"Ik vroeg het aan de auto naast me: Hoeveel ronden nog? Ik hoopte echt dat hij gewoon 1 zou zeggen" - Tadej Pogacar herinnert zich moment van zwakte laat in WK-wegwedstrijd

In 2024 verstevigde Tadej Pogacar zijn nalatenschap als een van de beste wielrenners door een zeldzame "Triple Crown" te behalen door de Giro d'Italia, Tour de France en het WK in Zürich te winnen - een prestatie die voor het laatst werd geleverd in de jaren 80.

Hoewel de dominantie van zijn Grote Ronde-overwinningen indrukwekkend was, betekent de aard van zijn overwinning op het WK na een aanval vanaf 100 kilometer van de streep tegen mensen als Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel en anderen, dat het WK-succes waarschijnlijk de boeken in zal gaan als het meest spectaculaire moment van het seizoen van de Sloveense toprenner.

"Het was een van de beste wedstrijden die ik ooit heb gereden. Voor mij was het allemaal zo ongelooflijk", geeft Pogacar toe in gesprek met de 'Inside the Ring'-podcast van MyWhoosh. "Maar het hele seizoen was te gek", voegt de leider van UAE Team Emirates toe, die naast de eerder genoemde Grote Ronde-dubbel ook zegevierde in Luik-Bastenaken-Luik, Ronde van Lombardije, Strade Bianche en de Volta a Catalunya. 

Een van de dingen die het zo uitzonderlijk maakte in zijn WK-triomf was het drama aan het einde van de wedstrijd, toen het gat met de achtervolgers achter hem begon te slinken en Pogacar vermoeid leek te raken na zo lang in de aanval te zijn geweest. "Ik maakte me zorgen in de voorlaatste ronde," herinnert hij zich. "Ik kwam aan de top van de klim in de voorlaatste ronde en ik vroeg, toen de auto naast me kwam, 'hoeveel ronden nog te gaan? Is het 1 of zijn het er 2?' Ik hoopte echt dat hij gewoon 1 zou zeggen en ja, dat was een opluchting," lacht hij.

"Ik begon al een beetje scheel te kijken, maar ja, ik wist dat als ik een goede marge had op de top van de laatste klim in de laatste ronde, ik het kon doen. Er is nog steeds een kans dat ze je pakken, maar toen ik nog 10 kilometer te gaan had, was ik meer ontspannen. Ik was echter nooit zeker tot de laatste kilometer," legt Pogacar uit. "Net als iedereen had ik de wedstrijd onder 23 jaar, de vrouwenwedstrijd, echt elke wedstrijd bekeken! Gewoon om voorbereid te zijn. Bij de start dacht iedereen 'niemand wil Jan Christen nadoen (Zwitserse renner leidde de U23-race voordat hij laat in de wedstrijd zwaar ten val kwam, red.)'. Hij was waarschijnlijk de sterkste renner in de wedstrijd, maar zijn zet maakte iedereen bang voor de volgende dagen en hoopte te wachten op de laatste ronde."

Maar zoals gezegd, wachten op de laatste ronde is niet precies wat Pogacar deed. In plaats daarvan viel hij het peloton aan vanaf 100 kilometer! "De race ontplofte! Gelukkig had ik Jan Tratnik in de kopgroep, maar ik dacht 'misschien is deze zet niet perfect. 20 renners, allemaal die konden winnen", herinnert de Sloveen zich.

Uiteindelijk loonde de gewaagde zet. Pogacar vermeed een 'Jan Christen' en hield stand voor glorie. Bij de Regenboogtrui komt echter een grote vraag. Witte of zwarte broek? "Tot nu toe heb ik twee wedstrijden gereden. In Emilia regende het dus moest ik in de zwarte broek en in de Ronde van Lombardije was het gelukkig goed weer", antwoordt Pogacar. "In het wit zie ik er alleen goed uit als ik mager ben. Anders laat wit je groter lijken!"