“Ik herkende mezelf niet… maar beetje bij beetje begin ik de persoon te zien die ik vroeger was” – UAE-renner weigert levensbedreigende val in 2025 een einde te laten maken aan zijn loopbaan

Voor een renner die al een vaste waarde was binnen de meest dominante ploeg van het moderne peloton, dreigde augustus 2025 veel meer dan een seizoen af te pakken. Het scheelde weinig of het nam alles af.

Toen Filippo Baroncini met hoge snelheid tegen een muur knalde in de Tour de Pologne, waren de gevolgen direct en ernstig. Wervels, sleutelbeen en aangezichtsbotten braken. Hij werd in een kunstmatige coma gehouden. Het herstel zou maanden duren, geen weken. Voor een renner ingebed in de allesoverheersende, recordbrekende structuur van UAE Team Emirates - XRG, onderbrak de val niet alleen de flow. Hij zette een vraagteken achter zijn toekomst aan de top van de sport.

En toch spreekt Baroncini maanden later niet met bitterheid of angst, maar met opvallende helderheid. “Ik herkende mezelf niet… maar beetje bij beetje begin ik de persoon te zien die ik vroeger was,” zei hij in een interview met Tutto Bici Web.

De ernst van wat er gebeurde ligt steeds aan de oppervlakte wanneer Baroncini de crash herbeleeft. “Het ergste is de gedachte dat ik een leegte had kunnen achterlaten in mijn familie,” zei hij. “Het idee dat je de mensen van wie je houdt laat lijden, breekt je van binnen.”

Dat besef heeft zijn kijk fundamenteel veranderd. “Na wat mij op 06.08.2025 is overkomen, realiseerde ik me dat uiteindelijk de kleine dingen tellen: de liefde van mijn familie, mijn vriendin en mijn vrienden,” legde hij uit, een verschuiving in prioriteiten beschrijvend die pas komt wanneer de marge tussen herstel en tragedie ongemakkelijk klein wordt.

De fysieke gevolgen waren scherp. “Ik was 14 kilo kwijt. Toen ik het ziekenhuis verliet, leek het alsof ik uit een concentratiekamp kwam,” zei Baroncini, terugdenkend aan het moment dat hij na weken van operaties en revalidatie eindelijk werd ontslagen uit het Niguarda-ziekenhuis in Milaan.

Zelfs zijn eigen spiegelbeeld onder ogen zien werd een uitdaging. “Het kostte me tijd om te accepteren dat ik mezelf in de spiegel aankeek,” gaf hij toe. “Tussen littekens en vervormingen was ik enorm gezwollen, ik herkende mezelf niet.”

Terugkeren in training bij de referentieploeg van het peloton zou nooit eenvoudig worden. Maar alleen al weer tussen zijn ploeggenoten rijden woog zwaarder dan elk prestatiecijfer. “Dit was uiteraard een iets ander trainingskamp, er zat meer afzien in, maar daar zijn en fietsen met mijn ploeggenoten was pure vreugde,” zei Baroncini.

Dat gevoel van erbij horen ging gepaard met tastbare progressie. “Sinds ik weer op de fiets zit, voel ik het dag na dag beter gaan en nu heb ik een behoorlijk niveau bereikt,” legde hij uit, voorzichtig om zijn vooruitgang niet te overschatten.

Voor de crash had Baroncini al een duidelijke rol binnen het UAE-systeem. Voormalig U23-wereldkampioen, winnaar van de Ronde van België, en een renner die zijn strepen verdiende in rittenkoersen en zware eendagswedstrijden: hij was een betrouwbaar radertje geworden in een machine die dominantie op WorldTour-niveau herdefinieerde. De uitdaging is nu geen heruitvinding, maar herstel.

Er zit geen bravoure in hoe Baroncini over zijn terugkeer praat. “Het zal nog wat tijd kosten,” zei hij. “Mijn aerobe systeem is nog niet terug waar het was, en bijgevolg ook mijn uithouding niet.”

Als deze val één les heeft benadrukt, dan is het geduld. “Met de jaren heb ik geleerd geduld te hebben, nu zal ik er nog meer van nodig hebben,” zei hij.

Sommige hobbels zijn in elk geval al genomen. “De fases die me meer hadden kunnen verontrusten, zoals mobiliteit en kracht, liggen al achter me,” legde Baroncini uit. “Mijn rug en houding verbeteren.”

Dat perspectief strekt zich uit tot hoe hij tegenslag bekijkt. “Dit herstel is anders dan bij de andere blessures, want vroeger zou ik zeggen ‘wat een pech, weer een val’,” zei hij. “Deze keer ben ik me ervan bewust dat het veel erger had kunnen aflopen, dus had ik in mijn ongeluk ook geluk.”

Sinds zijn profdebuut achtervolgen blessures Baroncini met verontrustende regelmaat. Gevraagd of hij zich ooit afvraagt waarom het blijft gebeuren, is zijn antwoord kort. “Ja, de hele tijd,” zei hij.

Maar de conclusie die hij trekt is even duidelijk. “Die cirkel moet vroeg of laat sluiten,” zei Baroncini, met de overtuiging dat dit patroon zijn loopbaan niet mag bepalen.

“Ik wil niet herinnerd worden als die gast die altijd viel of botten brak,” vervolgde hij. “Ik wil dat men praat over wat ik in de sport heb klaargespeeld.”

Die ambitie raakt de kern van waarom terugkeren op het hoogste niveau telt. “Ik voel dat ik de potentie heb om iets moois te doen, en dat heb ik al laten zien toen ik gezond was,” zei Baroncini. “Ik kan me niet voorstellen mijn carrière te beëindigen met het idee dat wielrennen iets van me heeft afgenomen, in plaats van me iets te geven.”

Het interne debat, geeft hij toe, blijft spelen. “Ik vraag mezelf af of het de moeite waard is, maar het antwoord is altijd ja, het is de moeite waard,” zei hij. “De motivatie en de drang om mijn stempel te drukken zijn te sterk om op te geven.”

Gezien de aard van de val zou angst op de weg te begrijpen zijn. Baroncini benadrukt dat die hem niet heeft gevolgd in het peloton. “Eigenlijk niet,” zei hij op de vraag of hij opziet tegen zijn rentree in wedstrijden.

Ook in training keerde het vertrouwen snel terug. “Zelfs tijdens het trainingskamp bleef ik op de afdalingen rustig in het wiel van mijn ploeggenoten,” legde hij uit. “Na ongelukken als deze moet je kunnen resetten, en ik denk dat dat gelukt is.”

Die reset is cruciaal voor de volgende fase van zijn herstel.

Baroncini weerstaat bewust de verleiding om een vaste comebackdatum te prikken. “Het zou niet juist zijn om een specifieke terugkeer te plannen,” zei hij. “Het eerste doel is weer mezelf worden.”

Pas daarna komt koersen in beeld. “Zodra ik mijn niveau heb teruggevonden, kunnen we praten over een terugkeer in competitie,” legde hij uit. De progressie verloopt tot nu toe sneller dan verwacht. “Niemand had verwacht dat ik in december al met mijn ploeggenoten zou trainen,” merkte hij op.

Voorzichtig optimisme blijft. “Diep vanbinnen hoop ik in maart terug in het peloton te zijn,” zei Baroncini, al herhaalde hij meteen de onzekerheid die zijn situatie nog steeds kenmerkt.

Gedurende het hele proces haalde UAE Team Emirates - XRG één mogelijke drukfactor volledig weg. Enkele dagen na de val verlengde de ploeg zijn contract tot en met 2027. “Ze geven me enorme rust,” zei Baroncini. “Ze zetten me niet onder druk, ze denken alleen aan mijn volledige herstel en geven maximale steun. Dat was allerminst vanzelfsprekend.”

De steun was zowel persoonlijk als professioneel. “De ploeg was uitzonderlijk,” zei hij, terugblikkend op bezoeken en steun van ploeggenoten, staf en management tijdens zijn ziekenhuisopname.

Gevraagd of er een specifieke wedstrijd is waarvan hij droomt om terug te keren, brengt Baroncini het terug tot de essentie. “Nee, ik heb geen voorkeuren,” zei hij. “Of het nu de Ronde van Vlaanderen is of de minste koers op de kalender, het enige waar ik naar zoek, is de renner die ik vóór de val was.”

“Op dat moment,” voegde hij toe, “weet ik zeker dat ik gelukkig zal zijn.”

Voor UAE Team Emirates - XRG was die renner al een bewezen, betrouwbare schakel in een historisch winnende machine. Baroncini’s gevecht gaat nu niet alleen om weer te koersen, maar om zijn plek daarin te heroveren — op zijn eigen voorwaarden, aan de absolute top van de sport.