“Puck Pieterse ging veel te gek van start” – De tactische fout die Lucinda Brands WK-titel bepaalde, volgens Bart Wellens

Voormalig wereldkampioen Bart Wellens zag de elitewedstrijd voor vrouwen op het WK veldrijden 2026 niet als het verhaal van een winnende aanval. Hij zag een race die vooraan verkeerd werd gereden en daarachter perfect werd gelezen.

De openingsronden waren hectisch. Tempowissels, versnellingen, rensters die scheiding wilden forceren op een parcours dat dwang niet beloonde. Hulst was onhandig, vol sporen, off-camber en steeds glibberiger naarmate de regen viel. Het vroeg om geduld en strakke lijnen, niet om blinde agressie.

Wellens zag Puck Pieterse vroeg energie verbruiken, terwijl Lucinda Brand weigerde mee te gaan. “Na vorig weekend had ik twijfels over Lucinda Brand, maar na twee ronden op zaterdagnamiddag besefte ik al dat die twijfels ongegrond waren,” schrijft Wellens in zijn post-WK-column voor Het Nieuwsblad.

Brand reageerde niet op het vroege geweld. Ze observeerde. “Puck Pieterse ging veel te gek tekeer. Lucinda kon toekijken.”

De herschikking kwam toen het parcours verder verslechterde en de fouten opdoken. Pieterse ging onderuit op een van de vettigste passages. De kop van de koers brak. Rensters versnelden en remden, zochten naar ritme op een omloop die dat niet bood.

Daar veranderde Brand het tempo. “Daarna draaide ze de kraan volledig open. Dit was de Lucinda van het seizoensbegin. Haar tempo, geen fouten, berekende risico’s.”

Wellens beschreef geen aanval. Hij beschreef controle. Gestaag het tempo optrekken terwijl anderen nog herstelden van de chaos om hen heen.

Op een parcours waar tractie zonder waarschuwing verdween en sporen elke aarzeling afstraften, werd Brands zittende, beheerste rijstijl beslissend. Waar anderen tegen de fiets vochten, leidde zij hem.

Voor Wellens ging het niet alleen om wat er in Hulst gebeurde. Het was de bevestiging van een seizoen vorm, perfect uitgespeeld op de grootste dag. “Met Lucinda kregen we de verdiende winnares, de enige die het écht verdiende op basis van het seizoen.”

Hij zag Brands zege als de logische conclusie van maanden consistentie, niet als een eenmalige opleving op de dag zelf.

En cruciaal: hij kaderde het als een les in oordeel. “Haar tempo, geen fouten, berekende risico’s.”

Op een omloop die impuls bestrafte, werd Brands zelfbeheersing haar grootste wapen.

Wellens plaatste Brands prestatie ook in een bredere historische context. “Ze zal nooit de beste veldrijdster ooit worden door de figuur van Marianne Vos. Maar Lucinda heeft haar plaats in de geschiedenisboeken afgedwongen.”

De verwijzing naar Marianne Vos moest Brand niet verkleinen, maar de lat in het vrouwenveldrijden onderstrepen. Toch was Wellens duidelijk dat Hulst Brands status als een van de bepalende rensters van haar tijd bevestigde. “Ze is een voorbeeld voor de jeugd. Ik hoop dat ze nog lang veldrijdt, maar vooral dat ze in de toekomst haar ervaring in dienst stelt van het vrouwenveldrijden.”

Voor Wellens werd de regenboogtrui in Hulst niet gewonnen met één move. Ze werd gewonnen met geduld, terughoudendheid en een feilloze lezing van wat de koers vroeg.

Terwijl anderen zich wilden opleggen aan het parcours, liet Brand het parcours de koers voor haar beslissen.