“Het team vertrouwde al op mij voordat Simon Yates moest opgeven” – Vismas nieuwe Italiaanse klimtroef is geen snelle oplossing voor het Yates-gat in de Giro

Toen de plotselinge afscheid van Simon Yates een Giro-winnaar-groot gat sloeg in de Grote Ronde-plannen van Team Visma | Lease a Bike, namen velen buiten de ploeg aan dat de druk direct zou verplaatsen naar de schouders van de nieuwste klimaanwinst, Davide Piganzoli.

Binnen de ploeg lag dat echter anders.

“Het team vertrouwde me al voordat Simon Yates stopte,” legde Piganzoli uit in gesprek met Bici.Pro. “Ze vertelden me dat ik al een belangrijke renner voor hen was en dat ik mijn ruimte zou krijgen.”

Dat verschil is cruciaal. Piganzoli wordt nergens ingeduwd. Hij wordt niet gepositioneerd als oplossing. Hij wordt ingepast in een systeem dat allang een plek voor hem had, ruim voordat Yates een punt achter zijn carrière zette.

En die plek is naast Jonas Vingegaard in de Giro d’Italia.

Piganzoli’s eerste maanden bij Visma waren niet wat hij verwachtte. Niet omdat ze zwaarder waren, maar juist omdat ze rustiger waren.

“Wat ik tot nu toe heb gezien: er is hier echt heel weinig stress. Je traint goed, maar gedoseerd,” zei hij. “Als het een dag regent, is dat geen ramp. Dan doe je een uurtje rollen en herstel je de dag erna. Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Dat viel me het meest op.”

Vanuit een kleinere ploeg is de aanname dat een WorldTour-macht strak, intens en onverbiddelijk is. In plaats daarvan vond hij flexibiliteit, dialoog en vertrouwen. “Het is niet alleen op de fiets stappen,” voegde hij toe. “Er is voeding, krachttraining, materiaal, tactiek. Alles wordt bekeken, maar zonder obsessieve druk.”

Die omgeving is een van de redenen waarom hij klaar is voor wat volgt.

Piganzoli rijdt volgens zijn programma de Volta a Catalunya samen met Vingegaard voor de Giro. Dat is geen toeval. “Ik rijd Catalunya met Jonas en wil begrijpen hoe hij werkt, hoe het team rondom hem functioneert,” legde hij uit. “Ik ga naar de Giro met het doel hem zo veel mogelijk te helpen.”

Die verantwoordelijkheid draagt hij met trots.

“Als ik denk dat ik vorig jaar kopman was in een veel kleinere ploeg en nu een grote ploeg mij een heel belangrijke taak vraagt voor een grote kopman, dan begrijp ik dat ik misschien iets waard ben en op de goede weg zit.”

Wat Piganzoli nog meer verraste dan de trainingsstructuur was de menselijke kant van de ploeg. “Ik had niet verwacht dat deze kampioenen zo sociaal zouden zijn,” gaf hij toe. “Ze hebben altijd een grap klaar. En als ze zien dat je er een beetje naast hangt, halen ze je bij de groep.”

Hij herinnerde zich een moment tijdens een training van zes uur dat de sfeer perfect weergaf. “Victor Campenaerts paste zelfs de route aan zodat we konden stoppen bij een bar waar ze de beste koekjes ter wereld maken. Ik zie ons nog zitten, met zijn allen het tentje ‘overnemen’ met de fietsen, rustig met de staf.”

Een klein detail, maar het zegt veel over waarom nieuwe renners hier snel aarden.

Hoewel buitenstaanders zijn kans direct koppelen aan het vertrek van Yates, maakt Piganzoli duidelijk dat het plan al lag. “Simon vervang je niet van de ene op de andere dag,” zei hij. “Maar het team vertrouwde me al voordat hij stopte. Ze vertelden dat ik een belangrijke renner voor hen was.”

De Giro stond al in zijn programma. Zijn rol was al gedefinieerd. Het vertrouwen was er al.

Alleen de zichtbaarheid van die rol is nu, van buitenaf, groter.

Voor Piganzoli voelt werken voor Vingegaard niet als druk, maar als bevestiging.

“Dit geeft me motivatie en de wil om te werken. Als renners als Vingegaard, Van Aert en Jorgenson tijdens trainingen met je praten en je behandelen als onderdeel van de groep, dan ben ik daar echt trots op.”

Hij probeert niet in de schoenen van Yates te stappen. Hij wil bewijzen dat Visma gelijk had door al in hem te geloven, ruim voordat die schoenen vrijkwamen.

Daarom zou hij weleens veel belangrijker kunnen worden voor Vingegaards Giro-ambities dan velen beseffen.