunt niet kopiëren en plakken.”

O’Connor verbergt de emotionele dreun van 2025 niet. “Ik was woedend. Het is echt deprimerend,” geeft hij toe. “Je wordt boos als dingen ingewikkeld worden zonder dat het jouw schuld is… terwijl je weet dat je nog kunt presteren, dat de structuur er is, en je het gewoon verkwanselt.”

Met zijn klassementsdroom aan diggelen schakelde hij in de Tour om naar een aanvalskopman. “Het is veruit de leukste manier om de Tour te rijden,” zegt hij. Strijden om het klassement, voegt hij toe, “is eigenlijk sleur” omdat “het fantastisch is… tot het dat niet meer is.”

Daarom verwoordt hij zijn verwachting en aanpak nu zo: “Alles met huid en haar aanvallen, en gewoon boos zijn.”