“Het is minder spectaculair dan de overwinning van Paul Seixas eergisteren” – Romain Gregoire beantwoordt Ardèche-teleurstelling met zege in Faun Drome Classic

Romain Gregoire stond niet met zekerheid aan de start van de Faun Drôme Classic. Zijn benen deden pijn na Ardèche. Zijn gevoel was wisselvallig. Hij had zijn ploeg zelfs gewaarschuwd om niet vol op hem te gokken.

Tegen de late namiddag in Étoile-sur-Rhône gingen de armen toch omhoog. “Het is echt een gek gevoel, zeker na een seizoensstart die niet slecht was maar met gemengde sensaties,” zei Gregoire tegen DirectVelo nadat hij Matteo Jorgenson aftroefde om de Faun Drome Classic 2026 te winnen.

“Ik wist vanochtend niet echt wat ik kon verwachten, zeker omdat mijn benen na Ardèche echt zeer deden. Eerlijk gezegd heb ik mijn ploeggenoten zelfs gezegd dat ze vandaag niet alles op mij moesten zetten, omdat ik niet zeker was van mijn benen,” gaf hij openhartig toe.

Die eerlijkheid viel op. Vierentwintig uur eerder had Paul Seixas de koers in Ardèche opengebroken met een lange solo. Gregoire bleef daarentegen gefrustreerd achter. “Ik was gisteren echt teleurgesteld in mezelf. Als de ploeg je vertrouwt en je brengt geen resultaat terug, is dat altijd teleurstellend.”

De koers in Drôme kantelde binnen de laatste 20 kilometer. Er vormde zich een kopgroep van twaalf, met daarin drie renners van Team Visma | Lease a Bike. Dat numerieke overwicht bepaalde de volgende fase.

“We waren net daarvoor al weg met twaalf man, inclusief drie van Visma. We moesten op hen letten omdat zij de meerderheid hadden. Je moest klaar zijn om te reageren als zij iets deden.”

Toen Davide Piganzoli aanviel, hield Gregoire zich in. Toen Jorgenson counterde, reageerde hij meteen. “Toen Piganzoli de eerste keer ging, ben ik niet meegegaan. Maar ik zat op het juiste moment op de juiste plek toen Matteo counterde. Ik had een sterke rouleur bij me, dus ik dacht snel dat er een kans lag.”

Vanaf dat moment werd het een duel man-tegen-man. Het gat schommelde rond de twintig seconden richting de slotklim naar Étoile-sur-Rhône. “Met de adrenaline van strijden om de zege voelde het veel beter. Het is gewoon gek om hier te winnen.”

De daaropvolgende sprint was nipt, met de achtervolgers op enkele seconden. “Ik wist niet echt wat er achter ons gebeurde. De laatste info in het oortje was dat het 20 seconden was onder de rode vod. Ik dacht dat dat genoeg zou zijn. Maar toen ik op 150 meter omkeek en Lenny op Matteo’s wiel zag, moet ik toegeven dat ik even schrok. Maar uiteindelijk kwam het goed.”

De vergelijking met het spektakel van zaterdag was onvermijdelijk. “Na Ardèche vorig jaar te hebben gewonnen, had ik Drôme dit jaar in het vizier. Het is minder spectaculair dan de zege van Paul Seixas gisteren, maar het is fijn om de armen te kunnen heffen,” zei hij met een lach.

Dit keer geen solo van 40 kilometer. Geen overweldigend machtsoffensief. De Drome Classic werd beslist door timing, positie en koelbloedigheid op de Mur d’Allex en in de laatste kilometer.

Voor Gregoire telde die nuance minder dan het resultaat. “Winnen is belangrijk — daarvoor koersen we. Het is zeldzaam, en je moet weten ervan te genieten als het gebeurt. En natuurlijk ontgrendelt het veel voor de rest van het seizoen.”

Het Boucles Drôme-Ardèche-weekend begon met frustratie en twijfel. Het eindigde met bevestiging.

Nu verschuift de aandacht naar Italië en de voorjaarsklassiekers. “Dat is het plan, maar er is nog wat werk te doen voor San Remo. We hebben nog twee à drie weken om de vorm te slijpen, met Laigueglia en Strade tussendoor. Ik zit op het goede spoor.”

Minder spectaculair misschien. Maar niet minder betekenisvol.