“Het is een wanhopige zet van INEOS Grenadiers” – Brits wielerkopstuk zet vraagtekens bij de overstap van Oscar Onley

De overstap van Oscar Onley naar INEOS Grenadiers leek op het eerste gezicht de logische volgende stap voor een renner die net vierde was geworden in de Tour de France. Een Britse klimmer die binnenstapt bij de meest gelauwerde Britse ploeg voelde logisch, ambitieus en precies getimed.

Brian Smith ziet het heel anders. In de road.cc Podcast betwijfelde de voormalig profrenner, ploegleider en commentator niet Onleys kwaliteiten. Hij zette vraagtekens bij de context van de transfer, de timing en de omgeving waarin de 23-jarige stapt op een cruciaal moment in zijn ontwikkeling. “Oscar Onley had niet naar INEOS moeten gaan.” Dat is de zin die alles wat volgt inkadert.

Smith maakte duidelijk dat Picnic PostNL volgens hem de ideale plek was voor Onley om na zijn doorbraak-Tour verder te groeien. “Ik had hem aangeraden bij Picnic-PostNL te blijven. En de ploeg had in twee of drie renners kunnen investeren, wat ze ook deden met James Knox.”

Hij gelooft dat de omgeving rond Onley vorig seizoen een sleutelrol speelde in het vrij rijden naar plek vier in Parijs. “Ik heb het gevoel dat Picnic-PostNL hem heeft ontwikkeld en dat het een groep is waar hij graag deel van uitmaakte, meer een familieploeg die er was om hem te steunen en hem vroeg het maximale uit zichzelf te halen.”

Die sfeer, suggereert hij, is heel anders dan de omgeving waar Onley nu instapt. “En nu is hij uit die omgeving gehaald, naar een omgeving waar het ‘we móéten leveren’ is.”

Smith onthulde ook hoe laat de transfer zich voltrok. “Mij is verteld dat dit zó laat gebeurde dat Oscar’s vlucht naar de Tour Down Under al betaald was, zó laat was het.”

Voor hem is die timing veelzeggend. Het wijst niet op een langlopend, zorgvuldig opgezet project. Het wijst op urgentie. “Oké, het is veel geld. Maar ik denk dat het een wanhopige zet is van de INEOS Grenadiers, omdat ze onder zware druk staan om in grote rondes te presteren, vooral in de Tour de France. Als de bedragen die ik heb gezien kloppen, is het een enorm bedrag om een renner uit zijn contract te kopen.” Die druk is volgens Smith het echte verhaal achter de overstap.

Gevraagd om zijn zorg samen te vatten, aarzelde Smith niet. “Druk. Druk is het woord.” Dat is volgens hem het grootste verschil tussen de omgeving die Onley verlaat en die waar hij nu instapt. “En het grote ding dat hij zal voelen, wat hij bij Picnic volgens mij niet had, is de druk.” Bij Picnic PostNL mocht Onley doorgroeien tot kopman. Bij INEOS komt hij binnen in een ploeg die direct een kopman nodig heeft.

Smith schetste de sportieve uitdaging zo helder mogelijk. “Kan Oscar Onley Pogacar, Vingegaard en Evenepoel kloppen? Dat is de grote vraag.” Zijn antwoord is pragmatisch, niet denigrerend. “Ik denk dat hij beter naar een Giro of Vuelta kan kijken als hij voor hen een grote ronde wil winnen.”

Dat sluit nauw aan bij Onleys recente uitspraken over de kloof naar de absolute top en de realistische routes naar een eerste eindzege in een grote ronde. Het verschil is dat INEOS boven alles door één wedstrijd wordt gedefinieerd. “Er zal enorme druk op hem liggen om een groot resultaat te leveren. Kan hij het? Ik hoop het. Maar hij rijdt tegen anomalieën in het wielrennen, waarschijnlijk het beste tijdperk ooit aan grote-ronderenner.” Die formulering vangt de balans in Smiths visie. Steun voor de renner. Twijfel over de omstandigheden.

Onleys vierde plaats in de Tour de France stond niet op zichzelf. Ze kwam na een seizoen waarin Picnic PostNL zijn hele aanpak om hem heen bouwde. Ploegrollen, programma’s en tactiek waren erop gericht zijn groei te ondersteunen.

Smith gelooft dat dat proces nog volop gaande was. In zijn ogen onderbreekt de stap naar INEOS die curve. Een renner die nog leert wat hij kan, stapt in een ploeg waar geduld niet in het vocabulaire voorkomt. Hij is niet langer de renner die wordt beschermd. Hij is de renner van wie verwacht wordt dat hij levert.

Smiths zorg gaat er niet over of Onley op een dag een grote ronde kan winnen. Het gaat erom of dit het juiste moment en de juiste plek is voor die volgende stap.

Aan Onleys talent twijfelt hij niet. Aan de omgeving wel. De verschuiving van een “familieploeg” naar een “we móéten leveren”-ploeg is volgens hem het centrale risico. Een renner die mocht groeien, moet nu presteren onder de felste schijnwerpers van het Britse wielrennen. En daarom gelooft Brian Smith, zo bot als het maar kan, dat Oscar Onley precies had moeten blijven waar hij zat.