“Hij was de sterkste. Dat moet je toegeven” – Wout van Aert toont respect voor Van der Poel na zinderend Tirreno–Adriatico-sprintduel

Wout van Aert sprak na afloop van een gemiste kans toen Mathieu van der Poel hem in de sprint klopte aan het slot van een meeslepende vierde etappe van Tirreno-Adriatico, maar de Belg erkende snel dat zijn oude rivaal in de beslissende finale simpelweg de sterkste was.

De kopman van Visma | Lease a Bike bepaalde mee de koers toen het peloton op de steile stroken in de laatste kilometers ontplofte. Na agressief ploegwerk dat het aantal favorieten terugbracht, zat Van Aert in de wetsstrijd om de zege toen het uiteindelijk op een sprint uitdraaide.

Uiteindelijk maakte Van der Poel het verschil met een perfect getimede versnelling.

“Hij was de sterkste. Dat moet je toegeven,” zei Van Aert achteraf volgens Sporza.

De basis voor de finale werd gelegd door Team Visma | Lease a Bike op de meedogenloze hellingen van de slotronde. Matteo Jorgenson ramde het tempo bergop en dunde het peloton uit, zodat slechts een kleine groep kanshebbers overbleef.

Van Aert overleefde de schifting samen met renners als Van der Poel en Filippo Ganna, terwijl veel snelle mannen al vóór de laatste kilometers moesten lossen. “In een klein groepje sprinten is altijd lastig,” legde Van Aert uit.

De Belg was in de finale zelf ook een van de meest actieve renners. In aanloop naar de streep reageerde hij persoonlijk op late aanvallen van Jan Christen en Ganna om een beslissende uitval te voorkomen. “Ik reageerde te snel op die late move. Daar had ik mijn sprint al gedaan,” gaf hij toe.

Hoewel de sprint uiteindelijk wegglipte, wees Van Aert op het eerdere ploegwerk als een van de grote pluspunten van de dag. “We reden echt een sterke koers,” zei hij.

Timo Kielich speelde een sleutelrol in de positionering vóór de beslissende klimmetjes, waarna Jorgenson het tempo opvoerde op de steile muren die het peloton in stukken brak. “Kielich zat heel attent van voren. Hij was cruciaal om ons goed voor die klim te zetten. En met iemand als Jorgenson om de groep uit te dunnen, weet je dat er niet veel mee kunnen.”

Die inspanning had wel een prijs. “Mijn gevoel daar? Pijn,” lachte Van Aert. “Even zat ik over mijn limiet.”

De steile stroken deden wat ze moesten doen, maar de renners die Van Aert het liefst kwijt wilde, bleven erbij. “Ik weet dat je de snelste mannen moet lossen, maar renners als Mathieu en Ganna zaten er nog. Die win je heel moeilijk.”

Toen de sprint in de laatste meters openging, ging Van der Poel vroeg aan en sloeg hij meteen een kloof die niemand nog kon dichten. “Mathieu ging van ver,” zei Van Aert. “Eens hij ging, kon niemand nog in zijn wiel raken.”

Hoewel de eerste emotie frustratie was na zo dicht bij de zege te komen, zag de Belg toch voldoende aanknopingspunten in zijn eigen vorm en in de manier waarop de ploeg de etappe aanpakte.

“Nu overheerst de gemiste kans,” gaf hij toe. “Maar ik ben tevreden. Het was een goede dag.”