“Hij zei dat het vertrouwelijke informatie was, dus dat heb ik gerespecteerd” – Oliver Naesen geeft toe dat hij Van der Poels onthulling over zijn koersplan tijdens In Flanders Fields voor zijn eigen ploeg geheimhield

Het beslissende moment van In Flanders Fields viel mogelijk niet op de Kemmelberg, maar veel eerder en op een veel onverwachtere manier.

Lang vóór de koers zijn beslissende fase bereikte, had Mathieu van der Poel zijn bedoelingen al duidelijk gemaakt. Niet publiekelijk, niet via de radio, maar in een korte uitwisseling ín het peloton.

Oliver Naesen was een van de weinigen die het hoorde. “Aan de ingang van een van de plugstreets keek ik naar rechts en zei: ‘Mathieu, het zou mij goed uitkomen als je niet meteen aanvalt, ik heb net lang in de wind gereden,’” legde Naesen uit in de HLN Wielerpodcast.

De reactie volgde meteen. “‘Geen stress, we willen sprinten,’” herinnert Naesen zich. “Dat toonde dat hun plan vooraf vastlag, en het gaf me meteen vertrouwen voor de finale.”

Die korte uitwisseling werpt nu een ander licht op de hele finale. Van der Poels beheerste aanpak naast Wout van Aert op de Kemmelberg, zijn terughoudendheid om vol door te trekken, en het hergroeperen dat Jasper Philipsens sprintzege mogelijk maakte, passen allemaal bij een plan dat volgens Naesen al vaststond.

Zelfs toen de koers leek uit te draaien op een duel met twee, werd de afloop al achter de schermen gevormd. Die lezing wordt ook gesteund door Van der Poels eigen relaas na de finish, waarin hij toegaf: “In de vlucht met Wout ben ik bewust niet vol doorgegaan.”

Ook Van Aert herkende het spel zoals het op de weg werd gespeeld. “De samenwerking met Mathieu was goed, maar hij had de luxe dat Philipsen nog achter hem zat, waardoor hij richting het einde wat defensiever kon rijden. Dat was in mijn nadeel en maakte het verschil.”

Naesen gaf echter niet door wat hij had gehoord. “Hij zei dat het bevoorrechte informatie was, dus dat heb ik gerespecteerd,” gaf hij toe.

Die keuze voegt een extra laag toe aan het verhaal. Naesen reed voor Decathlon CMA CGM Team, een ploeg die in de finale nog een duidelijke kaart had met Tobias Lund Andresen. De Deen sprintte uiteindelijk naar de tweede plek, wat onderstreepte hoe dicht de ploeg bij het verzilveren kwam van de uitkomst waar Alpecin-Premier Tech naartoe had gewerkt.

Toch gingen zij de slotfase in zonder het volledige plaatje. Als die informatie was gedeeld, had dat dan beïnvloed hoe Decathlon en anderen de laatste kilometers hadden aangepakt?

Met Van der Poel die de vlucht eerder controleerde dan er vol voor ging, en met Philipsen daarachter gepositioneerd, helde de koersbalans al richting een sprint. In plaats daarvan voltrok de race zich zonder dat dit inzicht breed bekend was binnen het peloton.

Naesens beslissing om de informatie niet door te spelen, weerspiegelt een andere dynamiek in het peloton, waar persoonlijke relaties en informele gesprekken naast ploegentactiek bestaan. Zijn uitleg was eenvoudig en geworteld in respect, niet in strategie.

Dat bredere tactische kader kwam in dezelfde podcast ook ter sprake. Greg Van Avermaet merkte op: “Je ziet dat hij na de Kemmelberg nooit meer echt volle bak reed.”

Tegelijk roept het een onvermijdelijke vraag op. In een koers waarin de marges vaak in seconden en posities worden gemeten, hoe waardevol is informatie, en wat gebeurt er als die niet wordt gedeeld?

Bij In Flanders Fields ligt het antwoord mogelijk op de dunne lijn tussen sprinten voor de zege en sprinten voor de tweede plaats.