“Ik zat op het wiel van Remco en probeerde te volgen, maar hij bleef maar doortrekken” – Antonio Tiberi tot het uiterste in gespannen finale van rit in Volta a la Comunitat Valenciana

Antonio Tiberi verliet de finish van rit 4 van de Volta a Comunitat Valenciana met een uitslag die zowel ambitie als grenzen weerspiegelde. Vierde in de rit na een agressieve finale leek de Italiaan even de laatste renner die Remco Evenepoel kon volgen toen de beslissende aanval op de Cumbre del Sol werd geplaatst, voor hij terrein moest prijsgeven terwijl het tempo bleef oplopen.

“Ik zat op Remco’s wiel en toen hij ging, probeerde ik te volgen,” blikte Tiberi na de finish terug bij Cycling Pro Net. “De eerste tweehonderd à driehonderd meter zat ik erbij, maar hij bleef gewoon keihard doortrekken.”

De Red Bull-versnelling was direct en onafgebroken. Tiberi hield aanvankelijk contact, maar de inspanning om dat te doen eiste snel zijn tol.

“Hij bleef doorduwen en ik moest een beetje lossen,” legde hij uit. “Ik zag dat er achter ons gaten vielen, dus ik probeerde door te rijden, maar toen kwam het groepje erachter terug en zaten we uiteindelijk samen.”

Volgens Tiberi lag zijn beslissende inspanning eerder dan het moment waarop de achtervolgende groep zich uiteindelijk vormde. In plaats van vanaf het begin te wieltjeszuigen, ging de renner van Bahrain - Victorious mee op het moment van de versnelling en hergroepeerde hij pas toen het elastiek echt knapte.

“Toen we de laatste klim begonnen, zag ik dat Red Bull een heel strak tempo reed,” zei hij. “Het was duidelijk dat dit de aanzet tot een aanval was. Ik zat goed gepositioneerd, ik probeerde het, en daarna moest ik schakelen.”

Die sequentie werd later onderdeel van de nabespreking, nadat Joao Almeida suggereerde dat meer samenwerking erachter Evenepoel misschien had teruggebracht, en daarbij toevoegde dat Tiberi zijn benen leek te sparen.

Tiberi reageerde niet rechtstreeks op die opmerking, maar zijn beschrijving schetst het beeld van een renner die al op de limiet zat tegen de tijd dat de achtervolging echt gestalte kreeg.

Ondanks de zwaarte van de inspanning was er kort een moment waarop de achtervolgende groep dacht dat het gat beheersbaar bleef. “Op een gegeven moment lag hij misschien tien seconden voor, over zo’n driehonderd meter,” zei Tiberi. “We zeiden tegen elkaar: Kom op, laten we proberen.”

Die hoop vervloog snel. “Hij ging nog eens heel hard en ineens was het twintig of dertig seconden,” voegde hij toe. “Het ging gewoon heel, heel snel.”

Terwijl Evenepoel wegreed en het tijdsverschil stabiliseerde, verschoof de focus naar het veiligstellen van het best mogelijke resultaat uit wat restte.

In een finale getekend door explosieve percentages en onverbiddelijk tempo werd Tiberi’s dag uiteindelijk bepaald door die eerste keuze om mee te gaan. In de bredere discussie die volgde, brengt zijn relaas cruciale nuance: geen renner die wachtte, maar iemand die vroeg zijn limiet raakte en daar later de prijs voor betaalde.