“Ik hoor van veel Visma-renners dat er een verschuiving gaande is” – UAE-ster suggereert dat rivalen hun formule herzien

Het afgelopen decennium bouwde Team Visma | Lease a Bike zijn prestatie-identiteit grotendeels op een gepolariseerd trainingsmodel. Lange, rustige duur gekoppeld aan korte, uiterst intense prikkels werd kenmerkend voor de opmars van de Nederlandse ploeg in het mannen-rittenkoersen. Maar binnen het peloton lijkt dat beeld inmiddels minder vastomlijnd.

Vanaf de kant van een rechtstreekse concurrent suggereert UAE Team Emirates - XRG-renner Florian Vermeersch dat Visma’s jarenlange aanpak begint te vervagen, met meer renners die kiezen voor langdurig zone-2-werk in plaats van een strikt gepolariseerde verdeling.

“Ik hoor van veel Visma-renners dat er een verschuiving is,” zegt Vermeersch in citaten verzameld door Wieler Revue, wijzend op wat hij oppikte uit gesprekken, niet uit officiële teamcommunicatie.

Zijn opmerkingen passen in een bredere reflectie op hoe topkoersen zijn veranderd. De beslissende inspanningen in de grootste wedstrijden vallen steeds vaker na uren constante druk, niet uit korte, geïsoleerde piekvermogens. Volgens Vermeersch stuurt die realiteit de voorbereiding van renners.

“Ik heb deze winter veel aan duurzaamheid gewerkt, om mijn vermogen te kunnen opschroeven zelfs na zware vermoeidheid. Wat je nog kunt na vier uur hard koersen is tegenwoordig het belangrijkste in de koers.”

Die focus op duurzaamheid sluit nauwer aan bij de filosofie die al langer met UAE Team Emirates - XRG wordt geassocieerd, waar uitgebreid zone-2-rijden al meerdere seizoenen een kern van de training is.

Vermeersch waakt ervoor het debat te framen als de ene aanpak die de andere vervangt. Hij benadrukt dat renners verschillend reageren op prikkels en dat Visma’s historische nadruk op VO2max-werk resultaten op het allerhoogste niveau heeft opgeleverd.

“Ik ben een renner die een hoge belasting en veel vermoeidheid aankan, dus voor mij werkt trainen in zone 2 ook goed. Maar ik zou nooit durven zeggen dat Visma’s VO2max-aanpak de verkeerde is.”

In die zin draait de gemelde verschuiving minder om het loslaten van polarisatie en meer om het verleggen van accenten. De eisen van modern koersen, waar het tempo vanaf de eerste kilometers onverbiddelijk hoog ligt, laten weinig ruimte voor renners die alleen geïsoleerd hun beste cijfers halen.

“Tegenwoordig worden de grote koersen vanaf de start zo hard gereden dat het belangrijk is om aan het einde van de dag zo veel mogelijk reserve over te hebben,” lichtte Vermeersch toe, eraan toevoegend dat vermoeidheidsresistentie intussen een gedeelde focus in de WorldTour is geworden in plaats van een handelsmerk van één ploeg.

Ondanks de nieuwsgierigheid rond Visma’s interne evolutie nuanceerde Vermeersch ook het idee dat trainingsmethodes op zichzelf de prestatiekloof tussen ploegen verklaren. “Geen enkele ploeg traint in zone 1 tijdens een winterkamp in Calpe. Je ziet ze allemaal doorrijden in zone 2 of zelfs zone 3.”

Voor hem zijn de marges tussen rivaliserende filosofieën kleiner dan ze van buitenaf lijken. Wat teams uiteindelijk scheidt, zo stelt hij, is niet één zone of model, maar de kwaliteit in de uitvoering. “Ik zeg niet dat zone-2-training een wondermiddel is. Ons grootste voordeel is dat wij de beste renners ter wereld hebben.”

Of Visma’s vermeende verschuiving een wezenlijke filosofische verandering is of een natuurlijke convergentie door de eisen van het moderne koersen, Vermeersch’ woorden onderstrepen een bredere waarheid. Aan de scherpe kant van de WorldTour zijn zelfs de meest succesvolle formules zelden statisch.