“Er is zeker een last van onze schouders gevallen”: Visma | Lease a Bike-staflid schetst de zenuwslopende wachttijd achter Van Aerts historische zege in Parijs-Roubaix

Jarenlang bracht Parijs-Roubaix Wout van Aert niets dan teleurstelling en frustratie. Ondanks dat hij een van de sterkste renners van het hele profpeloton is, glipte de grootste prijs in het eendagswerk hem steeds door de vingers door pech of timing. Maar deze zondag versloeg de Belgische ster eindelijk zijn kasseiendemonen door Tadej Pogacar te kloppen in de sprint op de velodroom. De zege verandert het hele verhaal van Van Aerts voorjaarscampagne, levert hem een monumentale overwinning op en bewijst dat volharden uiteindelijk loont.

Terwijl Wout van Aert richting de beroemde velodroom stoof om te sprinten tegen Tadej Pogacar, kon niet iedereen bij Visma | Lease a Bike live meekijken. Mathieu Heijboer, een sleutelfiguur in de coaching- en performance-staf, beleefde een extreem zenuwslopend slot van de koers.

In gesprek met Wieler Revue nadat het stof was neergedaald, vertelde Heijboer openhartig over het wilde laatste uur. Hij stond bij een kasseienstrook ver van de finish, bezig om de noden van zijn kopman te managen. “Het was natuurlijk heel stressvol in de finale,” legde Heijboer uit over het chaotische einde. “Ik stond op een sector op veertig kilometer van de streep. Voor je daar weg bent, ben je alweer twintig minuten verder. Ook het tv-beeld viel weg… Gelukkig hebben we groepsapps om elkaar op de hoogte te houden.”

Doordat zijn videobeeld wegviel, moest de coach op appjes wachten om te vernemen of jaren werk eindelijk werd beloond. Uiteindelijk hoorde hij via een heel simpel bericht dat zijn kopman de sprint op de piste had gewonnen. “We probeerden te kijken en ik zag de sprint wel, maar dan met vertraging,” lachte hij. “Ik las het uiteindelijk in een berichtje met een lange ‘jaaaaaaaa’. Maar goed, hoe eerder ik het wist, hoe beter, haha.”

Een renner als Pogacar kloppen in een directe sprint na 258 kilometer is een enorme prestatie. Het oogde nog indrukwekkender gezien de lastige winter van Van Aert. De ploegstaf onthulde dat de Belg in het tussenseizoen met een enkelblessure kampte. Die schaadde zijn basis niet, maar gooide wel een cruciaal deel van zijn trainingsprogramma overhoop.

“We hadden afgelopen winter een terugslag door die enkel,” vertelde Heijboer. “Niet zozeer qua conditie, maar wel qua sprint- en krachttraining. Maar ja, in training ging het steeds beter. Alleen, hij had nog geen sprint in koers gedaan. Het ging dus op gevoel. In de race voelde hij dat hij het durfde. Hij speelde het perfect.”

Voor ze überhaupt het wielerbaantje bereikten, moesten de renners de beruchtste kasseienstroken overleven. Veel kijkers thuis verwachtten dat Van Aert op het meedogenloze Carrefour de l’Arbre een lange solo zou inzetten. Zelfs Heijboer gaf toe dat hij daar op een mokerslag van zijn renner rekende.

“Eerlijk gezegd dacht ik: waarom gaat hij niet?” gaf de coach toe. “Ik had het idee dat hij sterker was, maar Wout is iemand die altijd een gestructureerd plan in zijn hoofd heeft. Gelukkig pakte dat goed uit.”

In plaats van energie te verspillen aan een risicovolle solo, bleef Van Aert kalm, vertrouwde hij op zijn sprint en liet hij de koers precies zo ontvouwen als hij wilde. “Ik zag snel dat hij oké was,” merkte Heijboer op. “Toen hij alert de eerste sector opdraaide en overal van voren reed, wist ik: dit is de Wout die echt goed is. Dat wist ik natuurlijk al uit de trainingen. We waren ervan overtuigd dat dit simpelweg de beste Wout is die we konden zien.”

“Er valt zeker een last van onze schouders,” besloot Heijboer zichtbaar opgelucht. “Het is een enorme weg geweest om juist déze te winnen. En ja, we wilden deze het allerliefst met Wout. Dat het op deze dag allemaal samenvalt, is simpelweg fantastisch.”