Shari Bossuyt was niet de renster die je op etappe 2 van
La Vuelta Femenina 2026 als winnares verwachtte. Niet op een dag waarop de koers brak, en niet vanuit de positie waarin ze het laatste kilometerbord naderde. Toch klopte in San Cibrao das Viñas haar timing perfect.
“Deze zege betekent veel voor mij. Ik had niet verwacht dat ik dit zou klaren, en zeker niet vandaag,”
zei ze achteraf. “In de laatste kilometer hing ik er gewoon aan.”
Een etappe die de koers uitkleedde
De tweede etappe viel nooit stil. Een oplopende start en constante druk hielden het tempo hoog, zonder echte kans voor het peloton om te hergroeperen.
In de slotfase was de groep gereduceerd tot de sterksten. Bossuyt zat er nog bij, maar nipt. “Ik probeerde op te schuiven, maar door het hoge tempo lukte dat niet en ik zat behoorlijk ver vanachter,” legde ze uit.
Chaos herschikt de finale
In de laatste kilometers kantelde het opnieuw. Klassementsleidster Noemi Ruegg kwam ten val en moest opgeven, waardoor de rode trui verdween en het algemeen klassement in één klap openlag. Tegelijk bleef de uitgedunde groep richting finish compact, zonder duidelijke controle.
Bossuyts kans kwam net na de klim. “En toen, in de afdaling naar de finish, kwam ik met veel snelheid uit de bocht en ging ik gewoon voor mijn sprint,” zei ze. “We hadden een plan om voor mijn sprint te gaan, maar het hing sterk af van wat er op de klim in de laatste vijf kilometer zou gebeuren. Ik kon aanhaken en het daarna afmaken.”
In een finale getekend door aarzeling en vermoeidheid bleek die versnelling beslissend.
Een zege gepakt, niet gecontroleerd
Achter haar kwamen anderen met duidelijkere verwachtingen. Lotte Kopecky zat goed gepositioneerd voordat haar sprint stokte, terwijl meerdere klassementsrensters zich, na de eerdere ontregeling, op het beperken van de schade richtten.
Bossuyts zege kwam uit een andere hoek. Niet uit controle, maar uit het herkennen van het juiste moment. Op een etappe vol chaos was de renster die “er gewoon aan hing” degene die het afmaakte.