“Het kan niet dat hij ineens gelost wordt als de laatste van de klas” – Voormalig Vuelta-ritwinnaar zet vraagtekens bij Remco Evenepoels problemen in de UAE Tour

Remco Evenepoel vertrok uit de UAE Tour op zoek naar verklaringen. Voormalig Vuelta a España-ritwinnaar Adriano Malori is er niet van overtuigd dat het de juiste zijn.

Evenepoels week in de Emiraten verliep in een scherpe boog. Een dominante tijdritzege. Daarna grote tijdsverliezen op Jebel Mobrah. Vervolgens nog een tik in het gebergte op Jebel Hafeet. De Belg wees op vermoeidheid door het rijden met een enkel 68-tands kettingblad in de tijdrit, herstelproblemen eerder in de koers en simpelweg nog niet het vereiste klimniveau.

Voor Malori is de omslag te abrupt om hem letterlijk te nemen. “Het kan niet dat een renner die de week ervoor domineerde plots wordt gelost als de laatste van de klas,” zei de voormalige Movistar Team-renner tegen Bici.Pro.

Die zin raakt de kern van het debat. Nog maar dagen voor zijn aankomst in de VAE controleerde Evenepoel de koersen in Spanje met gezag, reed hij rivalen uit het wiel zonder zichtbaar te forceren. In Abu Dhabi werd hij plots geïsoleerd en gelost op hellingen die hem historisch gezien, met zijn constante tempoklimmen, liggen.

Malori gelooft niet dat de verklaring in woestijnhitte of simpele vermoeidheid zit. “Voor mij leek het alsof Evenepoel daarheen ging om de tijdrit te testen, en de rest van de wedstrijd hem niet bijzonder interesseerde,” zei hij.

De tijdrit zelf staat centraal in Malori’s lezing van de gebeurtenissen.

Evenepoel reed de etappe met een enkel 68-tands kettingblad, een opvallende keuze, zelfs in dit high-speed aero-tijdperk. Later suggereerde hij dat die inspanning kon hebben bijgedragen aan de moeilijkheden die in het klimwerk volgden.

Malori ziet het anders. “Het was een extreem snel parcours, en dit jaar heeft hij veel dingen veranderd, van voorbereiding tot materiaal,” legde hij uit. “Je moet die versnelling in competitie testen. Je moet snappen hoe je hem lanceert, hoe je accelereert, hoe de ketting over de cassette loopt.”

Met andere woorden, dit was geen speeltje. Het was een generale repetitie.

Hij veegde het idee van tafel dat zo’n verzet in de moderne etappekoers blijvende schade zou nalaten. “Er is geen nadeel. De afstanden zijn nu korter, de cadans is hoger. Het is niet meer zoals de oude tijdritten van 50 kilometer aan 78 rpm. Het probleem bestaat niet.”

De implicatie is duidelijk: de verliezen in het hooggebergte waren waarschijnlijk niet het gevolg van mechanische overmoed.

Misschien wel Malori’s scherpste observatie betreft het terrein zelf. “Jebel Hafeet is langer en zwaarder, maar het is geen Alpe d’Huez,” zei hij.

Evenepoels profiel is altijd gebouwd op steady-state klimmen, niet op explosieve versnellingen. Op papier past Hafeet bij die motor. Voor Malori mocht de versie van Evenepoel die we in Spanje zagen op zo’n klim niet zo beslissend worden gelost, tenzij het bredere doel elders lag. “Ik denk dat hij daarheen ging om de tijdrit te testen, die won hij, en daarna trok hij een streep,” voegde hij toe.

Die interpretatie herschikt de hele week. Het klassement was niet de prioriteit. De tijdrit wel.

Malori zette ook vraagtekens bij de opbouw van Evenepoels vroege seizoen. Mallorca. Andalucia. VAE. Dan, een maand zonder koers tot Catalunya. “Dat verwacht je eerder van Van Aert met het oog op de klassiekers, niet van Evenepoel,” merkte hij op, waarmee hij suggereerde dat de UAE Tour mogelijk fungeerde als duurblok in plaats van piekmoment.

Hij wees er zelfs op dat Evenepoel nog niet op zijn scherpste wedstrijdgewicht leek. “Als je naar de foto’s kijkt, zit hij nog iets boven zijn gebruikelijke niveau,” zei Malori, wat impliceert dat februari niet bedoeld was om de finale klimvorm te tonen.

Dat weegt mee in de bredere context. Evenepoel heeft herhaaldelijk gesteld dat zijn kernambitie blijft om Tadej Pogacar te kloppen in de Tour de France. Februari in de woestijn is juli in de Alpen niet.

Evenepoels openheid in het ontleden van zijn tegenslag leidde tot gemengde reacties. Hij erkende dat hij gelost werd. Hij verwees naar herstel, ziekte en inspanningsverdeling. Hij verborg zich niet voor de uitkomst.

Malori’s blik beschuldigt hem niet van onverschilligheid. Ze zet eerder vraagtekens bij het instorten-narratief. “Hij kent zijn programma, en hij deed wat hij moest doen,” zei Malori. “Belangrijk is dat de ploeg het wist. De rest doet er niet toe.”

De UAE Tour wordt in deze lezing minder een waarschuwingssignaal en meer een gecontroleerd controlepunt in een langere voorbereidingsboog.

Of die interpretatie klopt, zal pas later dit voorjaar blijken, en uiteindelijk in juli.

Maar voor Malori is het idee dat Evenepoel simpelweg “zijn niveau verloor” in enkele dagen tijd de minst overtuigende verklaring van allemaal.