“Haal de journalisten en de toeschouwers weg…” – Vader van Mathieu van der Poel onthult de verborgen druk die de wereldkampioen van het veldrijden weghoudt

Er klonk deze week een andere ondertoon toen Adrie van der Poel samen met Sven Nys sprak in Het Nieuwsblad. Het ging niet over modder, benen of tactiek. Het ging over tijd. Druk. Plicht. En over wat er gebeurt ná de finish.

“Mathieu is na een cross twee uur later thuis dan iedereen,” legde Adrie uit. “Hoe lang duurde de huldiging in Maasmechelen? Niet normaal. En dan kom je terug bij de camper en die staat vol met mensen.”

Dat is het deel van het veldrijden dat het publiek nooit ziet. Het stuk dat niet op rondetijden of podiumfoto’s verschijnt. Het deel dat de geruchten voedt dat deze winter wel eens echt de laatste in de discipline kan zijn voor Mathieu van der Poel.

De makkelijke lezing is dat Van der Poel het veldrijden beu is. Dat de modder hem niet meer prikkelt. Dat de weg simpelweg belangrijker is geworden. Adries woorden wijzen een heel andere richting uit.

Het probleem is niet het koersen. Het probleem is alles wat eraan vastkleeft wanneer je de hoofdact bent, de attractie, de wereldkampioen, de man waarvoor iedereen komt. “Ik zeg vaak: neem de journalisten en het publiek weg en die jongens rijden tien crosses per jaar extra.”

Het is een opvallende zin omdat hij het pensioenverhaal op zijn kop zet. Dit gaat niet over een renner die minder veldritten wil rijden. Dit gaat over een renner die er best meer zou doen, als de omkadering het niet zo uitputtend maakte.

Dit is geen speculatie van buitenstaanders. Van der Poel erkende de voorbije weken openlijk dat er “ooit een einde moet komen” aan zijn veldritcarrière. Hij sprak over stoppen op een hoogtepunt. Hij vroeg zich hardop af wat een overgeslagen winter zou doen met zijn voorjaarsvorm op de weg.

Die context is belangrijk. Want de winter van 2025 en 2026 oogde sportief allerminst als een afscheidstournee. Integendeel. Het leek een zorgvuldig geselecteerd, hoogwaardig programma, gebouwd rond pieken richting het WK en absolute dominantie zodra hij een rugnummer opspelde.

Precies daarom voelt de timing betekenisvol. Als er ooit een moment is waarop wegstappen logisch is, dan is het wanneer er in de discipline niets meer te bewijzen valt.

Nys voegde een extra laag toe. “Ik kan me voorstellen dat hij denkt: ‘Wat als ik een winter cross oversla? Hoe reageert mijn lichaam in het voorjaar?’”

Dat is geen romantisch idee. Dat is een prestatievraag. Adrie beaamde dat dit een realistische optie is, zeker afhankelijk van hoe Van der Poel zijn wegseizoen opbouwt. Een kalender die eerder naar de Vuelta en het WK op de weg neigt dan naar de Tour de France verkort plots de afstand tussen wegcampagnes. Een volle veldritwinter wordt dan lastiger te verantwoorden, niet emotioneel, maar fysiologisch.

De combinatie weg en cross is, zoals Nys het verwoordde, “niet vanzelfsprekend”. Hij verwees naar zijn zoon Thibau, die vorig jaar slechts negentien dagen vakantie had. “Op koersdagen sta je altijd ‘aan’,” zei Nys. Voor Van der Poel brandt die ‘aan’-knop feller en luider dan voor wie dan ook in de sport.

Dat is de rode draad door alles heen. Niets wijst erop dat Van der Poel zijn liefde voor het veldrijden kwijt is. Integendeel. De implicatie is dat de liefde voor het koersen wordt verdrongen door de verplichtingen eromheen.

Ceremonies die uitlopen. Handtekeningensessies die tot laat in de avond doorgaan. De verwachting om er altijd te zijn, beschikbaar, zichtbaar, elke keer weer.

Juist de zaken die hem de grootste publieksmagneet maken, zijn volgens zijn vader de elementen die de discipline jaar na jaar moeilijker vol te houden maken.

Daarom hebben de pensioenrumours nu een andere lading. Ze zijn niet gestoeld op slechtere uitslagen of tanende motivatie. Ze wortelen in de menselijke tol van zo lang aan de top staan.

Er is niets beslist. Van der Poel heeft niets aangekondigd. Hij heeft deze winter niet als zijn laatste bestempeld, en een terugkeer volgend jaar evenmin uitgesloten.

Maar als zijn vader het gesprek niet rond het koersen plaatst, maar rond het gewicht van alles eromheen, wordt begrijpelijker waarom dit moment aanvoelt als een echt keerpunt. De vraag is niet langer of Mathieu van der Poel nog veldrijden wil rijden. Het is hoe lang hij vindt dat de rest het nog waard is.