“Ik zou het weer zo doen, ik heb er vrede mee” – Fernando Gaviria heeft geen spijt van een loopbaan vol pieken en dalen

Na twee lastige seizoenen bij Movistar Team denkt Fernando Gaviria dat hij eindelijk de kans heeft gevonden om weer aan te haken bij zijn beste vorm. De Colombiaanse sprinter, die uitkwam voor enkele van de machtigste ploegen van het internationale peloton, geeft toe dat hij een dieptepunt bereikte en zelfs twijfelde of hij nog wel door moest gaan als profrenner.

In een interview met Marca vanaf de Tour of Oman legt Gaviria uit dat niet de fysieke uitputting hem aan de rand bracht, maar de mentale druk van het niet weten wat er zou komen. “Uiteindelijk denk ik dat het de onzekerheid was, niets concreets hebben. Niet duidelijk weten wat er ging gebeuren laat je overal over nadenken, zelfs over stoppen.”

Precies toen die onzekerheid piekte, stapte Caja Rural – Seguros RGA in met wat Gaviria omschrijft als een beslissend en persoonlijk blijk van vertrouwen. Die stap stabiliseerde niet alleen zijn toekomst, maar kan zelfs de deur openen naar een terugkeer naar de Tour de France.

Wat hem overtuigde was niet alleen het sportieve project, maar vooral de manier waarop de ploeg hem benaderde. “We hebben drie keer gebeld en los van het sportieve lieten ze me merken dat ze me écht in de ploeg wilden. Dat heeft me overtuigd om door te gaan.”

Ook de steun van de mensen het dichtst bij hem woog zwaar mee in de keuze om door te zetten, gezien de offers die het profbestaan vraagt. “Heel veel. We zijn uiteindelijk enorm veel weg van huis, ver van familie, en hun mening weegt zwaar. Nu genieten we en ik denk dat we de juiste beslissing hebben genomen.”

Na passages bij WorldTour-ploegen als Quick-Step en Movistar treft Gaviria bij Caja Rural een merkbaar andere sfeer, persoonlijker maar nog altijd competitief. “Precies dat, het is erg familiair. Het is een relatief kleine ploeg, maar het verschil met een WorldTour-team is niet zo groot als mensen denken. Ik voel me hier op mijn gemak en ben blij dat ik hier ben.”

Dat comfortgevoel strekt zich uit tot zijn rol binnen de ploeg. Gaviria is duidelijk dat de druk die hij voelt vooral van binnenuit komt. “Ik leg de druk bij mezelf, omdat ík degene ben die wil winnen. In elke sprint ga ik ervoor. We werken goed samen als ploeg en ik geloof dat de zege komt op de dag dat je het het minst verwacht.”

Ondanks zijn ervaring en erelijst wil hij vooral in het collectief opgaan, niet erboven staan. “Gewoon als één van de jongens. Ik hou er niet van om verschillen te creëren. Ik voel me onderdeel van de groep en zo laat ik me graag behandelen.”

Die instelling contrasteert met het slotstuk van zijn periode bij Movistar, vooral met de manier waarop zijn niet-selectie voor de Tour de France verliep. “Niet echt. Ik had me erop voorbereid en tot op het allerlaatste moment niets weten zorgde voor veel onzekerheid. Via een post te horen krijgen was wat me het meest dwarszat. Toch begrijp ik de ploeg en respecteer ik de beslissing die ze namen.”

Ondanks de teleurstelling benadrukt Gaviria dat hij geen wrok koestert. “Het was iets dat moest gebeuren. Ik ben ook blij dat ik deel heb uitgemaakt van zo’n grote ploeg.”

Nu Caja Rural een uitnodiging voor de Tour de France 2026 op zak heeft, voelt Gaviria het doel weer scherp. De motivatie was er al, maar de bevestiging heeft de lat in de hele organisatie hoger gelegd.

“De motivatie was er al toen we met de ploeg spraken en de optie van een Grote Ronde ter sprake kwam. Nu, met de Tour-uitnodiging, is het een veel grotere verantwoordelijkheid voor iedereen — renners, mecaniciens, staf. De ploeg moet een grote stap zetten om in juli in de best mogelijke conditie te verschijnen.”

Toch wil hij zich niet verliezen in lange-termijndoelen, zoals etappezeges in alle drie de Grote Rondes compleet maken. “Ik wil het rustig aanpakken en ervan genieten. Met alleen de Tour hebben we al een heel veeleisend programma. We focussen op dit seizoen en daarna zien we wel.”

De sportieve opdracht wordt stevig, met sprints tegen enkele van de sterkste namen in het peloton. Gaviria staat te popelen om zich te meten. “Hopelijk. Laten we hopen dat we op ons beste niveau zijn en dat de ploeg ons daar brengt. De aanpak wordt helder en het idee is om in positie te zijn om mee te strijden met de besten.”

Belangrijker dan resultaten benadrukt Gaviria echter de waarde van emotionele stabiliteit. “Op dit moment geniet ik enorm, vooral door de emotionele steun vanuit de ploeg. Ik ben rustig. Continuïteit zal van hen afhangen en ook van mogelijke aanbiedingen, maar daar zijn we nu niet mee bezig.”

Op zijn 31e, met 52 profzeges achter zijn naam, kijkt Gaviria helder terug, zonder spijt. Sommige momenten zijn onaantastbaar. “De gele trui zou ik voor niets ruilen. Het is een droom voor bijna alle renners en een voorrecht voor zeer weinigen.”

En als hij de jonge renner kon toespreken die ooit het peloton verbaasde door Mark Cavendish te kloppen in San Luis, zou zijn boodschap simpel zijn: “Ik zou hem zeggen hetzelfde te doen. Alles wat ik heb gedaan, heeft me hier gebracht en me veel geleerd. Daar ben ik in vrede mee.”